Նախկինում ՀՀ նախագահն էր նշանակում Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի անդամներին, այժմ, քանի որ նախորդ տարի օրենքում փոփոխություններ են կատարվել, Հեռուստատեսային և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովն է կազմավորում մրցութային հանձնաժողով, որը համապատասխան թափուր տեղի առաջացման դեպքում հայտարարում է մրցույթ և ընտրում խորհրդի անդամին կամ նախագահին: Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Հեռուստատեսային և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովի նախագահ Տիգրան Հակոբյանը նշեց, որ այդ օրենքի թույլ կողմերից մեկն այն է, որ Հեռուստատեսային և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովը մրցութային հանձնաժողովի անդամներին նշանակում է օրենքի ուժով՝ ելնելով շատ հեղհեղուկ չափորոշիչներից: «Իմ առաջարկն էր, և հանձնաժողովը դա ընդունեց, որ ոչ թե մեր հանձնաժողովը ընտրի՝ ում նշանակել, այլ դիմենք համապատասխան մարմիններին՝ հաշվի առնելով հեռուստատեսության գործառույթները՝ տալ հեղինակավոր թեկնածուների անուններ, որոնք, իրենց կարծիքով, կարող են լավագույնս կատարել այդ գործը, լավ մասնագետ են, անկախ, և տարաբնույթ ճնշումների չեն ենթարկվի: Եվ այժմ այդպես է ձևավորվել մրցութային հանձնաժողովը»:
Հանրային հեռուստառադիոընկերության տնօրենի թափուր պաշտոնի համար մրցույթ է հայտարարված, հայտ է ներկայացրել 23 թեկնածու, այդ թվում նաև Տիգրան Հակոբյանը: Մեզ հետ զրույցում նա նշեց. «Կիսում եմ մտավախությունը. միգուցե էթիկայի խախտման եզրին ենք, բայց հաշվի առնելով այն, որ մենք որևէ ազդեցություն չունենք մրցութային հանձնաժողովի անդամների վրա, կարծում եմ, որ շահեկան կարգավիճակում չեմ գտնվում՝ լինելով Հեռուստատեսային և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովի նախագահ: Ես ունեմ իմ ծրագիրը, իմ հայցեկարգը, մյուս թեկնածուների հետ հավասար պայմաններում եմ, նույնիսկ ավելի վատ, որովհետև քննադատության նիզակներն ավելի շատ ուղղված են իմ դեմ: Բայց ընտրությունը պետք է լինի ոչ թե անձերի միջև, այլ պետք է հաշվի առնվեն այն բոլոր չափորոշիչները, որոնք դրված են այս մրցույթի բազայում»:
«Խորհրդի նախագահը պետք է լինի հմուտ մենեջեր, հարյուրավոր միլիոն դոլարների գույք կա նրա տիրապետության տակ. հսկա կառույց է, որը խնդիրներ ունի և որը հմուտ կառավարման կարիք ունի:
Ես չեմ սիրում «կլիշեներով» առաջնորդվել՝ «գիտեք՝ հանրայինը առաջ սպասարկում էր իշխանության քաղաքական շահերը, հիմա չի սպասարկում», կամ լոզունգային մոտեցումներով՝ «հանրայինը պետք է հանրային լինի», այլ ուզում եմ տեսնել ուղնուծուծը և տեսնել՝ ինչ պետք է անել:
Հանրային հեռուստատեսությունը պետք չէ դարձնել հանրային, քանի որ այն հանրային է և ինչ-որ չափով կատարում է այն գործառույթները, որոնք հանրային հեռուստաընկերության վրա դրված են, օրինակ՝ որևէ այլ հեռուստաընկերություն, բացի հանրայինից, ամբողջ կոնտենտը մայրենի լեզվով չի տալիս, դա արդեն կարևոր գործառույթ է… Իմ հայեցակարգի անկյունաքարերից մեկն այն է, որ հանրային հեռարձակողների արխիվները պետք է ծառայեն հանրությանը և հասանելի լինեն բոլորի համար»,- նշեց մեր զրուցակիցը:
Մանրամասն՝ տեսանյութում:
