Ազգությամբ եզդի ազատամարտիկ Ղասիմ Ասլանյանն ապրում է Աշտարակի հանրակացարանում՝ չորս անչափահաս երեխաների հետ, անմխիթար շենքային պայմաններում: Դեռ 89-ից մասնակցել է ղարաբաղյան շարժմանը, կռվել է, վիրավորվել: Ղասիմը կռվել է Ոսկեպարում՝ Քեռի Սլավիկի ջոկատում, իսկ արդեն 91-ից Աշտարակի երկրապահ է:
Նա վստահ է՝ եթե սպարապետը ողջ լիներ, ինքն ու Հայաստանն այս վիճակում չէին լինի: «Եթե սպարապետի հետ չանեին այն, ինչ արեցին, անձամբ ես այս վիճակում չէի լինի, այստեղ չէի հայտնվի: Ինքը մեզ ուժ է տվել, իր ուժով մենք գնացինք կռվեցինք. որ չկանգնեցնեին, մենք մինչև Բաքու կգնայինք, բայց այսօր Հայաստանում չեմ տեսնում որևէ մեկի, որ նման ոգեշնչող լինի: Ես գիտեմ մեր տղերքին, խոսում ենք մեկը մյուսի հետ, բոլորը հիասթափված են: Էս իմ չորս մանր երեխեքն են, որ էգուց-մյուս օրը պետք է սահման պահեն. երկու տղա ունեմ, երկու աղջիկ»,- ասաց Ղասիմը՝ ցույց տալով երեխաներին, ովքեր գիշերը ահ ու դողով են քնում, որ տանիքից հերթական քարերը չընկնեն գլխներին:
Հանրակացարանում նրանք անգամ գրանցում չունեն, փաստացի են գրանցված: Անձրևների ժամանակ տանիքից դույլերով ջուր է հոսում, խոնավության և հիվանդության պատճառ հանդիսանում. երեխաները շուտ-շուտ են հիվանդանում, արդեն բողոքում են ծնկների ցավից:
«Օր է եղել՝ դռները փակել ենք, տաշտերը շարել, երեխեքին հավաքել ենք, գնացել կամ իմ մոր տուն, կամ կնոջս մոր տուն: Հենց ամպերը գոռգոռում են, մեր սև ու սուգը սկսում է»,- ասաց Ղասիմը:
Կինը՝ Ազատուհին, «Առաջին լրատվական»-ին պատմեց, որ խնդրով դիմել են պատկան մարմիններին, բայց՝ քար լռություն:
«Ես էլ տաքսու վարորդ եմ աշխատում, որ կարողանամ երեխաներին պահել: Ղեկավարությունը կռված տղերքին չի նայում, ես այսօր ընկերներ ունեմ, որոնք սարսափելի վիճակում են, մեջներից լավ ես եմ մնացել, սարսափում եմ տղերքին տեսնելիս. տղերք, ասում եմ, էս ի՞նչ օրն եք ընկել: Էսօր իմ ընկերները, որոնք սահմանում են եղել, սահման են պահել, պատերազմ լինելու դեպքում (դա լինելու է), դոշ չեն տա՝ 100 տոկոս եմ ասում: Ընկեր ունեմ, որ կյանքում թուրքի դեմ չի պառկել, կռվել է՝ ոնց որ պետք է, բայց այսօր զիբիլ է քջջում, ալյումին հավաքում, որ կարողանա երեխեքին պահել, և այսօր մեր ղեկավարը չի ամաչում. հիմա բարձրաձայն ասում եմ՝ թող ամաչի»,- ասաց նա:
Նա հերթով ցույց տվեց բոլոր մեդալները, պատվոգրերը, որ հիմա ոչ մի աչք չեն շոյում:
