Գարնանը տեղի ունեցած թավշյա հեղափոխության հետևանքներից մեկը քաղաքական իրական սերնդափոխությունն է՝ առնվազն այն իմատով, որ քաղաքական ասպարեզից հեռանում են բոլոր այն մարդիկ, ովքեր ուղղակի կամ անուղղակի առնչություններ ունեն 88-ի շարժման կամ ղարաբաղյան պատերազմի հետ։ Վաղվա ընտրությունները ֆորմալիզացնելու են այդ իրողությունը։
Քաղաքական գործիչների այս սերնդի գործունեության, վերելքի ու անկման հիմնական մոտիվը եղել է Արցախի հարցը։
Այդ մոտիվով ձևավորվեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի իշխանությունը, ու առաջին նախագահի կողմնակիցները նրա գլխավոր հաղթանակ համարում են արցախյան առաջին պատերազմը։ Տեր-Պետրոսյանին չսիրողները հիշում են, որ նա 1998-ին ցանկանում էր «հանձնել» Ղարաբաղը։ Իհարկե, դա սուտ է, բայց պաշոնապես հենց այդ պատճառով Հայաստանում տեղի ունեցավ պալատական հեղաշրջում ու Ղարաբաղի հարցի էժանագին շահարկումով Ռոբերտ Քոչարյանը տասը տարի շարունակ թալանեց երկիրը, գնադակահարեց մարդկանց, կեղծեց ընտրություններ։
2008-ին Սերժ Սարգսյանը իշխանության եկավ արյան գնով՝ երկիրը «քիրվայության» վտանգից իբրև թե հեռու պահելու համար ու, երբ երրորդ նախագահը որոշել էր երրորդ ժամեկտով պաշտոնավարել, նրա թիմի հիմնական մոտիվը դարձյալ Արցախն ու անվտանգությունն էին։ Իբրև թե՝ քաղաքական դաշտում ուրիշ ոչ ոք այդ հարցերից գլուխ չի հանում։ Իհարկե, սա էլ է կեղծիք, որովհետև անվտանգության «գիտակ» Սերժ Սարգսյանի քաղաքականությունը մեծապես նպաստեց 2016-ի կարճատև պատերազմին, որի հետևանքով հայկական կողմն առաջին անգամ ունեցավ տարածքային զիջում՝ 1994-ի զինադադարից հետո։
Քանի իշխանության ղեկին էր Սերժ Սարգսյանը, Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը քաղաքական առումով «ակտիվ» էին համարվում․ առաջին նախագահի ՀԱԿ-ն ընդդիմադիր էր համարվում հրապարակային դաշտում, երկրորդ նախագահի համար միշտ էլ թափանցելու սողանցքներ էր ստեղծում քրեաօլիգարխիկ համակարգը։
Թավշյա հեղափոխությունն արմատապես փոխեց վիճակը․ իշխանության եկան մարդիկ, որոնք 88-ի հետ անմիջական կապ չունեին ու դա նշանավորեց երեք նախկին նախագահների ու նրանց թիմերի քաղաքական արխիվացումը։ Քոչարյանը իր կյանքի մնացած օրերը թերևս անցկացնի բանտում, իսկ ՀԱԿ-ն ու ՀՀԿ-ն՝ եթե նույնիսկ մնան քաղաքականության մեջ, ապա պարտավոր են էական ռեբրենդիգի ենթարկվել՝ քաղաքական առաջնորդների ու ասելիքի մասով։
Ո՞րն է լինելու Հայաստանում իշխանության ձևավորման նոր մոտիվացիան։
Շահարկումներից խուսափելու համար՝ միանգամից նկատենք, որ ԼՂ հարցը եղել ու մնում է մեր պետության առաջնահերթությունը, խոսքը, տվյալ պարագայում, իշխանության ձևավորման մոտիվացիայի մասին է։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունն ընդունված է համարել հեղափոխական։ Դա իարպես այդպես է, սակայն հեղափոխությունն ինքնին արժեք, գաղափար չէ ու ժամանակի հետ պետք է ասոցացվի ինչ-ոչ գաղափարի, առաջնահերթության հետ, ինչպես՝ օրինակ, 88-ի շարժումը՝ ԼՂ խնդրի հետ։
Շատ դժվար է հստակ պատասխան տալ, թե որն է Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության քաղաքական բովանդակությունը։ Իշխանության, այսպես կոչված, կադրային կազմը ու հակասական ուղերձները հարցի պատասխանը չեն տալիս։
Իհարկե, շատ լավ կլիներ, եթե Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության «գաղափարախոսությունը» դառնա դեմոկրտաիան, սակայն հետհեղափոխական առաջին ընտրությունների օրինականությունը դեռ քիչ է, որպեսզի 2018-ի մայիսից սկսված փուլը կարողանանք համարել դեմոկրատական Հայաստանի պատմաշրջան։
