Նոյեմբերի 5-ի իրադարձությունների հետևանքով ձերբակալված «Ցեղակրոն» կուսակցության առաջնորդ Շանթ Հարությունյանին և նրա ընկերներին շատերը քաղբանտարկյալ են համարում:
Հարկ է հիշեցնել, որ ԵԽԽՎ-ն ոչ այնքան վաղ անցյալում սահմանեց «Քաղաքական բանտարկյալ» եզրույթը: Այն ստեղծվել էր ԵԽ-ում անկախ փորձագետների կողմից, իսկ ընդհանուր սահմանումները հավանության էին արժանացրել բոլոր շահագրգիռ կողմերը` Նախարարների հանձնաժողովը և ԵԽԽՎ-ն: Ըստ զեկույցի` քաղաքական բանտարկյալ պետք է համարել անձնական ազատությունից զրկված անձին, եթե ազատազրկումը կատարվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայով ամրագրված հիմնական իրավունքներից մեկի խախտմամբ: Քաղբանտարկյալ է նաև այն անձը, որը անձնական ազատությունից զրկվել է ակնհայտ քաղաքական դրդապատճառներով, առանց որևէ իրավախախտման: Բացի այդ՝ այն անձինք, որոնց բանտարկության տևողությունը և պայմանները համարժեք չեն գործած իրավախախտմանը: Քաղաքական բանտարկյալ է համարվում նաև այն անձը, որին ձերբակալել են մնացածների համեմատ խտրականություն դնելով:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում «Արնի Քնսալթ» փաստաբանական գրասենյակի փոխտնօրեն, միջազգային իրավունքի մասնագետ Արա Ղազարյանը ևս մտահոգություն հայտնեց Շանթ Հարությունյանի գործի վերաբերյալ: Ըստ նրա՝ կա մի դրույթ, որն ակնհայտորեն խախտվել է. «Ինձ Շանթ Հարությունյանի գործում մտահոգում է միայն նրա հարազատների հետ տեսակցության արգելքը: Իշխանությունների կողմից ոչ մի ողջամիտ բացատրություն չի տրվել և որևէ օբյեկտիվ հիմքեր առաջ չեն քաշվել այդ կապակցությամբ: Իսկ եթե դա այդպես է, ուրեմն մենք գործ ունենք խտրականության հետ»:
Մանրամասնելով իր միտքը՝ Ղազարյանն ասաց, որ խտրականություն հասկացությունը ունի հետևյալ սահմանումը՝ խտրականություն անձի նկատմամբ, տարբերակված վերաբերմունք էապես նույնանման իրավիճակում գտնվող մարդկանց նկատմամբ՝ առանց հիմքի, ողջամիտ բացատրության. «Հիմա, եթե իշխանությունները չեն բացատրում, թե ինչու տեսակցություն չեն ապահովում և քրեակատարողական իմաստով օբյեկտիվ հիմքեր չկան (որովհետև գործն այնքան պարզունակ է, որ այստեղ ապացույցների ոչնչացում, քրեական գործի միջամտություն հարազատների կողմից լինել չի կարող), նշանակում է՝ գործ ունենք խտրականության հետ:
Այստեղ կարելի է ասել նրա քաղաքական հայացքների կամ քաղաքացիական իրավունքերի պաշտպանության դրսևորումների համար, եթե դա էլ այդպես է, ուրեմն՝ այո՛, կարող ենք համարել նրան քաղաքական բանտարկյալ:
Մնացած քրեական գործի իմաստով ես չեմ ուզում ասել, որ նա քաղաքական բանտարկյալ է»,- ընդգծեց իրավաբանը:
Նրա խոսքերով՝ տեսակցության արգելքը ցույց է տալիս, որ խափանման միջոցը վերածվում է պատժի, ոչ թե կոնկրետ քրեակատարողական իմաստով անհրաժեշտ գործողության. «Ստացվում է, որ նա քաղաքական բանտարկյալ է»:
Մեր հարցին՝ արդյո՞ք թույլ է տրվել որևէ իրավախախտում նրա ձերբակալության ժամանակ, Արա Ղազարյանը պատասխանեց. «Ո՛չ, նրա ձերբակալությունը և հետագայում կալանավորումը կատարվել է հանցագործության կատարման հիմնավոր կասկածի հիման վրա, իսկ կալանքի հիմքեր կան՝ հիմնավոր կասկած, այնուհետև փախուստի դիմելու հավանականություն: Այսինքն՝ այստեղ ինչ-որ օբյեկտիվ հիմքեր կան, որ նման բան կա, այլ բան է՝ բավարար չափով պատճառաբանված է թե ոչ, դա արդեն քրեական գործի նյութերից է կախված»:
Մեր զրուցակիցը ևս մեկ անգամ շեշտեց, որ այս ամբողջ պատմության մեջ ամենից ուշագրավ հարցն այն է, թե ինչո՞ւ է արգելված Շանթ Հարությունյանի տեսակցությունը հարազատների հետ. «Եթե դա արվել է այն պատճառով, որ ինֆորմացիա դուրս չգա, որ նրա նկատմամբ եղել է արգելված վեաբերմունք ոստիկանության աշխատակիցների և ոստիկանապետի կողմից, ուրեմն մենք այսօր գործ ունենք քաղբանտարկյալի հետ, որովհետև ոստիկանները նրան պատժում և հասարակությունից մեկուսացնում են առանց օբյեկտիվ հիմքերի: Ես որևէ քրեադատավարական նպատակ չեմ տեսնում, թե ինչու երկու ամիս նրան թույլ չեն տալիս տեսակցել հարազատներին»,- եզրափակեց նա:
