Երևանում բացվել է Հայ-ռուսական բարեկամության հուշարձան, որն, ի դեպ, բացվել է առանց ՌԴ նախագահ Պուտինի, թեև հուշարձանի բացումը ներկայացված էր որպես նրա հայաստանյան այցի միջոցառումներից մեկը:
Ընդհանուր առմամբ եթե գնահատենք, թե ՌԴ նախագահը՝ իր կայսերական քաղաքականությամբ, վերջին շրջանում ինչպիսի նվաստացումների է ենթարկել Հայաստանն ու Հայաստանի իշխանություններին՝ նրանց կամակատարությամբ, հուշարձանի պատմությունը այդ ամենի ֆոնին կթվա անմեղ մի արհամարհանք: Սրա վրա երևի չարժե կենտրոնանալ:
Ավելի հետաքրքրական է հուշարձանի թողած ընդհանուր տպավորությունը: Այն տխուր հուշարձան է, ինչը լիովին խորհրդանշում է հայ-ռուսական հարաբերությունների բնույթը: Այդ հարաբերություններն էլ որևէ լավ ասոցիացիա չեն առաջացնում, և այն, ինչ այսօր առավոտից տեղի է ունենում Երևանի փողոցներում, ըստ էության՝ հայ-ռուսական բարեկամության ամենաիրական «հուշարձանն» է:
Խոսքը վերաբերում է հասարակական բողոքի ակցիաներին, որ իրականացվում են Երևանում, և որի մասնակիցները զանգվածաբար բերման են ենթարկվում ոստիկանության բաժիններ: Հայ-ռուսական բարեկամության առումով ավելի խոսուն երևույթ դժվար է պատկերացնել՝ գոնե այս պահին, այս իրավիճակում, այս ժամանակահատվածում:
Եվ բանն այստեղ ամենևին լոկ Հայաստանի հասարակական շրջանակներում մտածողության փոփոխությունները չեն, որոնք մարդկանց դարձրել են իրենց իրավունքների, պետական արժանապատվության, ազատությունների, Հայաստանի անկախության համար ակտիվ պայքարողներ, երբ աճել է նոր՝ անկախության սերունդը և փորձում է տեր կանգնել իր երկրին, դեմ հանդես գալ այդ երկրի անկախությունը զիջող իշխանություններին և նաև՝ այդ անկախությունը որպես զոհաբերում պահանջող ռուսական կայսրությանը:
Սա իրավիճակի մի կողմն է, իսկ մյուս երեսին անմիջականորեն ռուսական կայսրության քաղաքականության էլ ավելի ագրեսիվացումն է ժամանակի ընթացքում: Այսինքն՝ Ռուսաստանն ըստ էության դարձել է ավելի ագրեսիվ, կայսերական քաղաքականությունը դարձել է ավելի հավակնոտ, և դրա գործողությունները դարձել են առավել ցինիկ, արհամարհական, վիրավորական, նվաստացուցիչ: Ռուսաստանն այլևս Հայաստանի հետ հարաբերություններում նույնիսկ քաղաքավարական շղարշների կարիք չի զգում և ամեն ինչ անում է բաց ու ակնհայտ:
Ի վերջո՝ Հայաստանի քաղաքացիների արձագանքը նաև հենց սրանով է պայմանավորված, ոչ թե էմոցիոնալ, զգացմունքային դրսևորումներով կամ ինքնանպատակ են, ինչքան էլ որ կայսերական տեղական և «մետրոպոլիական» շրջանակներ փորձեն նսեմացնել Հայաստանի քաղաքացիների գործողությունները՝ դրանք որակելով որպես «Արևմուտքի պատվեր», «գրանտապաշտություն», քաղաքական հասունության և իմաստնության պակաս և այլն:
Իրականում Հայաստանի քաղաքացիների արձագանքն այն է, ինչին արժանացել է Ռուսաստանը Հայաստանի հանդեպ իր տարիների քաղաքականության արդյունքում, որն իրականացրել է ժամանակ առ ժամանակ՝ անմիջականորեն, իսկ հիմնականում իր հովանավորությամբ գործող իշխանական համակարգի միջոցով, որում փոխվել են առաջին «ջութակների» անունները, սակայն չեն փոխվել երաժշտությունը և այն պատվիրողը:
