Հայաստանի տնտեսական վիճակագրության քիչ թե շատ դրական ցուցանիշների հարցում ահռելի դերակատարություն ունի հանքարդյունաբերությունը, բայց այն առումով, որ համաշխարհային շուկայում պղնձի ու մոլիբդենի գնի բարձրացումը հնարավորություն է տալիս ընդամենը ավելի շատ թիվ ստանալ հանքանյութի արտահանումից և դա ավելացնել պաշտոնական վիճակագրությանը: Որևէ այլ նշանակություն, տնտեսական զարգացման առումով, հանքարդյունաբերությունը Հայաստանում չունի: Իհարկե ապահովում է աշխատատեղեր, ներդրումներ են կատարվում, սակայն դրանք Հայաստանի տնտեսական պոտենցիալը բացարձակապես չեն ուժեղացնում, այլ ընդամենն ինչ-որ մարդիկ հարստանում են ընդերքի հաշվին, իսկ իշխանությունն էլ, որ այդ ինչ-որ մարդկանց հովանավորը կամ գործընկերն է, ազգային վիճակագրական տվյալներն է դզում-փչում:
Ահա Հայաստանի հանքարդյունաբերության ամբողջ նշանակությունը: Եվ երբ երկրի համար այդ ռազմավարական կարևորության ոլորտի նշանակությունը համադրում ենք տնտեսության ռազմավարական խնդիրներին, ապա տեսնում ենք, որ ռազմավարական ոլորտը ընդամենը գրպանային հարցեր է լուծում մարդկանց մի նեղ շրջանակի համար: Անգամ պետության գրպանի հարցերը չի լուծում, քանի որ ոլորտը գտնվում է զգալի ստվերում: Այդ մասին անգամ միջազգային ֆինանսական կազմակերպություններն են ահազանգում: Փորձագետ, ՀՅԴ-ական Աշոտ Եղիազարյանը այսօր տեղի ունեցած ասուլիսում հայտարարել է, որ անհրաժեշտ է ստեղծել հանքարդյունաբերական ակտիվների վերահսկումն իրականացնող պետական մարմին: Այլ կերպ ասած՝ ազգայնացնել հանքային ոլորտը: Ինչ խոսք, հարցն իսկապես արդիական է, նկատի ունենալով այդ ոլորտում առկա ստվերային գերշահույթները, հարկահավաքության ցածր մակարդակը, ինչպես նաև սեփականատերերի խիստ կասկածելի շրջանակը: Ինչպես իր բազմաթիվ ասուլիսներում ասել է օրինակ նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը, Հայաստանի հանքարդյունաբերության ոլորտի խոշոր սեփականատեր է Ռոբերտ Քոչարյանը: Այդ մասին տարիներ առաջ բղավում էր նաև ներկայումս Սերժ Սարգսյանի շեփորի դեր ստանձնած Արտաշես Գեղամյանը:
Իսկ ահա Դաշնակցությունը լռում էր: Դաշնակցությունը, որի իշխանություն եղած տարիներին Քոչարյանը մասնավորեցնում էր հանքերն այդ կասկածելի ընկերություններին և ներդրումային ճանապարհներ էր բացում Հայաստանի ընդդերքի հաշվին հարստանալու համար, Դաշնակցությունն իշխանության մեջ էր, բայց կարծես թե ոչ մի բառով չէր բողոքում կամ անհանգստություն հայտնում: Հիմա ինչո՞ւ են դաշնակցականները փորձագիտական մակարդակով խոսում ազգայնացման անհրաժեշտության մասին: Գուցե խնդիրներ են առաջացել Ռոբերտ Քոչարյանի հետ՝ կապված քաղաքական ծրագրերի կամ պայմանավորվածությունների հետ: Թե՞ պարզապես սա լավ մշակված նախընտրական հնարք է, որի հեղինակները քաջ գիտակցում են, որ միևնույն է՝ Սերժ Սարգսյանը չի գնալու ազգայնացման, քանի որ մեղմ ասած՝ ինքն էլ երևի թե անմասն չէ երկրի ընդերքից: Թերևս ակնհայտ է մի բան, որ ներիշխանական պայքարը Հայաստանում ոչ միայն գետնի վրա է տեղի ունենում, այլ նաև գետնի տակ` ընդդերքում:
