30 տարի առաջ՝ 1990թ. օգոստոսի 23-ին, ՀՀ Գերագույն խորհուրդն ընդունեց Հայաստանի անկախության հռչակագիրը՝ բաղկացած 12 կետից: Ինչ դեր խաղաց Հռչակագրի ընդունումը մեր նոր պատմության մեջ: Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ը զրուցել է պատմաբաններ Զոհրաբ Գևորգյանի և Դավիթ Թինոյանի հետ:
Հաջողվե՞ց արդյոք հայության երազանքները համախմբել մեկ պատմական փաստաթղթում: «Եթե Անկախության հռչակագիրը դիտարկում ենք պատմության համապատկերի ներքո, աչքի է զարնում այն հանգամանքը, որ այս փաստաթուղթը կարծես թե հայ ժողովրդի կյանքում ամբողջ 20-րդ դարի ընթացում տեղի ունեցած քաղաքական, մշակութային, քաղաքական, սոցիալական գործընթացների համախումբը լիներ և լուծման ուղիներ էր տալիս՝ ի դեմս անկախության,- նշեց Դավիթ Թինոյանը:- Շատ լավ հիշում եմ՝ ինչպիսի մեծ խանդավառություն կար այդ օգոստոսյան օրերին: Թեև 1991թ. ենք համարում ինքնիշխանության վերականգնման թվական, բայց փաստն այն է, որ Անկախության հռչակագրում զետեղված դրույթները սկսեցին իրագործվել ավելի վաղ, Հայաստանը 1990-ին դե ֆակտո արդեն անկախ պետություն էր»:
«Անկախության հռչակագիրը անբեկանելի ձեռքբերում է․ այն արժևորելու համար հասարակությունը դեռ անելիք ունի»,- ընդգծեց Զոհրաբ Գևորգյանը:
Մանրամասն՝ տեսանյութում:
