Ղազախստանի նախագահի հրաժարականը, բայց փաստացի իշխանության պահպանության տարբերակով, նախանշում է եվրասիական տիրույթում տեղի ունեցող իսկապես խորքային շարժերի նոր փուլ, որը հնարավոր է բնորոշել երկրորդը՝ Հայաստանի թավշյա հեղափոխությունից հետո:
Հայաստանի թավշյա հեղափոխությունը գործնականում «փոթորիկ» էր եվրասիական ճահճում, երբ տեղի է ունենում անարյուն ժողովրդավարական փոփոխություն: Դրանից հետո, իհարկե, Հայաստանը չդրեց եվրասիական նախագծերում իր անդամության վերանայման հարց, բայց դա գործնականում էլ ավելի մեծացրեց տեղի ունեցածի նշանակությունն այդ տիրույթի համար, քանի որ առերևույթ դուրս չգալով եվրասիական իրողությունների դեմ՝ Երևանն այդպիսով թավշյա հեղափոխությունը խորքային առումով դրեց եվրասիական հակառակ իրականության առաջ՝ զրկելով Հայաստանում տեղի ունեցածը առերևույթ «թշնամի» հայտարարելու հնարավորությունից:
Պատահական չէ, որ դա տեղի ունեցավ լոկ քարոզչական մակարդակում, այն էլ որոշակի տարակույսով՝ ուղղված հենց ռուսական իշխանությանը: Ի վերջո հենց դա էր մարգարիտսիմոնյանական հայտնի հարցադրումների խորքային իմաստը՝ հասկանալ, թե ի վերջո ինչու է այդ ամենը հանդուրժվել պաշտոնական մակարդակով, որովհետև այդ մտածողության շրջանակների համար Հայաստանում տեղի ունեցածը պետք է արժանանար եվրասիական և ռուսական պաշտոնական մերժման:
Գործնականում նույն արձագանքն է Նազարբաևի հրաժարականի պարագայում, որը սկզբունքորեն այլ երևույթ է, բայց այդուհանդերձ առնվազն իշխանության դեմքի փոփոխություն, և Ռուսաստանում դարձյալ քննարկումներ են՝ Ղազախստանը գնո՞ւմ է Ռուսաստանից, թե՞ ոչ: Ի վերջո, ռուսները մեծ աղմուկ չբարձրացրին, սակայն անկասկած լավ են հիշում Նազարբաևի 2018 թվականի հունվարի այցը Վաշինգտոն և այնտեղ արված հայտարարությունները: Դրանց առնչությամբ աղմուկ բարձրացնելը նշանակում էր ձեռնոց նետել Ղազախստանին, որովհետև եթե Երևանի դեպքում քարոզչական շանտաժը որոշակիորեն անցնում է՝ առնվազն չի ստանում կոշտ պատասխան, ապա Ղազախստանի դեպքում ռուսները մի քանի անգամ ստացել են պատասխան ապտակ:
Այդ ամենով հանդերձ, սակայն, բուն հարցը, որ մտահոգում է բոլորին, այն է, թե ո՞ւր են մոտենում եվրասիական հեղափոխության և իշխանափոխության փուլերը, առավել ևս, որ ղազախական քաղաքական իրողություններն ու բարքերը հաշվի առնելով՝ կարող ենք այնտեղ կատարվածն էլ հեղափոխական փոփոխություն համարել: Ի վերջո, այդօրինակ իրականություններում իշխողները հեռանում են միայն կյանքի հետ անհամատեղելիության պայմաններում, բայց այս դեպքում Նազարբաևը հեռանում է իշխանության մի գագաթից՝ շարունակելով պահել մյուսները: Իսկ սա արդեն սովորական իշխանափոխություն չէ, այլ հեղափոխական մանևր՝ ելնելով առկա բարքերից, մշակույթից և ավտորիտարիզմի ավանդույթից: Եվ ինչպես հայտնի անեկդոտում՝ պատմությունն աստիճանաբար մոտենում է Ռուսաստանին, կամ տվյալ դեպքում՝ «հեղափոխությունն» աստիճանաբար մոտենում է Ռուսաստանին: Իսկ այդ հանգամանքը առավել հետաքրքիր է դառնում նրանով, որ Ռուսաստանում էլ այս ֆոնին նահանգապետերի հրաժարականի կամ պաշտոնանկության հերթական ալիքն է: Ինքնին այդ ներքին երևույթը նոր չէ, սակայն ռուսաստանյան շրջանակների համար այն նոր է դիտվելու եվրասիական միջավայրում առկա իրողությունների ֆոնին, ինչն էլ իր հերթին հուշում է, որ խորքում իրավիճակ է փոխվել ու փոխվում:
Ընդունված է համարել, որ այս տիրույթներում որևէ բան կփոխվի, եթե փոխվի Ռուսաստանում: Սակայն տեղի ունեցողը առնվազն հիմք է տալիս և անհրաժեշտ դարձնում դիտարկելու նաև հակառակը՝ փոխվում է միջավայրը, և փոփոխության սլաքը միջավայրից կարող է գնալ Ռուսաստան, ոչ թե հակառակը՝ ինչպես դիտարկվում է հաճախ:
