Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարար Ժան Իվ Լե Դրիանը, որը մայիսի 27-ին Ադրբեջանում էր, իսկ մայիսի 28-ին ժամանել էր Հայաստան, Երևանում հայտարարել է, որ Ֆրանսիան պատրաստ է աջակցել ղարաբաղյան կարգավորման առաջընթացի կրեատիվ առաջարկներին: Նա ասել է, որ կպաշտպանեն ցանկացած մոտեցում, որը թույլ կտա առաջ գնալ լուծման ուղղությամբ և ապահովել խաղաղություն ու կայունություն: Միևնույն ժամանակ, նա Երևանում հայտարարել է, որ անընդունելին են թե՛ ստատուս քվոն, թե՛ ուժի կիրառումը: Բաքվում էլ նա հայտարարել էր, որ Ֆրանսիան կակտիվացնի իր ջանքը հակամարտության կարգավորման արագության ուղղությամբ:
Ֆրանսիայի արտգործնախարարի Բաքվի ու Երևանի հայտարարությունները առաջին հայացքից թողնում են հակասական և շփոթ տպավորություն: Մյուս կողմից՝ նա կարծես թե փորձել է ամեն տեղ ասել այն, ինչն ավելի շատ կցանկանային լսել գուցե: Բաքվում նա հավաստիացրել է, որ կաշխատեն ավելի ակտիվ՝ որպես միջնորդ, իսկ Երևանում էլ ակնարկել է գուցե, որ սպասում է Երևանի նոր առաջարկներին, որոնց պատրաստ են աջակցել: Սակայն որևէ դեպքում հստակ չէ կոնկրետություն, թե ընդհանրապես Ֆրանսիան, որպես միջնորդ, ինչպես է պատկերացնում հետագա գործընթացը:
Ընդհանրապես այդ առումով պարզ չէ ոչ միայն Ֆրանսիայի, այլև մյուս երկու համանախագահ երկրների՝ ԱՄՆ-ի ու Ռուսաստանի դիրքորոշումը: Նրանց մոտ կամ որոշակի շփոթ է ու փակուղի, և նրանք մի կողմից գիտեն, որ դժվար է Հայաստանից զիջումներ կորզել առանց անվտանգության ու Արցախի անկախության երաշխիքների, մյուս կողմից էլ գիտեն, որ Բաքուն չի համաձայնի այդ տարբերակին և միաժամանակ կշարունակի սպառնալ պատերազմով: Համանախագահները փորձում են զսպել հնարավոր նոր պատերազմի բռնկումը, սակայն մյուս կողմից՝ նկատելի է, որ նրանք պատկերացում իսկ չունեն, թե դա ինչքան կարող են անել և գլխավորը՝ ինչպես կարող են երկար անել դա: Առավել ևս, որ նրանցից յուրաքանչյուրն էլ ունի իր ռեգիոնալ ծրագրերն ու շահերը և ըստ այդմ՝ իր հարաբերությունները հակամարտության կողմերի և նույնիսկ Իրանի հետ:
Այդ իմաստով, Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարի տարածաշրջանային այցն, ըստ էության, դարձել է այդ հակասական իրողության բավականին ակնառու դրսևորում: Այս պայմաններում եզրակացությունը թերևս մեկն է, առավել ևս Հայաստանի նոր իշխանության համար: Առաջին հերթին երևի թե այն, որ համանախագահները շփոթության մեջ են, և ըստ այդմ՝ նրանց մոտ առկա է որևէ նոր մոտեցման, նոր առաջարկի, այսպես ասած, ընկալման կամ սպասման բնական մի վիճակ, որից պետք է օգտվել և փորձել առաջ մղել նոր գաղափարներ, որոնք կպարունակեն իրավիճակի ավելի երկարաժամկետ քաղաքական մենեջմենթի ներուժ: Միայն Արցախի բանակցային կողմ լինելու տարրը դրա համար բավարար չէ, քանի որ այնտեղ առաջանում է Ադրբեջանի խուլ դիմադրությունը, և հարցը փակվում է: Ըստ այդմ՝ դրա հետ մեկտեղ պետք է նաև ուղեկցող գաղափար կամ բանաձև, որը Ադրբեջանին կստիպի դիրքորոշում ձևավորել՝ խուլ մերժման փոխարեն:
Բացի համանախագահների մոտ շփոթությունից և փակուղային իրավիճակից, հայկական կողմի այդպիսի նախաձեռնողականության համար նաև պարարտ հող է այն հանգամանքը, որ Հայաստանում նոր և բացառիկ լեգիտիմությամբ իշխանություն է: Միևնույն ժամանակ, մյուս եզրակացությունը թերևս այն է, որ համանախագահների մոտ առկա, ըստ էության, փակուղային վիճակը հայկական կողմի համար պետք է լինի ցուցիչ, որ նրանք գործնականում շատ քիչ մասով են տիրապետում իրավիճակին և ըստ այդմ՝ պետք է ռազմաքաղաքական օպերատիվ իրավիճակի կառավարման հարցում ավելի շատ ապավինել բացառապես սեփական ռեսուրսներին և ներուժին, իսկ համանախագահների հետ աշխատանքն էլ դիտարկել նրանցից յուրաքանչյուրի հետ ավելի շատ երկկողմ, կամ այսպես ասած՝ եռյակի ձևաչափով:
