Սահմանադրական դատարանում հարցաքննվում է ՍԴ նախագահ Հրայր Թովմասյանը, ինչի առնչությամբ ՀՔԾ պաշտոնական մեկնաբանություն այս պահի դրությամբ դեռևս չկա: Իրավապաշտպան Ռուբեն Մելիքյանը հայտարարել է, որ Թովմասյանին մեղադրանք է առաջադրվել: Մանրամասներ ու պաշտոնական հաստատում դարձյալ չկա:
ՍԴ նախագահի շուրջ իրադարձությունների այդ բուռն զարգացումը հաջորդեց ՍԴ դատավորների վաղ կենսաթոշակի մասին օրենքը ուժի մեջ մտնելուց հետո, որը տեղի ունեցավ նախօրեին, երբ նախագահ Սարգսյանը ստորագրեց այդ օրենքը: Այդ հանգամանքը հիմք է տվել Թովմասյանի համակիրներին խոսելու այն մասին, որ օրենքի ուժի մեջ մտնելուց անմիջապես հետո իշխանությունը ձեռնամուխ եղավ Թովմասյանի դեմ ճնշման՝ այդպիսով ճնշում բանեցնելով դատարանի դեմ:
Իհարկե, ճնշման մասին Թովմասյանի համակիրները կամ նախկին իշխանությունը խոսում են մշտապես, գործընթացի կամ, այսպես ասած, ճգնաժամի ամբողջ ընթացքում: Մինչդեռ հավանական է, որ հանրությունը գործ ունի դրա ընդամենը հերթական աշխույժ փուլի հետ, որ ծավալվում է ՍԴ-ի կամ Թովմասյանի շուրջ:
Այդ տեսանկյունից իրավիճակը թույլ է տալիս խոսելու կամ դիտարկելու իրադարձությունների զարգացման ևս մի շերտ: Խոսքն այն մասին է, որ իշխանության այդօրինակ գործողությունները Հրայր Թովմասյանին վերածում են քաղաքական գործոնի: Ընդ որում, այստեղ արդեն կարող է նշանակություն չունենալ՝ նա կմնա՞ ՍԴ նախագահի կարգավիճակում, թե՞ ոչ: Ակնառու է, որ Հրայր Թովմասանի շուրջ ծավալվող զարգացումները նրա շուրջն են կլանում ոչ միայն հանրային մեծ ուշադրություն, հասարակական-քաղաքական օրակարգ, այլ նաև նախին իշխող համակարգի մեծ ուշադրություն, ռեսուրս, էներգիա, ջանք: Այլ կերպ ասած՝ այդ իրադարձությունները էլ ավելի են նպաստում նախկին իշխող համակարգի ապակենտրոնացմանը, թեև առերևույթ տպավորություն է կամ պատկեր, որ ամբողջ համակարգը միահամուռ կերպով կոնսոլիդացվում է որևէ ուղղությամբ խնդրի, այս դեպքում՝ Հրայր Թովմասյանի շուրջ:
Գործնականում, սակայն, այդ կոնսոլիդացիան, ինչպես առիթ ենք ունեցել արձանագրելու, բխում է ավելի շատ խորքային շահերի տարամիտումից, քան ընդհանրությունից: Եվ այդ իմաստով Հրայր Թովմասյանի շուրջ իրադարձությունների զարգացումը նրան դարձրել է նախկին իշխող համակարգի մի յուրօրինակ բևեռ՝ նպաստելով այդ համակարգի ապակենտրոնացմանը, այն պարագայում, երբ այդ համակարգում ակնառու է մեկ կենտրոնի կամ գերակա կենտրոնի համար լրջագույն մրցակցությունն ու պայքարը:
