Երբ Հայաստանի ներքին քաղաքականության մեջ արտաքին միջամտությունն ուժեղանում է, թեկուզ շատերի համար անտեսանելի կերպով, ապա դա բռնացնելու համար երեք նշաններ են կարևոր՝ բռնության աճը, վարկաբեկումը՝ ինստիտուտների և ժողովրդի, դավաճանությունը: Անկախ Հայաստանի պատմության մեջ բռնության բոլոր խոշոր դեպքերը կամ հաստատապես կամ ենթադրաբար կապված են արտաքին միջամտության հետ՝ բացահայտ կամ քողարկված: Գազի գնի շուրջ հայ-ռուսական քննարկումներն ու Պուտինի փաստացի մերժումը, Հայաստանում առիթ են տվել հիշել նաեւ 2013 թվականի գազային խայտառակ պայմանագրի հարցը: Պայմանագիրը կնքվեց 2013 թվականի դեկտեմբերին, փաստացի եզրափակելով Հայաստանի նորագույն պատմության համար առանցքային նշանակություն ունեցած տարին: Այն սկսել էր 2013-ի նախագահի ընտրությամբ:
Հիշում ենք գործընաթցնենրը որոնք տեղի ունեցան այդ շրջանում ՝ ոչ իշանական բեվեռի ձևավորումը, որը չպիտի մանսակցեր ընտրությւոններին և որին հետո միացավ Րաֆֆի Հովհաննսիյանը: Այդ ամենի արդյուքնում Հայաստանին պարտադրվեց Եվրասոցացումից ամոթալի շրջադարձը՝ ռուսական իշխանությանը հատկապես էական էր հենց դրա այդ ձևը, ոչ միայն պարզապես շրջադարձը, իսկ հետո պարտադրվեց գազային պայմանագիրը՝ դարձյալ ոչիշխանական ընդդիմության գործնական աջակցությամբ: Շատ կարեւոր է դա հիշել. Հայաստանի հանդեպ ռուսական ոտնձգության մեխանիզմը հատկապես այս օրերին: Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ը զրուցել է քաղաքագետներ Սարո Սարոյանի և Գոռ Մադոյանի հետ:
