Հայաստանի նոր կառավարության կազմում նշանակվել է արդեն երկու նախարար, որոնք նախարար էին Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության շրջանում՝ Կարեն Ճշմարիտյան և Դավիթ Հարությունյան: Դեռևս նշանակման են սպասում մի քանի նախարարական պորտֆելներ, և պարզ չէ, թե քոչարյանական ժամանակաշրջանը դրանցում ինչքան ներկայացված կլինի:
Այդ ժամանակաշրջանին կարելի է վերագրել նաև քաղաքաշինության նախարար Նարեկ Սարգսյանին, որը Քոչարյանի ժամանակ գրեթե նախարարական լիազորություններով Երևանի գլխավոր ճարտարապետ էր: Հայկական մամուլում գրվել է նաև, որ առողջապահության նախարար Արմեն Մուրադյանն էլ Քոչարյանի դստեր հարսանիքի քավորն է: Այս ամենը հիմք է տվել շատերին եզրակացնելու, որ, ըստ էության, կառավարությունում տեղի է ունենում քոչարյանական յուրօրինակ ռևանշ:
Հայաստանյան իշխանական համակարգում ընդհանրապես հարաբերական է խոսել այս կամ այն բևեռի «մարդ» լինելու մասին, քանի որ բոլորը, ըստ էության, միևնույն համակարգի մարդն են և ապրում ու աշխատում են միևնույն շահերով:
Սակայն նշանակումներն իրապես հետաքրքրական են հատկապես Ռոբերտ Քոչարյանի վերջին հարցազրույցի ֆոնին, որում նա բացահայտորեն մեղադրանքներ ներկայացրեց Սերժ Սարգսյանին և նրան անվստահություն հայտնեց, և այդ հարցազրույցին նորանշանակ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի ոչ պակաս կոշտ ու մեղադրական պատասխանի ֆոնին:
Եթե քոչարյանական ժամանակաշրջանի մի շարք նախարարներ են վերադառնում, ապա ինչպե՞ս հասկանալ Քոչարյանի մեղադրանքները և Հովիկ Աբրահամյանի պատասխան մեղադրանքը: Խա՞ղ են մեղադրանքները, պայմանավորվածությո՞ւն, իմիտա՞ցիա: Ոչինչ չի բացառվում, սակայն այստեղ գուցե առկա է առավել բարդ մի խնդիր: Սերժ Սարգսյանը երբ նշանակում էր Հովիկ Աբրահամյանին, հայտարարեց, որ տալիս է նրան կադրային լայն լիազորություններ, ազատություն: Հովիկ Աբրահամյանը, ըստ երևույթին, «ընդունելի» վարչապետ լինելու համար ներգրավում է կադրերի, որոնք ընդունելի են իշխանության քոչարյանական բևեռի կողմից էլ: Այսպիսով, Հովիկ Աբրահամյանը, ըստ էության, երևի թե նպատակ ունի դառնալ իսկապես կոմպրոմիսային ֆիգուր և ամեն ինչ կառուցել իշխանության բևեռների շահերի, այսպես ասած, գործնական համադրության վրա:
Այս պայմաններում նրա դիրքերն իհարկե կարող են ավելի ամրանալ: Սակայն ահա այս պայմաններում Քոչարյանի ագրեսիվ հարցազրույցը Հովիկ Աբրահամյանի համար ստեղծում է անհարմար վիճակ, որովհետև Սերժ Սարգսյանը, ըստ էության, կարող է մտածել, որ կադրային ազատությունը Հովիկ Աբրահամյանը ծառայեցնում է ինչ-որ դավադիր հեղաշրջման համաև: Այս իսկ պատճառով երևի թե Հովիկ Աբրահամյանը բավական կոշտ արձագանքեց Ռոբերտ Քոչարյանին՝ վերջինիս հարցազրույցը ընդունելով ուղղակի հարված իր դիրքերին, կոմպրոմիս կառուցելու և այդ կոմպրոմիսի վրա ամրանալու իր ջանքերին:
Սրան զուգահեռ, իհարկե, չպետք է բացառել նաև, որ Սարգսյանի հանդեպ ագրեսիվ գրոհներով Ռոբերտ Քոչարյանը պարզապես փորձում է նաև ճնշումը մեծացնել և փորձել հնարավորինս շատ «կադրեր» վերադարձնել կառավարություն:
