Մի քանի տասնյակ հանրահռչակ հայեր ազդարարել են «Ապագա հայկականը» նախաձեռնության մեկնարկ, որն առաջնորդողը բարերար, գործարար Ռուբեն Վարդանյանն է: Նախաձեռնության նպատակը պարզ է, հասկանալի, կարևոր. Մոբիլիզացնել համահայկական ներուժը հայկական պետականության խնդիրները լուծելու համար, դիտարկելով այդ խնդիրները ոչ միայն Հայաստան-Արցախ, այլև Սփյուռք շրջանակներում, այլ կերպ ասած համահայկական ռեսուրսը մոբիլիզացնել հայկական պետականության և հայության խնդիրների համաշխարհային մասշտաբով դիտման և լուծման համար: Իհարկե, այդ նկարագրությունը, որ անում եմ, նախաձեռնության համառոտ բնորոշումն է, քանի որ դրա մասնակիցները ձևակերպել են ավելի կոնկրետ առաջնահերթություններ՝ հանրային համերաշխությունից, ներհայաստանյան համակեցությունից, տնտեսության զարգացումից և արդիականացումից, մինչև արտաքին ու ներքին անվտանգություն, հարաբերություն աշխարհի հետ, Հայաստանի ու հայության դեր աշխարհում: Նպատակի կարևորությունն ու անհրաժեշտությունն անշուշտ անքննարկելի է:
Անհասկանալի է միայն այն, թե ինչպես է հնարավոր դրա իրագործումը, նախաձեռնության առարկայացումը, հաշվի առնելով այն հատկապես հետպատերազմյա ներքին ու համահայկական ճամբարայնացվածությունն ու ըստ էության բևեռացված անհանդուրժողությունը, որ առկա է: Դրան ավելանում են նաև այն բարդ աշխարհաքաղաքական, աշխարհակարգային իրողությունները, որոնք մեծ հաշվով որոշակի քաոտիկ են դարձրել համաշխարհային կյանքն ընդհանրապես, սրելով աշխարհաքաղաքական բևեռների հարաբերությունը: Իսկ հաշվի առնելով այն, որ Հայաստանն այդ իմաստով գտնվում է մուրճի ու սալի, և գուցե նույնիսկ մուրճերի ու սալերի արանքում, առավել քան ակնառու է դառնում պետականության ու հայության առաջ կանգնած այդ խնդիրների լուծման ծանրությունն ու բարդությունը: Գերակայության համար չափազանց սուր պայքար աշխարհում, և՝ իշխանության և քաղաքական ընդդիմության գերակա բևեռի համար սուր պայքար Հայաստանում: Ինչպես մտածել այդ միջավայրում ապագա հայկականի մասին, և ինչպես ձեռնամուխ լինել դրա կապիտալացմանը: Այս հարցադրումները բոլորովին չեն նշանակում, թե նախաձեռնությունն անիմաստ է և անհեռանկար:
Հարցադրումները ընդամենը ուղենշում են դրա առաջ կանգնած խնդիրները, որոնց պատասխանները գտնելը կենսական անհրաժեշտություն է Հայաստանի ապագայի շուրջ համահայկական կենտրոնացումը խոսքից գործի դաշտ տեղափոխելու համար: Ինքնին մի քանի տասնյակ հանրահռչակ, աշխարհահռչակ հայերի նպատակադրումը արդեն իսկ քայլ է, բայց պահանջվում է հաջորդը, և ամեն հաջորդ քայլով խնդիրը դառնալու է ավելի բարդ, քան լուծմանն ավելի մոտ: Ինչի՞ են պատրաստ այդ ուղղությամբ նախաձեռնողները, որոնք հայտարարում են ապաքաղաքականացվածության մասին: Անշուշտ, դա կարևոր է, բայց անհնարին է լինելու առանց քաղաքական ուժերի և խմբերի հետ համակարգված աշխատանքի, առանց համահայկական գաղափարները հենց նրանց մոտ կուսակցական կամ խմբային շահերի ու հետաքրքրությունների հանդեպ գերակայության իրապես հասցնելու: Առանց այդ գաղափարի, «Ապագա հայկականի» շուրջ քաղաքական լայն, կամ ավելի շուտ քաղաքական ուժերի և խմբերի վերքաղաքական լայն կոալիցիա ձևավորելու, թերևս հարկ կլինի նախաձեռնության հաջողությունը պայմանավորել արդեն հայկական քաղաքականության գերակա անորակության դեմ հանրային լայն կոալիցիա ձևավորելու միջոցով: Եվ թերևս առանցքայինը՝ նախաձեռնության ապաքաղաքականության կարևորությամբ հանդերձ, թերևս հույժ կարևոր է գաղափարականության առանցքը, որում պետք է լինի հայկական պետականության ինքնիշխան ապագան:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
