«Մենք մերժում ենք բոլոր իզմ-երը՝ լիբերալիզմ, սոցիալիզմ, սոցիալ-դեմոկրատիա»,- օրերս Ազգային ժողովում կառավարության ծրագրի քննարկման ժամանակ հայտարարեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը։
Այս թեմայով նա խոսել է բազմաթիվ անգամներ, բայց հիմնականում՝ որպես արտաքին քաղաքական կողմնորոշում, երեկ փաստորեն նույն հայտարարությունն արեց նաև կառավարության ծրագրի վերաբերյալ։
Գերագույն խորհրդի պատգամավոր Ազատ Արշակյանն ընդգծում է. «Սահմանադրության մեջ ամրագրված է՝ Հայաստանի Հանրապետությունը իրավական, սոցիալական պետություն է։ Այսինքն՝ իզմ-ը Սահմանադրության մեջ գրված է, սոցիալիզմը կա։ Եթե կառավարությունը չի ճանաչում որևէ իզմ, ապա նախ և առաջ պետք է փոխի Սահմանադրությունը, որովհետև Սահմանադրությունը պարտադրում է կառավարությանը լինել սոցիալական»։
Ինչ վերաբերում է արտաքին քաղաքականությանը, Ազատ Արշակյանն ասաց. «Մենք արտաքին քաղաքական կողմնորոշում ունենք՝ հետադիմության դաշնակիցներ ենք, մեր դաշնակից պետությունները ԵԱՏՄ-ում, ՀԱՊԿ-ում՝ բռնապետություններ են։ Մեր արտաքին քաղաքական դիրքորոշումը բռնապետներին դաշնակից լինելն է։ Մասնակիորեն մենք նաև որոշակի սիրախաղեր ունենք արևելյան պետությունների հետ։ Բայց ընդհանուր առմամբ՝ մեր արտաքին քաղաքական կողմնորոշումը բռնապետությունն է՝ մրցակցություն չպետք է լինի, ժողովրդավարություն չպետք է լինի, հանդուրժողականություն, խղճի ազատություն չպետք է լինի»։
Ըստ Արշակյանի՝ դաշնակից այդ երկրների շարքում մենք միակ իրավական, սոցիալական, ժողովրդավարական պետությունն ենք։ «Մենք օտար ենք այդ միությունում, կողմնորոշված ապրում ենք օտար միության մեջ»,- եզրափակեց նա։
ԳԽ պատգամավոր Վիգեն Խաչատրյանը ևս չի կիսում իզմ-երը մերժելու մոտեցումը։ «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Խաչատրյանն ասաց, որ թեպետ պարտադիր չէ, որ դա ամրագրված լինի կառավարության ծրագրում, բայց քաղաքական ուժերը պետք է այդ առումով հստակ պատկերացում ու մոտեցում ունենան. «Պետք են որոշակի սկզբունքներ, օրինաչափություններ տնտեսությունը կազմակերպելու համար։ Այդտեղ դժվար է հեծանիվ հորինելը։ Նույնն է, որ չընդունես թվաբանության կանոնները»։
Վիգեն Խաչատրյանը հավելեց. «Պարտադիր չէ ծրագրում գրես՝ լիբերալ ծրագիր է, թե սոցիալիստական, բայց տնտեսության կազմակերպման մոտեցումներում կան սկզբունքներ, որոնք բխում են կամ սոցիալիստական կամ լիբերալ համոզմունքներից։ Իհարկե, դրանք ժամանակակից աշխարհում շատ մոտիկացել են, բայց սկզբունքային հարցադրումները մնում են։Կարող է լինել նաև աջաբսանդալ, այսինքն՝ մի քանի գաղափարական ուղղվածություններից միանգամից, բայց դա, որպես կանոն, արդյունք չի տալիս»։
Միևնույն ժամանակ Խաչատրյանը նշեց՝ դա նաև մեր հասարակության հետաքրքրությունների շրջանակում չէ։ «Երևի թե որևէ հասարակությանը դա չի հետաքրքրում։ Դա լինում է քաղաքական վերնախավերում, որոնք դրանով դառնում են ճանաչելի, եթե սկզբունքորեն հետևում են իրենց համոզմունքներին։ Չեմ կարծում, թե լայն հասարակական շերտերը խորությամբ տարբեր են՝ առավել ևս մեզանում։ Բայց զարգացած հասարակությունները ընտելացել են, հասկացել, թե դրա տակ ինչ է ենթադրվում և համապատասխան հետևություններ են անում ընտրությունների ժամանակ»,- եզրափակեց նա։
