Ռուսաստանի նախագահը հեռախոսազրույց է ունեցել Գերմանիայի կանցլերի հետ։ Վլադիմիր Պուտինն ու Անգելա Մերկելը քննարկել են ԼՂ շուրջ ստեղծված իրավիճակը:
Պուտինը տեղեկացրել է ռազմական գործողությունների դադարեցման նպատակով ձեռնարկված միջնորդական ջանքերի, ինչպես նաև ռուս խաղաղապահների գործունեության մասին, որոնք Բաքվի ու Երևանի խնդրանքով տեղակայվել են շփման գծի և Լաչինի միջանցքի երկայնքով:
Ընդգծվել է, որ նոյեմբերի 9-ին Ռուսաստանի, Ադրբեջանի նախագահների ու Հայաստանի վարչապետի հայտարարության մեջ արձանագրած պայմանավորվածությունների հետևողական իրականացումը նպաստում է տարածաշրջանում իրադրության ընդհանուր կայունացմանը:
Շեշտվել է ռազմական գործողություններից տուժած բնակչության խնդիրների լուծման կարևորությունը։ Կողմերը պատրաստակամություն են հայտնել համագործակցել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում՝ տեղեկացնում է Կրեմլի պաշտոնական կայքը։
Բեռլինի համալսարանի դասախոս, հայագետ Ժիրայր Քոչարյանի խոսքերով՝ պատերազմի օրերին Բեռլինը շատ պասիվ է եղել և դժվար թե ակտիվություն ցուցաբերի այս փուլում։
Միևնույն ժամանակ մեր զրուցակիցն ընդգծեց՝ հայությունը բավականին ակտիվ է եղել, ցույցեր, դրամահավաք կազմակերպել։ «Ես առաջին անգամ էի տեսնում հայերի նման միասնականություն։ Հայերը Գերմանիայում ցրված են տարբեր քաղաքներում, բայց, դրանով հանդերձ, բոլորը գալիս էին Բեռլին, ամեն շաբաթ այստեղ ցույց կամ միջոցառում կար։ Ինչ որ կարող էին արեցին, եկեղեցին, հայ համայնքը ակտիվ աշխատեցին։ Բայց սրա հետ մեկտեղ Գերմանիան շատ չեզոք մնաց, գերմանական լրատվական կայքերը աչքաթող արեցին, թե ինչ է տեղի ունենում Արցախում։ Մի քանիսը կարճ տեղեկություններ էին տալիս Արցախի մասին, բայց միշտ շեշտում էին, որ այդ տարածքները ադրբեջանական են, սակայն այդտեղ հայեր են ապրում։ Այդ իմաստով պետք է նշեմ, որ Գերմանիան նույնն էր, ինչ ամբողջ աշխարհը»,-«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց նա։
Ժիրայր Քոչարյանի դիտարկմամբ՝ նոյեմբերի 9-ին կնքված համաձայնագիրը 100 տոկոսով կապիտուլյացիա էր. «Այն հայերի հետ, որոնց հետ խոսել եմ այս ընթացքում, բոլորն էլ շատ մտահոգված են։ Մենք մտածում ենք, որ Շուշին ամենակարևորն է, եթե Շուշին մերը չէ, ուրեմն Արցախը համարյա կորած է։ Բացի դրանից՝ շատ մտահոգիչ է նաև Նախիջևանին կապող ճանապարհի տրամադրումը։ Մենք շատ լավ գիտենք՝ որտեղ թուրքի ոտը հասավ, այդտեղից երբեք դուրս չի գնալու, հազարումի ուրիշ պատրվակներով նորից է գալու։ Գերմանիայում հայերը շատ են տառապում այս իրավիճակից։ Ում հետ հեռախոսով խոսել եմ այս ընթացքում՝ շատ մտահոգ են եղել։ Սա հարյուր տոկոսով կապիտուլյացիա էր»։
Մեր զրուցակիցը նաև նշեց՝ թեպետ նշվում է, որ Գերմանիան ժողովրդավարական երկիր է, դա այնքան էլ իրականությանը չի համապատասխանում։ «Մենք այստեղ ապրում ենք և տեսնում են, որ ինչ պետությունը որոշի՝ մյուսները դրա հետ ստիպված են համաձայնել։ Գերմանիան Հայաստանի հանդեպ իր վերաբերմունքը չի փոխելու։ Պատճառները շատ են՝ Թուրքիայի ՆԱՏՕ անդամ լինելը, Առաջին համաշխարհային պատերազմում Գերմանիայի հետ եղբայր լինելը, միլիոնավոր թուրքերի առկայությունը, որոնք արմատավորվել են տարբեր կուսակցություններում։ Ճիշտ է, Գերմանիայի հայերը ցույցեր անցկացրին, բայց դա քաղաքական ազդեցություն չունեցավ, իսկ ահա թուրքերը արմատավորված են կուսակցությունների ու տարբեր կազմակերպությունների մեջ։ Մեզ սա շատ է մտահոգում»,- եզրափակեց նա։
