ԱԱԾ պետ Արթուր Վանեցյանը կառավարության նիստում հայտարարել է Հայաստանում նախօրեին տեղի ունեցած էներգավթարի վերաբերյալ նյութեր նախապատրաստելու և քննություն իրականացնելու հանձնարարության մասին, որ տվել է ԱԱԾ ստորաբաժանումներին:
Արթուր Վանեցյանի արձագանքը միանգամայն համարժեք է ստեղծված իրավիճակին և, այսպես ասած, պետական անվտանգության կոդեքսին: Ընդ որում, խնդիրը լոկ այն չէ, որ գործ ունենք պետականության համար կարևորագույն ենթակառուցվածքի կամ, այլ կերպ ասած, արյունատար անոթային կամ պետության սրտանոթային համակարգի հետ տեղի ունեցած վթարի հետ, ինչն էլ հրամայական է դարձնում հարցը հենց ազգային անվտանգության մակարդակում դիտարկելը:
Խնդիրն այն է, որ խոշոր էներգավթարը տեղի է ունենում Հայաստանի համար բավականին վճռորոշ մի ժամանակաշրջանում, երբ թավշյա հեղափոխությունից հետո պետությունը գտնվում է ինքնիշխանության վերականգնման բավականին բարդ և բազմաշերտ մի գործընթացում, որը մի կողմից, այսպես ասած, շրջանակված է աշխարհաքաղաքական գործընկերային հնարավորություններով ու պահանջարկով, մյուս կողմից՝ նաև իհարկե այդ գործընթացի դիմադրությամբ շահառու թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին բազմաթիվ սուբյեկտներով, որոնք ունեն լծակներ, փող, իշխանություն՝ Հայաստանից դուրս:
Ահա այդ հանգամանքը առնվազն իրատեսական է դարձնում ինքնիշխանության, պետական սուբյեկտության վերականգնման այս գործընթացում ամենատարբեր և հաճախ գուցե աներևակայելի ռիսկերի առկայությունն ու դրանց իրագործման փորձերը: Միաժամանակ, այդ ամենը իրենից կարող է ներկայացնել նաև հետհեղափոխական Հայաստանի, այսպես ասած, կամային փորձարկման գործընթաց, երբ կարող է ուղղակիորեն զանազան շարժառիթներով, այսպես ասած, ստուգման ենթարկվել Հայաստանի նոր իշխանության և հանրության քաղաքական, նաև հոգեբանական կամքը՝ հասկանալու համար այն ներուժը, որ ունի ինքնիշխանության վերականգնման ըստ էության համազգային որոշումը:
Այդ իմաստով էլ ԱԱԾ պետի մակարդակով արձագանքն ու քննության հանձնարարությունը, որը մեծ հավանականությամբ թերևս նախապես քննարկված և համաձայնեցված է վարչապետ Փաշինյանի հետ, գործնականում Հայաստանի Հանրապետության պետական, քաղաքական կամքի դրսևորում է կամ վերահաստատում, որը ցույց է տալիս, որ Երևանը ոչ միայն Արցախի, այլև ընդհանրապես պետական ինքնիշխանության ու սուբյեկտության հարցերում թույլ չի տա որևէ մեկին խոսել շանտաժի ու սպառնալիքի լեզվով: Կա՞ այդպիսի լեզու կոնկրետ էներգավթարի պարագայում, թե՞ ոչ, սա առնվազն հնարավոր է ասել միայն հանգամանալից ուսումնասիրման արդյունքում: Սակայն, որ կարող էր լինել, և սա իհարկե ոչ միայն Հայաստանի դեպքում է հավանական ռիսկ, կասկածից վեր է:
Բայց կա, թե ոչ՝ մի հարց է, և բոլորովին այլ հարց է այն, որ Հայաստանն արձագանքում է դիպուկ և համարժեք, որպեսզի ներկայումս որևէ այդպիսի բան չլինելու պարագայում անգամ որևէ մեկը չմտածի, թե երբևէ դա հնարավոր է և հնարավոր է այդպիսով որևէ բան պարտադրել Հայաստանին:
