Ցանկացած պետության արժանապատվություն որոշվում է նրանից, թե ինչ արժեք ունի այդ պետության մեջ ապրող մարդը: Մեր պետության մեջ ապրող մարդկանց թիվն անցյալ ամսվա վերջին պակասեց մեկով: Հունիսի 29-ին պարտադիր ժամկետային զինծառայող Տիգրան Համբարձումյանի դիակը հայտնաբերվել է զորամասին հարակից անտառում: Պաշտպանության նախարարությունը, սովորության համաձայն առաջ է քաշում ինքնասպանության վարկածը:
«Իմ տղան երբեք ինքնասպանություն չէր գործի, որովհետև միշտ խոսակցություն է եղել, ասել է` մա՛մ, ես այդքան թույլ չեմ, ես ոչ մի բան չեմ անի: Ոչ մի խնդիր նա չի ունեցել: Ուղղակի զորամասում շտաբի պետը իր հետ շատ լարված վիճակում է եղել», – օրերս ասել է զինծառայողի մայրը` Անահիտ Համբարձումյանը: Այս բոլորը լսելուց, դիտելուց և կարդալուց հետո միակ հետաքրքրող բանը պետության արժանապատվությունն է, որը կանխորոշվում է այդ պետության մեջ մարդու ունեցած արժեքով: Ու կատարվածը առաջին հերթին լինելով մարդկային ողբերգություն, նաև հարված է պետության արժանապատվությանը, քանի որ ցանկացած պետության գլխավոր գործառույթը իր քաղաքացիների անվտանգության ապահովումն է` լինի դա Երևանի կենտրոնում, Լոս Անջելեսում, թե հայ-ադրբեջանական դիրքերում:
Եվ եթե դրանցից մի տեղում քաղաքացին իրեն չի զգում անվտանգ, իրեն չի զգում գնահատվող, արժևորվող, ապա այդ զգացումը անխուսափելի շղթայական ռեակցիայով տարածվում է կենտրոնից սահման, սահմանից Լոս Անջելես և այդպես շարունակ: Անտարբերությունն ու հիասթափությունը, քաղաքացիների հանդեպ կրիմինալ իշխանությունը, հասարակական և պետական կյանքի կազմակերպման գողական բարքերը տարածվում են ամբողջ հասարակական օրգանիզմով, որի մի կարևոր մասն էլ նաև բանական է, ինչպես հաճախ սիրում են ասել հայաստանցի իշխանավորները:
Պետությունն ամբողջական մարմին է, և եթե դրա մի օրգանը հիվանդ է, տկարությունն ու թուլությունը զգացվելու է ամբողջ մարմնի կենսագործունեության վրա և կորուստները միշտ չէ, որ հիվանդության օջախներում են լինում: Հիվանդության օջախները շատ հաճախ անսպասելի և ողբերգական հարվածներ են հասցնում միանգամայն առողջ թվացող օրգաններին և օրգանիզմը կանգնեցնում ողբերգական փաստերի առաջ:
