Օրեր առաջ մենք տեղեկացանք, որ միջազգային տրիբունալի հետաքննության արդյունքներով Լիբանանի նախկին վարչապետ Ռաֆիկ Հարիրիի սպանության հետևում կանգնած է «Հիզբոլլահ» խմբավորման հրամանատարներից մեկը: Լիբանանում, ինչպես և ողջ Մերձավոր Արևելքում, քաղաքական սպանությունները սովորական երևույթ են: Պետության ղեկավարի սպանությունը ևս այստեղ եզակի երևույթ չէ: Սակայն սպանված թագավորների, նախագահների և վարչապետների երկար ցուցակում Ռաֆիկ Հարիրին առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում:
Այսօր թերևս արդեն կարևորն այն չէ, թե ով է կազմակերպել այդ սպանությունը, այլ այն, թե ինչի այն հանգեցրեց: Չէ՞ որ հենց այդ իրադարձությունը դարձավ այն ջրբաժանը, որը երկփեղկեց Մերձավոր Արևելքի քաղաքական մի դարաշրջանը մյուսից: Այն տրոհեց արաբական աշխարհը` Լիբանանը դարձնելով Թեհրանի և նրա արբանյակների` Կահիրեի և Էր-Ռիյադի միջև մրցակցության կենտրոն: Համաշխարհային մասշտաբով սրվեց շիիթա-սունիթական դիմակայությունը:
Իրանը Իսրայելի հայացքի տակ հարթակ տվեց «Հըզբոլլահին»` 2006թ. պատերազմ սանձազերծելու քարտ բլանշ ստանալով: Վերջապես` այդ սպանությունը բացահայտեց տարածաշրջանում գերակայության ձգտող ռազմա-քաղաքական շարժումներ, որոնք փոխարինում են պետական ինստիտուտներին, ի ցույց դրեց համաշխարհային հանրության և խաղաղարար ուժերի անզորությունը, բոլոր դաշինքների փխրուն վիճակը` ներառյալ կոնֆեսիոնալ և ուժի իրավունքի գերակայությունը ազգային և միջազգային օրենքների նկատմամբ:
12 տարի առաջ, հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանում տեղի ունեցած իրադարձությունը զուգահեռների լայն հնարավորություն է ընձեռում Լիբանանի իրադարձությունների հետ: Լիբանանը օրինակն է այն ամենի, թե ինչի կարող էր վերածվել Հարավային Կովկասը արտաքին ուժերի մրցակցության դեպքում, որից յուրաքանչյուրը հետապնդում է իր շահը և իրականացման գործիքները: Հետհոկտեմբերքսանյոթյան Հայաստանը հենց այդ իրականության ամենացայտուն դրսևորումն է:
Վարչապետ Ռաֆիկ Հարիրիի և վարչապետ Վազգեն Սարգսյանի ճակատագրերը վառ օրինակն են այն իրողության, թե ինչի կարող է հանգեցնել հավասարակշիռ մոտեցումը անհաշտ հակառակորդների` Լիբանանի դեպքում Իրանի և Իսրայելի, Ֆրանսիայի և ԱՄՆ-ի, Սիրիայի և Սաուդյան Արաբիայի, իսկ Հայաստանի դեպքում` Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի հանդեպ: Բացարձակ ներդաշնակության ձգտումը արտակարգ ցանկություն է: Դժբախտությունը միայն նրանում է, որ այն հաճախ հանգեցնում է հավասարակշռության բոլոր փորձերի ավարտին, որին հետևում է քաոսը` իր տիրապետության տակ առնելով նորանոր տարածքներ և ժողովուրդներ:
