«Հրապարակը» գրում է. Ինչ ուզում եք ասեք, բայց որ Սերժ Սարգսյանը լավ է տիրապետում ֆոլկլորագիտությանը, անիմաստ է վիճելը: Աճառյանի բառարանից դուրս հայկական քաղաքագիտության մեջ նա մտցրեց բառապաշար, որին ցանկացած ազգ կնախանձի: Այլ նախագահներ գլուխներն էլ պատովը տան, չեն կարող նման բառեր ստեղծել ու ազգային գործածության մեջ մտցնել: Կարևորն այն է, որ ոչ մի ազգ չի հասկանում այդ նորաստեղծ բառերի իմաստը: Կուզեի մի անգամ Զորի Գայկովիչը Պուտինին հարցներ. ի՞նչ է նշանակում՝ խիարը թարս է աճում:
Թարգմանաբար հարցներ՝ ստուգելու նրա ժողովրդագրական գիտելիքները: Երբ Պուտինը թարթիչները միացներ ու անորոշությունից չոտկերն աջուձախ աներ, ազգովի կհասկանայինք, որ նախագահի ասած բառը ոչ մի լեզվով չի թարգմանվում: Եթե թարգմանվի էլ, էլի չեն հասկանա: Ասենք՝ դհոլ է թարգմանաբար ասվում, Պուտինը կասի՝ նու ի շտո:
Այստեղ էլ է ազգային անվտանգությունը խստորեն պահպանվում. Ռուսաստանի նախագահը մեր զինատեսակներից գլուխ չի հանում: Երեկ Գալուստ Սահակյանը լրագրողների մոտ իրեն դրել էր Պուտինի տեղը: Այնպիսի կեցվածք էր ընդունել, որ իբր չի հասկանում, թե ինչ է դհոլը, քիչ էր մնում ասեր՝ նու չտո, ինքը «չ» տառը չի փափկացնում, բնական ձևով է օգտագործում:
Երբ լրագրողը Գալուստ Սահակյանից հետաքրքրվել է, թե ում էր ուղղված Ծառուկյանի «դատարկ դհոլներ» հայտարարությունը, նա ռուսի տեղ է իրեն դրել ու չքմեղացել. «Ես բոլոր հարվածային գործիքներին չեմ տիրապետում: Դհոլը հին ազգային մշակույթ ունեցող գործիք է: Ինձ այլ գործիքների մասին հարցրեք: Ես չեմ սիրում այդպիսի ենթատեքստով բառեր…»:
Իսկը մեր համով բառերը չհասկացող ռուսի խոսք: Սա արդեն ծանր մեղադրանք է, ու դրա ենթատեքստը հասկանալ է պետք: Ստացվում է, որ Գալուստ Սահակյանը նախագահի սիրած բառը չի՞ սիրում, սիրած բառի իմաստը չի՞ հասկանում… Համազգային ընդհանրական նշանակություն ստացած բառը չի՞ ընդունում: Դե՞մ է գնում Սերժ Սարգսյանի ֆոլկլորագիտական բառերին: Ռուսի պե՞ս է արդեն մոտենում դհոլին ու որպես պռոստո հարվածային գործիք ընդունում: Բա ո՞ւր մնաց մեր ազգային տարազն ու չարազը: Ո՞ւր մնաց «դավաճանություն» բառի ազգային դհոլագիտական գործածությունը: Ո՞ւր մնաց Գեղամյանը: «Ուժըս»՝ մի ողջ հին ազգի մշակույթ է վերացվում:
Լուսանկարը` PAN Photo-ի
