Այս օրերին լրահոսում հաճախակի են հայտնվում տեղեկություններ այն մասին, թե Տիգրան Սարգսյանը այս մարզում է 300 մարդու ՀՀԿ անդամատոմս հանձնել, այն մյուս մարզում է 300 մարդու անդամատոմս հանձնել:
Հետաքրքրական է, որ մինչև հոգու խորքը բարեփոխումների մեջ խրված վարչապետը ժամանակ է գտնում ՀՀԿ-ական անդամատոմսեր բաժանելու համար: Բայց, նաև հասկանալի է, որ այդպես է պահանջում քաղաքական իրավիճակը: Խնդիրն այն է, որ չնայած համեստությանը, առերևույթ հնազանդությանը, խորհրդարանական ընտրությանը Տիգրան Սարգսյանի առաջատարության հարցը գրեթե լուծված է՝ նախընտրական ցուցակը գլխավորելու է նա: Հետևաբար պետք է կուսակցությունում աստիճանաբար բարձրացնել նրա դերը: Եվ ահա կուսակցական անդամատոմսերի հանձնման այս արարողությունը միտված է այդ խնդիրը լուծելուն՝ այսինքն, ՀՀԿ-ի մուտքի թույլտվություն տալիս է Տիգրան Սարգսյանը, ոչ թե ասենք մեկ այլ մարդ, այդ թվում Հովիկ Աբրահամյանը:
Սակայն խնդդիրը այստեղ այն է, որ Տիգրան Սարգսյանը կուսակցությունում իր դերը բարձրացնում է այնպես, ինչպես որ ընդունված է հայկական ավանդական տարբերակով՝ այսինքն գլխաքանակ ես հավաքում և եթե դա քեզ մոտ ստացվում է, ապա կնշանակի դու առաջատարն ես: Հենց դրա համար էլ Տիգրան Թորոսյանին ԱԺ նախագահի պաշտոնում փոխարինեց Հովիկ Աբրահամյանը՝ Թորոսյանը չէր կարողանում գլխաքանակ հավաքել, իսկ ահա Աբրահամյանը կարողանում էր և քվորում ապահովում երբ պետք էր:
Ու Տիգրան Սարգսյանն, որ հայտարարում է իբր գլխի պարունակությանը, ոչ թե քանակին նախապատվություն տալու մասին, ներկայումս ընկած է գլխաքանակի հետևից և ընտրություններին ընդառաջ հանրապետականացնում է մարզային երիտասարդությանը: Եվ գրեթե անկասկած է, որ ինչքան մոտենան ընտրությունները, այդքան Տիգրան Սարգսյանն ավելի է տուրք տալու իշխանական կուսակցական ավանդույթներին, այլապես Հանրապետականում նրա առաջնորդությունը որևէ մեկը չի ընկալի, փոխարենը կսկսեն կասկածել Սերժ Սարգսյանի առաջնորդության նպատակահարմարությանը:
Որևէ խնդիր չկա իհարկե, որ ՀՀԿ անդամ Սարգսյանն իրեն պահում է իսկական ՀՀԿ-ականի պես: Պարզապես թող նա այդ ամենով զբաղվի ոչ Հայաստանի տնտեսության և բիզնես միջավայրի հաշվին, այլ թող հրաժարական տա ու գնա իր համար անդամատոմսեր բաժանի ինչքան սիրտն ուզում է, իսկ նրա փոխարեն թող լինի մի վարչապետ, որը իշխանական համակարգի անհաջող քողածածկ լինելու փոխարեն կփորձի պրակտիկ տնտեսական քաղաքականություն վարել երկրում և մի փոքր մեղմել սոցիալ-տնտեսական գերլարված իրավիճակը:
Այլապես Տիգրան Սարգսյանն արդեն վաղուց անցել է այն սահմանը, որից այն կողմ Հայաստանում արդեն վարկաբեկվում են նաև գիտելիք, ինտելեկտ, բարեփոխում հասկացությունները: Մինչդեռ դրանք մեզ դեռ շատ են պետք գալու:
