Բաքվի ղեկավար Ալիևը կնոջ հետ այցելել է Արցախի դեմ պատերազմի հետևանքով ադրբեջանական վերահսկողության տակ անցած Լաչին և Քելբաջար: Ալիևը հետևել է Լաչինի շրջանում կառուցվող միջազգային օդանավակայանի շինարարությանը, նաև մասնակցել Լաչինի շրջանից Քելբաջար թունելի շինարարության հիմնարկեքին: Ալիևը տնտեսական և ռազմա-քաղաքական ենթակառուցվածքային տրամաբանությամբ փորձում է արագորեն յուրացնել ադրբեջանական վերահսկողության տակ անցած գոտիները, այդպիսով հետապնդելով թերևս մի քանի նպատակ:
Նախ, Ալիևը մի կողմից պատրաստվում է այսպես ասած «խաղաղ մրցակցության» ռեժիմի, մյուս կողմից նա պատրաստվում է նաև ապագա պատերազմների: Լաչինի շրջանից Քելբաջարի շրջան թունելը անկասկած ունի նաև ռազմական ենթակառուցվածքային նշանակություն, ինչը հասկանալու համար բավարար է նայել քարտեզին: Որքան էլ չհնչի տարօրինակ, Ալիևը այդպիսով ըստ էության մեզ է ցույց տալիս, թե ինչ է պետք անել և ինչով է պետք զբաղվել, ներքաղաքական մանրախնդիր և դատարկ հայհոյախոսություններով ձևավորվող օրակարգի փոխարեն:
Հայաստանը և Արցախը ևս պետք է ինտենսիվ պատրաստվեն թե խաղաղության, թե պատերազմի, պատրաստ լինեն ռեգիոնալ թե մեկ, թե մյուս ռեժիմին, իրականացնելով տնտեսական և ռազմա-քաղաքական բնույթի խոշոր ենթակառուցվածքային ծրագրեր:
Բանն այն է, որ Կովկասում ռեգիոնալ համակեցության ռեժիմը խոշոր հաշվով քիչ բանով է կախված Կովկասի երկրներից, մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ հանգամանքների բերումով: Կովկասի ռազմա-քաղաքական ռեժիմը լինելու է գերտերությունների, ռեգիոնալ տերությունների հարաբերության «գերին» և կախված է լինելու այդ հարաբերությունից: Ըստ այդմ, այդ հարաբերությունը կարող է բերել խաղաղության, տևական, երկարատև խաղաղության, բայց նաև կարող է ռեգիոնը բերել պերմանենտ ռազմական բախումների, տարբեր մասշտաբի, տարբեր բնույթի: Դա առնվազն այդպես է լինելու այնքան, քանի դեռ չկա նոր աշխարհակարգի շուրջ ուրվագծվող կայուն պայմանավորվածություն և ռեգիոնալ ազդեցության բաժանման նոր համաձայնություն: Ըստ այդմ, Հայաստանն ու Արցախը չունեն այլընտրանք, քան պատրաստվել խաղաղության ու պատերազմի համաժամանակ, իհարկե առանցքում դնելով խաղաղության օրակարգը, սակայն չունենալով այդ առնչությամբ որևէ ավելորդ պատրանք:
