Տարեմուտի կապակցությամբ շնորհավորական ուղերձ է հրապարակել պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանը, որում նա ուշագրավ անդրադարձ է կատարում խաղաղություն պարտադրելու թեմային՝ շնորհավորական ուղերձը բնականաբար առաջին հրթին հղելով զինված ուժերին: Սեյրան Օհանյանը նշում է, որ հայկական բանակը պարտադրում է խաղաղություն հակառակորդինխաղաղություն պարտադրելը միայն բանակը գործը չէ, միայն բանակով հնարավոր չէ և անհրաժեշտ է լայն իմաստով պետական կարողությունների դրսևորում:
Սեյրան Օհանյանը միանգամայն իրավացի է, և այդ իմաստով դրա լայն նշանակության մասին մեր տարբեր հրապարակումներում մենք էլ խոսել ենք բազմիցս: Սեյրան Օհանյանի խոսքում հիշատակումը ստանում է այդուհանդերձ առանձնահատուկ նրբերանգ, հատկապես հաշվի առնելով ներկայումս ներքաղաքական գործընթացում նշանակալի իրողություններից մեկը՝ արիլյան պատերազմի հանգամանքներն ուսումնասիրող հանձնաժողովի առկայությունը, որի գործունեությունը տարեվերջին խորհրդարանը երկարաձգեց ևս վեց ամսով:Մենք առիթ ունեցել ենք խոսելու, ասելու, որ ապրիլյան քառօրյան որպես իրողություն լոկ ռազմական գործողություն չէր, այլ ներքին ու արտաքին քաղաքական, ռազմա-քաղաքական, աշխարհաքաղաքական բավականին ընդգրկուն հանգամանքների բերումով բռնկված մի իրողություն, որից դաս քաղելու կամ եզրակացություն անելու, որի հետագա կրկնությունը կանխելու առումով անհրաժեշտ է խնդիրը դիտարկել հենց այդ ընդգրկուն համատեքստում և այդտեղ է, որ կարող է հաջողություն ունենալ հանձնաժողովը, արարացվել հանձնաժողովի առկայությունը: Առանց այդ ընդգրկուն մասշտաբի դիտարկման, արդյունքը կարող է լինել խաբուսիկ:
Սեյրան Օհանյանն իր ամանորյա ուղերձում անդրադառնում է թեմային, տողատակում ակնարկելով թերևս, որ ապրիլյան քառօրյա պատերազմի հանգամանքները պետք է փնտրել ոչ միայն, կամ գուցե ոչ այնքան այսպես ասաշ այդ ժամանակի բանակում, որքան այդ ժամանակի մնացյալ դաշում՝ պետական կառավարման, քաղաքական և այլն: Պաշտպանության նախարարի անձնական շարժառիթը այստեղ իհարկե հասկանալի է՝ նա եղել պաշտպանության նախարար, հետևաբար պատասխանատու է ապրիլյան պատերազմի դրսևորումների համար, թե ընդհանուր առմամբ դիմադրության ու հակառակորդին կասեցնելու հաջողության, և թե կորուստների, որ եղել են այդ ընթացքոմ և որոնք կարող էին և չլինել, կամ չլինելն այն չափի, որքան եղան, եթե կառավարման ուղղությամբ կատարված լինեին ավելի արդյունավետ քայլեր:
Ըստ այդմ, Սեյրան Օհանյանն անկասկած մշտապես մոտիվացված է ցույց տալ, որ պատասխնատվությունն ամենևին բանակում չէր, կամ միայն բանակում չէր: Մյուս կողմից, այստեղ իսկապես կա շատ նուրբ պահ, որովհետև վերջին հաշվով արիլյան քառօրյան իսկապես հսունանում էր ժամանակային ու տարածական, ոչ միայն ռազական, այլ քաղաքական շատ լայն ճակատով և պատասխանատվության հարցն էլ պետք է դիտարկվի այդ համատեքստում: Բայց, կխոսի՞ այդ մասին Սեյրան Օհանյանը, օրինակ հանձնոժողովի առաջ՝ եթե ոչ հանրության: Ամիսներ առաջ նա հայտարարել էր, թե ասելու բան չունիմ, քանի որ պատերազմի մասին իր ծավալուն դիտարկումներն ու ուսումնասիրությունները արված ն և գտնվում են ՊՆ տրամադրության տակ: Ժամանակի արտառազմական պատասխանատուների կոնկրետ ի՞նչ շրջանակ է դրանցում դիտարկել Սեյրան Օհանյանը
