Երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը պարբերաբար, տարբեր ձևաչափերով անդրադառնում է մի քանի հիմնարար հարցերի, որոնք ունեն հանրային հետաքրքրություն: Նա անդրադարձել է ապրիլյան քառօրյային, արցախյան հարցի կարգավորման գործընթացին, 2018-ի իրադարձություններին: Թե որքանով են Սարգսյանի անդրադարձերը հանրության համար սպառիչ, ինչպիսին է վերաբերմունքը բովանդակության նկատմամբ, այլ հարց է իհարկե: Բայց, այդ անդրադարձերի շարքում թերևս կարող է ներառվել ևս մի թեմա: Մասնավորապես, Սերժ Սարգսյանն օրինակ կարո՞ղ է պատասխանել, թե ինչու իր նախագահության տասնամյակում այդպես էլ թղթի վրայից իրական կյանք գոնե առաջին քայլը չկատարեցին այն մեգանախագծերը, որոնք նա հռչակեց 2008 թվականի հոկտեմբերին ԱԺ ամբիոնից:
Սերժ Սարգսյանը այդ ժամանակ ազդարարեց, որ Հայաստանը սկսում է նոր ատոմակայանի, Իրան-Հայաստան երկաթուղու շինարարությունն ու հիմնում Համահայկական բանկ: Իրան-Հայաստան երկաթուղին և նոր ատոմակայանը մնացին թղթի վրա: Այդ առնչությամբ ստորագրվեցին ինչ-որ համաձայնություններ, սակայն դրանք այդպես էլ չվերածվեցին կոնկրետ գործի: Ավելին, երբ վարչապետ նշանակվեց Կարեն Կարապետյանը, նա ըստ էության փակեց Իրան-Հայաստան երկաթուղու ծրագրով զբաղվելու առաքելությամբ ստեղծված ՊՈԱԿ-ը, որը մի քանի տարի անպտուղ գործել է տրանսպորտի նախարարության կազմում: Համահայկական բանկը բացվեց, շենք ունեցավ, անգամ նախագահ, աշխատակազմ և այլն, բայց այդ բանկը այդպես էլ որևէ շոշափելի դեր չունեցավ Հայաստանի տնտեսական կյանքում: Ի վերջո Սերժ Սարգսյանն ինքը հայտարարեց, թե բանկը փակում են ու ստեղծում հիմնադրամ: Իհարկե հիմնադրամն էլ գործունեության իմաստով ըստ էության չունեցավ ոչ մի առարկայական տարբերություն: Այդպիսով, ինչո՞ւ երեք մեգանախագծերից որևէ մեկը այդպես էլ չդարձավ իրականություն: Սերժ Սարգսյանը գուցե մի օր պատասխանի՞ դրանց վերաբերյալ հարցերին, ներկայացնի՞, թե ինչու Հայաստանն անկարող եղավ իրականացնել որևէ լուրջ մեգանախագիծ: Իհարկե, այդ հարցը հավասարապես պետք է տալ նախկին մյուս նախագահներին էլ, հատկապես երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին, որը բավականին հաճախ է ծածանում երկնիշ աճի դրոշակը: Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության ընթացքում իհարկե ունեցանք նշանակալի նախագիծ՝ Իրան-Հայաստան գազամուղ, որը սակայն ըստ էության կիսատ էր, այն իմաստով, որ Հայաստանը մերժեց տարանցիկ նշանակության խողովակ կառուցելու վրացական և ուկրաինական առաջարկները, ինչը գազամուղի նախագիծը զրկում է այսպես ասած մեգանախագծի հատկանիշից: Ի դեպ, Ռոբերտ Քոչարյանն էլ գուցե պատասխանի այդ հարցին, թե ինչո՞ւ մերժվեցին տարանցիկության մասին առաջարկները: Թեև, համաձայն Վիկիլիքսի, այդ մասին ասել է Հայաստանի էներգետիկայի նախկին նախարար Արմեն Հովհաննիսյանը, որն ամերիկացի դիվանագետների հետ զրույցում նշել է, որ Հայաստանին մի կերպ է հաջողվել համոզել Ռուսաստանին գազամուղ կառուցելու թույլտվության հարցում:
Ինչ խոսք, այն, որ Հայաստանը գոնե ունի այլընտրանքային երկրորդ խողովակը և գազամատակարարման աղբյուրը, պակաս կարևոր չէ, թեկուզ այն հանձնված է «Գազպրոմի» սեփականության՝ ֆիզիկապես ի վերջո խողովակը Հայաստանում է: Բայց այն, որ Երևանը անկարող է գտնվել դրան տալ ռեգիոնալ նշանակություն, ինչը ըստ էության կլիներ այդպիսի նշանակության բացառիկ նախագիծ, որ կանցներ Հայաստանով, Հայաստանի նախկին համակարգի քաղաքական կշիռը բնորոշող բավականին խոսուն փաստ է, իհարկե անմխիթար իմաստով:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
