Մայիսի 31-ին ավարտվեց Նիկոլ Փաշինյանի երկօրյա այցը Վրաստան, որտեղ նա գտնվեց բավականին հագեցած թե՛ միջպետական, թե՛ ըստ էության համահայկական գրաֆիկով: Միջպետական այցի հանգամանալից և բովանդակային մանրամասներին թերևս հնարավոր կլինի տեղեկանալ առաջիկայում, իսկ մինչ այդ հարկ է թերևս ընդգծել Նիկոլ Փաշինյանի արդեն երկրորդ արտերկրյա այցի ընթացքում նշանային կերպով դրսևորվող մի հանգամանք, որը պայմանականորեն կարող ենք դիտարկել հենց իբրև համահայկական գրաֆիկ:
Խոսքը տեղերում հայկական համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպումների մասին է: Իհարկե, նմանօրինակ հանդիպումները եղել են նաև Սերժ Սարգսյանի արտերկրյա այցերի մասը, հայկական համայնքի հետ մասնավորապես Վրաստանում հանդիպել էր նաև նախկին վարչապետ Կարեն Կարապետյանը, հանդիպել էր նաև Ռուսաստանում: Սակայն Նիկոլ Փաշինյանի թե՛ Սոչիում, թե՛ Վրաստանում հայկական համայնքի հետ ունեցած հանդիպումների մասով չկա Սերժ Սարգսյանի ու Կարեն Կարապետյանի հանդիպումների հետ համեմատության նշույլ, եզր անգամ:
Եվ խնդիրը ոչ միայն այն չէ, որ ի տարբերություն, օրինակ, Սարգսյանի ու Կարապետյանի՝ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպումները, այսպես ասած, գծված դահլիճային չեն, այլ բացօթյա, ազատ մասնակցությամբ, այլ նաև աչքի են ընկնում, անասելի, ահռելի էներգետիկայով, որ տպավորիչ է անկասկած ոչ միայն Հայաստանի քաղաքացիների դիտանկյունից, այլ նաև այն երկրների իշխանությունների, ուր այցելել է Փաշինյանը, ու որոնց հետ վարում է միջպետական բանակցություններ:
Եվ այս իմաստով է նաև համահայկական գրաֆիկի գործոնը Հայաստանի նոր իշխանության արտերկրյա այցերում և արտաքին հարաբերություններում դառնում ամենևին ոչ զուտ արարողակարգային, այլ ստանում, ըստ էության, արտաքին և ներքին քաղաքական բնույթ՝ նոր իշխանությանը ուժեղացնելով թե՛ արտաքին հարցերում, թե՛ ներքին վերափոխումների խնդրում: Եվ սա նոր իրավիճակում Հայաստանի պետական քաղաքականության խաղաքարտերի տրցակում կամ զինանոցում մի գործոն է, որը բազմապատկում է հայկական պետականության ներուժը թե՛ ռեգիոնալ, թե՛ աշխարհաքաղաքական շրջանակում:
Խնդիրն այստեղ այն է, թե ինչքանով արդյունավետ կօգտագործվի այդ կարևորագույն հանգամանքը քաղաքականության թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին արդյունավետությունը զգալի բարձրացնելու համար, թե՛ տարբեր երկրների հետ երկկողմ միջպետական հարաբերություններում, թե՛ միջազգային կառույցներում, թե՛ մասնավորապես Արցախի ու անվտանգության առանցքային խնդիրներում:
Նիկոլ Փաշինյանը երկու արտերկրյա այց է կատարել՝ աշխատանքային այց Սոչի և պաշտոնական այց Վրաստան, և այդ երկու այցերի ընթացքում տեղի են ունեցել տեղի հայ համայնքների հետ մեծ էներգետիկայով հանդիպումներ, որոնք բացի Հայաստանի իշխանության և սփյուռքի աննախադեպ վստահության ցուցիչ լինելուց, նաև ցուցիչ են այն բանի, որ Հայաստանում տեղի ունեցածը գործնականում չի ամբարված միայն Հայաստանում, և ըստ այդմ՝ թավշյա հեղափոխության էներգետիկան ու ներուժը, ըստ էության, շատ ավելին է, քան կարող է թվալ միայն Հայաստանի շրջանակում, և տեղի ունեցողը ցանցային է իր բնույթով ոչ միայն ներհայաստանյան, այլ նաև, ըստ էության, արտաքին իմաստով: Ցանց, որի առանցքում հայկական պետությունն ու պետականությունն է, որն այդ ցանցային իրողության շնորհիվ ստանում է միջազգային սուբյեկտության լիովին նոր, միաժամանակ սպասված բնույթ:
