Կառավարությունը երեկ տեղի ունեցած նիստում ընդունել է 2014 թվականի գործունեության ծրագիրը: Այս ծրագրի առումով առանձնապես սպասելիքներ ունենալ երևի թե պետք չէ, քանի որ կառավարությունը իր գործունեությամբ ցույց է տվել, որ հասարակության սպասումներն իրենից իռացիոնալ են: Այստեղ միակ ինտրիգը, այս ծրագրի հետ կապված, երևի թե այն է, թե արդյոք 2014 թվականի ծրագիրը իրականացնելո՞ւ է այս կառավարությունը, կամ այս կառավարությանը հաջողվելո՞ւ է իրականացնել իր ծրագիրը, թե՞ տարվա ընթացքում Հայաստանում կներկայացվի նոր կառավարության նոր ծրագիրը:
Հայաստանում այս հարցն այսօր ներքաղաքական և առաջին հերթին ներիշխանական երևի թե գլխավոր ինտրիգն է: Սերժ Սարգսյանը, ինչպես հայտնի է, հայտարարել էր, որ եթե կառավարությունը 7 տոկոս աճ չի ապահովում, ապա պետք է հրաժարական տա: Սակայն եկավ տարեվերջը, պարզվեց, որ աճը յոթի հազիվ կեսն է ձգում, և Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ փետրվար-մարտ ամիսներին պետք է մանրամասն քննարկել ցուցանիշներն ու հասկանալ, թե արդյոք ամեն ինչ արվե՞լ է 7 տոկոս աճի համար:
Այսինքն՝ Սերժ Սարգսյանը կառավարության հրաժարականի մասին իր խոսքը, ըստ էության, «հետ է վերցնում»: Այստեղ իհարկե նորություն կամ զարմանալի բան չկա, որովհետև առաջին անգամ չէ, որ Սերժ Սարգսյանը մի բան խոսում է, մեկ այլ բան անում: Սակայն ներկայումս իշխանական ճամբարում վարչապետի պաշտոնանկության խնդիրը իսկապես մեծ աժիոտաժ է առաջացրել: Համենայն դեպս տոներից առաջ իսկական և բավական լուրջ թափով գրոհ էր սկսվել Տիգրան Սարգսյանի վրա, որն էլ պաշտպանվելու համար գրոհեց Ռոբերտ Քոչարյանի վրա՝ երևի համոզված լինելով, որ իր դեմ կազմակերպված գրոհի հետևում Քոչարյանն է: Քոչարյանն էլ կոշտ պատասխանեց: Տիգրան Սարգսյանն էլ փորձեց գնդակը չթողնել իր դաշտում:
Այսօր գնդակը Քոչարյանի դաշտում է: Սակայն տոներից հետո այս տեսանկյունից լռություն է: Երևի բոլորը պատրաստվում են փետրվար-մարտին, երբ կսկսվի կառավարության 2013 թվականի գործունեության քննարկումը, և այդ ժամանակ, ամենայն հավանականությամբ, փորձ կարվի ևս մեկ ուժգին հարված հասցնել Տիգրան Սարգսյանի դիրքերին և հասնել նրա պաշտոնանկությանը:
Այսօր երևի բոլորը ուժերն են դասավորում կամ վերադասավորում, առավել ևս, որ փետրվարը բոլորովին էլ սարերի հետևում չէ: Ակնհայտ է, որ այս պայքարի բուն թիրախը իշխանության ձևավորման նոր փուլն է, որը հերթական ընտրությունների տեսանկյունից սկսվելու է 2017 թվականին պառլամենտական ընտրություններով և շարունակվելու է նախագահական ընտրություններով, ընթացքում լինելու են նաև երևանյան ընտրություններ: Չի բացառվում, սակայն, որ վարչապետի փոփոխության դեպքում Հայաստանում արագանան արտահերթ ինչ-որ զարգացումներ: Թեև սա իհարկե կախված է նրանից, թե ինչ սկզբունքով տեղի կունենա փոփոխությունը, եթե այն տեղի ունենա: Խնդիրն այն է, որ եթե վարչապետի փոփոխությունը տեղի ունենա այն տրամաբանությամբ և ուժերի այն դասավորությամբ, որը նախընտրելի է Ռոբերտ Քոչարյանի համար, ապա դա բավական ծանր հարված կլինի Սերժ Սարգսյանի դիրքերին, և գուցե բանը չհասնի արդեն 2017-18-ի «էստաֆետին», այլ իշխանության փոխանցումը տեղի ունենա ավելի շուտ: Իսկ եթե Սերժ Սարգսյանին հաջողվի կառավարության փոփոխությանը դիմադրել չկարողանալու դեպքում այնուամենայնիվ այդ քայլը հերթական անգամ վերածել ներիշխանական կոմպրոմիսի, ապա ամեն ինչ բնականաբար կգնա հերթականին, և իշխանության փոխանցման ինտրիգն այնուամենայնիվ կշարունակի պահպանվել, քանի որ հերթական տրամաբանության ներքո այդ փոխանցման հավակնորդներն արդեն բավական շատ են, և Սերժ Սարգսյանն էլ փորձում է խաղալ հենց այդ, այսպես ասած, բազմաբևեռության վրա և իր համար կառավարելի պահել և՛ իշխանության ժամկետի իրացումը և՛ փոխանցումը:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
