Խորհրդարանի ուժերը մտադիր են ձևավորել Ընտրական օրենսգրքի իրենց նախագիծը և դա քննարկել կառավարության հետ մեկտեղ կառավարության ներկայացրած նախագծի հետ համադրելու համար: Փաստորեն, առաջիկայում հրապարակում կհայտնվի Ընտրական օրենսգրքի երկու նախագիծ՝ կառավարության նախագիծը և խորհրդարանական ուժերի նախագիծը: Ամենահետաքրքիրն այստեղ, սակայն, այն է, որ խորհրդարանական բոլոր ուժերը, այդ թվում՝ ՀՅԴ-ն, «Ծառուկյան» դաշինքը և ՀՀԿ-ն, ընդգրկված են կառավարությունում: Այսինքն՝ թե այս կողմում են խորհրդարանական ուժեր, թե այն, բայց ստեղծվում է երկու նախագիծ: Այս իրողությունը, սակայն, ընդամենը վկայում է, որ կառավարությունում մյուս ուժերի ներկայությունը ըստ էության սիմվոլիկ է, հերթապահ: Այդ դեպքում էլ հարց է առաջանում, թե ո՞րն է այդ ներկայության իմաստը:
Եթե Ընտրական օրենսգրքի լրջագույն հարցի կապակցությամբ խորհրդարանական ուժերը ունեն տարակարծություն կառավարության հետ՝ այն կառավարության, որի մասնակից են, ապա այդ դեպքում ի՞նչ գործ ունեն այդ կառավարությունում: Քաղաքական տրամաբանությունը հուշում է, որ Ընտրական օրենսգրքի այսպես ասած կառավարության նախագծի այլընտրանք նախագիծ ներկայացնելուց առաջ խորհրդարանական ուժերը նախ պետք է վայր դնեն այն պորտֆելները, որ ունեն կառավարության կազմում: Սա ամենևին բանալ արդարության խնդիր չէ, այլ քաղաքական դիրքորոշման և դիրքավորման: Եթե խորհրդարանական ուժերը կարևորագույն հարցում փաստացի միավորվում են կառավարության դեմ, իսկ այլընտրանքային նախագիծը հենց դա է, ապա քաղաքական նոնսենսի մեջ չհայտնվելու համար նրանք պետք է լքեն այդ կառավարությունը՝ իրենք իրենց դեմ չհայտնվելու համար, և հստակ քաղաքական դիրքավորումով դառնան այդ կառավարության ընդդիմախոսը, այնպիսի հիմնարար հարցում, ինչպիսին Ընտրական օրենսդրությունն է: Հակառակ դեպքում ամեն ինչ նույնիսկ բանալ արդարության դաշտում էլ չէ, այլ բանալ առևտրի:
Ի վերջո, այստեղ խնդիրը նաև նոր և հին համակարգերի, նոր և հին իրողությունների դաշտում է: Խորհրդարանը դա հին իրողություններն ու համակարգն են, կառավարությունը՝ նոր: Խորհրդարանում գտնվող և ներկայումս Ընտրական օրենսդրության, իսկ իրականում ընդամենը նոր խորհրդարանում տեղ զբաղեցնելու համար պայքարող ուժերը մի ոտքով հին համակարգում են, մյուս ոտքով՝ նոր: Նրանք պետք է կողմնորոշվեն, թե որտեղ են, որովհետև հակառակ դեպքում նրանց գործունեությունն առաջացնում է հին և նոր համակարգերի, այսպես ասած, արհեստական լղոզում, ինչը ստեղծում է մանիպուլյացիոն բավականին մեծ դաշտ: Մինչդեռ Հայաստանում փոփոխությունների առանցքային խնդիրն էլ այն է, որ քաղաքական զարգացումները պետք է բերվեն առավելագույն հստակ պատասխանատվության տիրույթ յուրաքանչյուրի քաղաքական դիրքավորման համար՝ այդպիսով քաղաքականությունը հանրային գիտակցության մանիպուլյացիայից վերածելով հանրության առաջ պատասխանատվության: Որքան էլ տարօրինակ է, առայժմ այդ հարցում առավելագույն հստակություն է ՀՀԿ դեպքում, որը հրաժարվեց նոր կառավարության մաս կազմելուց:
Իհարկե ՀՀԿ-ն ակամա է հայտնվել այդ դիրքում, սակայն անգամ ակամա պատասխանատու դիրքավորումը առավել արժեքավոր է, քան գիտակցված լղոզումը:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
