Առողջապահության ոլորտում իրականացվող բարեփոխումների մեջ է նաև պարտադիր բժշկական ապահովագրությունը: Կառավարությունն արդեն իսկ հանձնարարել է պետական առողջապահական գործակալությանը՝ համապատասխան հայեցակարգ մշակել, որը ըստ հայտարարվածի՝ 2015 թվականից ուժի մեջ կմտնի:
Այս ծրագրի հետ կապված՝ կան մտավախություններ, ըստ որոնց՝ կստեղվծվի մի միջավայր, որտեղ ապահովագրական ընկերություններն ու մասնավոր կլինիկաները պայմանագրեր կկնքեն և կզբաղվեն բիզնեսով, որի արդյունքում երկրորդական պլանում կմնա մարդու առողջությունը: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում առողջապահության նախկին նախարար Արարատ Մկրտչյանը, պատասխանելով մեր հարցին, նշեց, որ չի բացառվում՝ ապահովագրական ընկերությունները և կլինիկաները կարող են պայմանագրեր կնքել և հիվանդներին ուղղորդել. «Ցանկացած բնագավառում, որտեղ կան ֆինանսներ և կան պայմանագրային փոխհարաբերություններ, իսկ ապահովագրությունը պայմանագրային փոխհարաբերություններ է նախատեսում, կոռուպցիոն ռիսկերն առկա են»:
Նա նաև նորմալ չի համարում այն փաստը, որ օր օրի մասնավոր կլինիկաներն ավելանում են. «Մեր երկրում առանց այդ էլ շատ-շատ են հիվանդանոցային բուժօգնություն իրականացնող կառույցները: Ինքնին հիվանդանոցային համակարգը շատ թանկարժեք է, և մեր երկրում դրա համար վճարում է պետությունը և քաղաքացին: Հիվանդանոցին պետական պատվերներ կան, որոնց համար վճարում է պետությունը: Այսինքն մենք նոր հիվանդանոցներ բացելով՝ ազդում ենք թե՛ բյուջեի, թե՛ բնակչության վրա»:
Խոսելով օրեր առաջ բացված «Սլավմեդ» բժշկական կենտրոնի մասին՝ մեր զրուցակիցը, նկատի ունենալով բացման ընթացքում ներկա գտնվողներին, եկավ այն եզրակացության, որ առաջիկայում պետական պատվերն էլ կտրամադրվի այդ հիվանդանոցին: Նա ասաց, որ նոր կլինիկա կառուցելու անհրաժեշտություն չի տեսնում, փոխարենը կցանկանար եղածն արդյունավետ օգտագորել, պետպատվերից օգտվող ևս մեկ կառույց չավելացնել:
Նրա համար ընդունելի կլիներ, եթե նոր կլինիկայի փոխարեն առաջնային բուժօգնության ծառայություն բացվեր, որը կզբաղվեր հիվանդությունների վաղ ախտորոշմամբ, հայտնաբերմամբ և կանխարգելմամբ. «Երևան քաղաքում հիվանդանոցներն իրենց հզորությունով երկու անգամ գերազանցում են մեր պահանջարկը: Հիմա դարձել է մոդայիկ, օլիգարխներն ասում են՝ ո՞նց, ես էլ հիվանդանոց չունենա՞մ, Սամվել Ալեքսանյանը ունի հիվանդանոց, հիմա այս մյուս պատգամավորն է ասում՝ բա ես էլ չունենա՞մ: Վաղը մեկ այլ պատգամավոր կորոշի ուենալ»:
Ըստ նրա՝ բուժօգնությունը դառնում է ոչ թե անհրաժեշտություն, այլ ինչ-որ մոդայիկ քայլ, և այդ հիվանդանոցները դառնում են բեռ՝ երկրի, տնտեսության և բնակչության համար: Մի կողմից՝ երկրում օպտիմալացման ծրագիր է իրականացվում, միացվում են բուժհիմնարկները՝ արդյունավետ համակարգ ունենալու համար, մյուս կողմից՝ անընդհատ հիվանդանոցներ են «բուսնում». «Մեր երկրին այդքան բուժհիմնարկ և այդքան բժիշկ պետք չէ, բուժհիմնարկներն էլ են երկու անգամ ավել, քան մեր երկրի կարիքներն են: Բացի այդ, անհավասարաչափ են բաշխված բուժաշխատողները, հիմնական մասը Երևանում է, իսկ մարզերում մասնագետների քաղց ունենք»:
Նրան նաև հետաքրքրում է, թե ինչի համար են տեղամասային պոլիկլինիկաները, եթե մարդիկ միանգամից հիվանդանոց են դիմում: Քաղաքակիրթ երկրներում առաջնային բուժօգնության մակարդակում 80-85 տոկոս հիվանդությունները բուժվում են, բայց մեզանում հակառակ պատկերն է: «70 և ավելի տարիների մենթալիտետը բերել է նրան, որ մենք հիվանդանոցներ ենք սիրում գնալ: Աշխարհում ոչ մի քաղաքակիրթ երկրում մարդը չի գնում հիվանդանոց, ասի՝ տեսեք, ես հիվանդ եմ, ինձ բուժեք: Հիվանդանոցի դռները փակ են, միայն ընտանեկան բժշկի ուղեգրով են գնում, իսկ մեզ մոտ հիվանդանոցները արտադրական ձեռնարկությունների են վերածվել»,-հավելեց նա:
