Ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանն «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրուցել է 2008 թվականի մարտի մեկից հետո ստեղծված իրավիճակի, թողած ազդեցության, հիշողությունների մասին:
«Կարծում եմ՝ Մարտի 1-ը ոչ մեկին պետք չէր: Անշուշտ, նույնիսկ այդ պահին իշխանությունում վերահաստատվող կամ վերաձևավորվող նոր իշխանությանը պետք չէր: Ավելին, վստահ եմ, որ կարող էին նրանք վերահաստատվել իշխանությունում՝ առանց այդ օրը այդպիսի անմարդկային և անօրինական գործողությունների դիմելով:
…Հասկանալի է, որ իշխանությունը գլուխը կորցրել էր, այդ պահին խուճապի էր մատնված: Տեսնելով, որ իրենք չեն տիրապետում որևէ այլ նորմալ հումանիստական կամ սովորական երկխոսության՝ խնդիրը քննարկելու և լուծելու, դիմեցին իրենց հայտնի ամենահեշտ մեթոդին՝ ուղղակի տեռորով վախեցնել հանրությանը:
…Չեմ կարծում, որ այն այնքան քաղաքացիական գիտակցության վրա ազդեց, որքան բացարձակ հասկանալի դարձրեց, որ այս մարդկանց հետ խոսելու միակ լեզուն ուժի լեզուն է դառնալու:
…Ամենացավալի հետևանքը. որ թողեց մարտի մեկը (բացի կորուստներից)/, այն էր, որ իշխանությունը ոչ մի դաս չքաղեց սրանից, սա ամենավավերական ցավալի իրողությունն է։ Իշխանությունը նույնիսկ դաս չքաղեց Հայաստանի վերաբերյալ հետագայում: Հասարակական բևեռներն ավելի ու ավելի օտարվում են, և փաստացի իշխանության վարքն ամենևին փոփոխություն չի կրում թե՛ Հայաստանի հեռանկարի, թե՛ Հայաստանի քաղաքացիների հետ իր խոսելու լեզվով:
… Գալուստ Սահակյանը ասում է՝ դրանք մեր զոհերն էին։ Սրանով հանրությանը ուզում է ասել, թե «մեր» ասելով՝ ինքը իրեն նույնականացնում է ՀՀ հասարակության հետ, միևնույն ժամանակ նա սրբապղծում է ողջ երևութը և լրացուցիչ պարտականություն վերցնում ՀՀԿ-ի վրա:
…Մարտի 1-ը պատմական հիշողություն չէ, դա մեր կյանքն է, մեր այսօրն է, և մեր այսօրը ձևավորած կոշտ երևույթներից մեկն է:
Ամբողջական դիտեք տեսանյութում:
