2008 թվականի Մարտի 1-ի ծանր բեռով իշխանության եկած Սերժ Սարգսյանին վեց տարիների ընթացքում հաջողվեց ստեղծել ներքաղաքական գրեթե իդեալական մի վիճակ. իդեալական՝ իր համար, իհարկե, ոչ թե պետության և հասարակության: Այդ իդեալական վիճակի գլխավոր հատկանիշը այն է, որ Սերժ Սարգսյանը կարողացավ հանրությանը առարկայորեն ցույց տալ, որ քաղաքական դաշտն ամբողջությամբ ավելին չարժե, քան ինքն ու իշխանությունը:
Եվ այդպիսով Սերժ Սարգսյանը մեջտեղ բերեց «ոչ մի տարբերության» իսկապես ազդեցիկ թեզը, որի շնորհիվ հասարակական անտարբերության մի այնպիսի միջավայր է ձևավորվել, որը թույլ չի տալիս մտածել անգամ քաղաքական որևէ արդյունավետ տեխնոլոգիայի և գործընթացի մասին: Դրա համար, քաղաքական տվյալ ուժը նախ պետք է ցույց տա, որ ինքն ավելին է, քան Սերժ Սարգսյանը, որ կա իր և նրա միջև տարբերություն: Իսկ դա անելը ներկայումս չափազանց բարդ է այն պարզ պատճառով, որ նոր քաղաքական ուժի, տարբերվող քաղաքական ուժի դեմ Սերժ Սարգսյանն արդեն մենակ չէ՝ նրա հետ է քաղաքական գրեթե ամբողջ դաշտը, քանի որ այդ ուժերն էլ, ի դեմս նորի, տարբերվողի, տեսնում են իրենց դիրքերին վտանգ:
Ովքեր են ներկայումս Սերժ Սարգսյանի հակառակորդները: Դրանք ուժեր են, որոնք կարճ կամ երկար ժամանակով գործակցել են հենց նույն Սերժ Սարգսյանի հետ: Հայ հեղափոխական դաշնակցությունը Սերժ Սարգսյանի հետ իշխող կոալիցիայում է եղել մի քանի տարի: Նույնը՝ նաև «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, որը ևս տարիներ շարունակ եղել է ՀՀԿ-ի իշխանական գործընկերը: Հայ ազգային կոնգրեսը մի ժամանակ երկխոսում էր ՀՀԿ-ի և Սերժ Սարգսյանի հետ, և այդ ժամանակաշրջանում Կոնգրեսը քննադատում էր ԲՀԿ-ին ու ՀՅԴ-ին, որոնք մի տեսակ խանդով էին նայում այդ երկխոսությանը՝ դրանում տեսնելով իրենց դեմ հնարավոր ոտնձգության վտանգ: ԲՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն մտավախություն ունեին, որ Սերժ Սարգսյանը կարող է պայմանավորվել Կոնգրեսի հետ և նրա հետ կիսել իշխանությունն ու զգալիորեն չեզոքացնել ԲՀԿ-ի և ՀՅԴ-ի կարիքը իրենց տեղերում:
Ահա այդ ուժերին դարձնելով իր տարբեր ժամանակի և բնույթի պարտնյորները՝ Սերժ Սարգսյանն իրեն ապահովագրեց նրանց հակառակորդությունից, և այժմ այդ հակառակորդությունը նրան ընդամենը հնարավորություն է տալիս աշխարհի «հարցնողներին» ասելու, թե տեսեք ինչպես եմ ես Հայաստանում անշեղորեն ժողովրդավարություն կառուցում: Ընդ որում, դա են հաստատում նաև երեկվա հանրահավաքի ծայրահեղ կարգախոսները: Եվ ինչով դա Սերժ Սարգսյանի կառավարման գովազդ չէ, որքան էլ որ Կոնգրեսը հռչակի «Սերժիկ մարդասպան» կարգախոսը::
Սա մի դրվագ է այն քաղաքական աբսուրդի, որ ձևավորվել է Հայաստանում, և որը իդեալական վիճակ է Սերժ Սարգսյանի, բայց, ցավոք, ո՛չ Հայաստանի համար:
Լուսանկարը՝ PAN Photo-ի
