Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հանրությանը հղած ուղերձում խոսել է այն մասին, որ արտաքին հատուկ ծառայությունները անում են գործողություններ՝ միտված Հայաստանում ներքին ապակայունացմանը, որով փորձում են թուլացնել Հայաստանը:
Որ Հայաստանի ապակայունացումը միշտ և, առավել ևս՝ այս ծանր փուլում, եղել է ազգային անվտանգության սպառնալիք՝ ավելորդ է մեկնաբանել անգամ: Մյուս կողմից, սակայն, երբ կառավարության ղեկավարը խոսում է այդ մասին, ոչ միայն ավելորդ չէ, այլև անհրաժեշտ է հարցը, թե հատկապես ինչ հատուկ ծառայությունների մասին է խոսքը:
Բանն այն է, որ այստեղ իրավիճակի կոնկրետացման բացակայությունը բերում է հանրության ոչ այնքան լրջացմանը և զգոնացմանը, որքան հակառակը: Որովհետև Հայաստանում մեծ հաշվով հետանկախական «բարի ավանդույթ» է, երբ որևէ ներքաղաքական թեժ կամ լարված մթնոլորտ տվյալ պահի իշխանությունը վերագրում է արտաքին ծառայությունների պատվերով ներքին ապակայունացում առաջացնելու տրամաբանությանն ու մոդելին: Երբ այդ մոդելում չկա կոնկրետացում, ապա հանրությունը սկսում է այն ընկալել ոչ շատ լուրջ, զուտ քարոզչական տրամաբանության շրջանակում: Իսկ քանի որ իրողությունը ունի տարիների նախապատմություն, ինչպես նկատեցինք, ապա արդեն իսկ կա որոշակի թերահավատ վերաբերմունք այդօրինակ ահազանգերի հարցում: Հետևաբար պետությունը կա՛մ պետք է չբարձրաձայնի, կա՛մ բարձրաձայնելու դեպքում պետք է թերևս հստակեցնի, թե հատկապես ինչ հատուկ ծառայության մասին է խոսքը, հատկապես ինչ սխեմաների, ում միջոցով են դրանք իրականացվում, ինչ շեշտադրումներով և այլն:
Հասկանալի է, որ այդ պարագայում կարող են առաջանալ մի շարք քաղաքական խնդիրներ: Բայց այդ դեպքում ավելորդ է անհասցե ահազանգը, այլ պետք են շատ հասցեական գործողություններ, իսկ հետո հանրությանը ներկայացվող ապացույցներ: Որովհետև ըստ էության նույն տրամաբանությամբ էլ ներկայումս փողոցային պայքարի հետևորդ ընդդիմադիր ուժերն են թիրախավորում քաղաքական իշխանությանը՝ այն որակելով Հայաստանի դեմ արտաքին նախագիծ, որի նպատակը հնարավորինս շատ կորուստ բերելն է: Այդ փոխադարձ մեղադրանքները Հայաստանը չեն կարող տանել ոչ մի տեղ, առավել ևս իրենց անհասցեականությամբ կամ անառարկելի ապացույցների բացակայությամբ:
Հանրությունը ներկայումս քաղաքական դերակատարներից սպասում է բովանդակային պայքար, որը գոնե կապահովի պետության առաջ ծառացած խնդիրների ուղղությամբ լուծումների հասնելու նվազագույն հնարավորություն ներկայիս՝ բոլոր առումներով շատ սուղ և ծանր իրավիճակում:
