Սովորաբար փոթորկից առաջ է անդորր լինում, սակայն Հայաստանի ներկայիս իրավիճակը, թերևս, կարելի է բնութագրել որպես փոթորիկ անդորրից առաջ:
Բանն այն է, որ Հայաստանն ամառային տապին ընդառաջ է գնում բավական դինամիկ ներքին ու արտաքին իրավիճակներով: Ընդդիմությունն իր վերջին հանրահավաքում երկխոսության թեմայի քննարկումը երկարաձգեց մինչև աշուն:
Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացը խոստանում է բավական թեժ մնալ՝ դատելով Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական գերատեսչությունների Կազանից հետո նախանշված ակտիվ օրակարգից: Այդ և այլ իրադարձությունների զարգացման մեջ առկա դինամիզմի պոտենցիալը ամբողջությամբ կդրսևորվի առաջիկայում: Սակայն ինչքան էլ լինի այդ պոտենցիալը, կարծես թե աներկբա է, որ նվազագույն ռեզոնանսի պարագայում անգամ առկա խնդիրները շոշափելու են հասարակության լայն խավերի շահեր՝ լայն թե զուտ ֆիզիկական ծավալի, թե դերակատարության և թե կշռի իմաստով:
Այդ ամենի մեջ ուշագրավը, սակայն, ամառային շոգերից առաջ իշխանական աշխուժությունը չէ: Այսինքն՝ այդ աշխուժությունն ամառային շոգի սպասվելիք ֆոնին չէ, որ ընդգծվում է, այլ ընդգծվում է ընդդիմության բավականին հանդարտ պահվածքի ֆոնին: Եթե նախորդ տարիներին Հայաստանի իրադարձությունների դինամիզմն ապահովում էր ընդդիմությունը, իսկ իշխանությունն ամեն կերպ փորձում էր «սպանել» խաղը, ապա այժմ կարծես թե իշխանությունն ու ընդդիմությունը փոխվել են տեղերով, այսինքն՝ փոխվել են արագությամբ, և ով գիտե՝ գուցե նույնիսկ ցանկություններով: Բանն այն է, որ եթե առաջ իշխանությունն էր ապրում վիրտուալ իրականության մեջ, ապա այսօր, կարծես թե, այդ իրականության մեջ է հայտնվել ընդդիմությունը՝ Հայ Ազգային Կոնգրեսը:
Եվ սա բավական մտահոգիչ խնդիր է, քանի որ Կոնգրեսը զբաղեցրել է ընդդիմադիր գրեթե ամբողջ դաշտը և, այդ գործում հասնելով հաջողության, կարծես թե, խաղում է «հաշիվը պահելու» վրա: Իսկ այդ դեպքում այն թիմերը, որոնք զգալով իրենց առավելությունը՝ փորձում են «պահել հաշիվը», սովորաբար պատժվում են «գնդակ» բաց թողնելով սեփական դարպասը: Ընդ որում՝ այդ բանը սովորաբար տեղի է ունենում խաղի բավական անհարմար ժամանակի, երբ այլևս ուշ է լինում իրավիճակը վերստին վերցնել սեփական վերահսկողության տակ: Այժմ ընդդիմության պահվածքը հիշեցնում է խաղային հենց այդ մարտավարությունը: Չի կարելի ասել, թե այդ մարտավարությունը ձախողվել է, սակայն չասել, որ իշխանությունն ավելի ու ավելի վտանգավոր «պահեր» է ստեղծում ընդդիմության դարպասի մոտ՝ կլինի հետագա լուրջ հետևանքներով հղի սխալ: Իսկ ընդդիմությունն ավելի ու ավելի հաճախ հայտնվում է «խաղից դուրս» վիճակում: Սա մտահոգիչ է, քանի որ այդպես խաղից դուրս վիճակում է հայտնվում հասարակությունը:
