«Ազատություն» ռադիոկայանի փոխանցմամբ՝ Ինջիղուլյանների տանն երեկ տրամադրությունը տոնական չէ, բայց սեղան բացել են․ ամեն դեպքում նշելու են որդու ծննդյան օրը:
23-ն այսօր բոլորած Հակոբը շուրջ կես տարի է՝ ադրբեջանական գերության մեջ է: Մայրն ու եղբայրը հիշում են, էլի պատահել, որ տարեդարձին նա տանը չի եղել․ մինչև բանակ զորակոչվելը Հակոբը սովորում էր Գևորգյան ճեմարանում, և հարազատներն առանց հոբելյարի էին սեղան նստում:
«Սիրում էր, մանավանդ, որ հյուրեր էր ունենում, իր հարազատները: Եթե ինքը տանը չէր էլ լինում՝ մենք միշտ հավաքվել ենք իր ծննդյան օրը: Այսօր էլ ինքը տանը չէ, բայց մենք էլի ինչ-որ չափով նշելու ենք իր ծննդյան օրը», – պատմել է մայրը:
Հակոբի ընտանիքը խնդրել էր Կարմիր խաչին միջնորդել, որպեսզի Ադրբեջանի իշխանությունները թույլ տան գոնե ծննդյան օրը հեռախոսի կամ ինտերնետի միջոցով զրուցել նրա հետ, հարազատները, սակայն, դեռ որևէ նորություն չունեն: Վերջին լուրը նրանք ստացել են հինգ օր առաջ՝ նամակներ է ուղարկել մորն ու եղբորը:
«Գրել էր, որ՝ ես շատ լավ եմ, իմ մասին մի մտածեք, մի անհանգստացեք, ապահովված եմ ամեն ինչով, դուք լավ եղեք, առողջ, երջանիկ, կանաչ ճանապարհ եմ մաղթում ձեզ, և ամենակարևորը՝ համբերություն», – պատմել է տիկին Գայանեն:
Թե որքանո՞վ է նամակների բովանդակությունը համապատասխանում իրականությանը․․․ զինվորի մայրը ուզում է հավատալ, որ դրանք գրված են որդու ձեռքով, մորաքույրն ու հայրը, թեև Հակոբի ձեռագիրը ճանաչում են, բայց վստահ չեն, որ նրա մոտ ամեն ինչ լավ է:
«Մինչև ինքը չգա, ես ոչ մի բան չեմ կարող ճիշտ ասել: Լիարժեք վստահ չեմ», – ասել է հայրը:
Մանրամասները՝ «Ազատություն» ռադիոկայանի կայքէջում
