Հայաստանի վերջին օրերի ներքաղաքական դրամատիկ իրադարձություններն այսօր, ըստ էության, ունենալու են որոշակի հանգուցալուծում: Ժամը 12-ին խորհրդարանը հավաքվում է արտահերթ նիստի` Սերժ Սարգսյանին վարչապետի պաշտոնում ընտրելու համար, նրա իշխանավարման երրորդ ժամկետի դեմ պայքարող ընդդիմությունը խոստանում է շրջափակել խորհրդարան տանող բոլոր ճանապարհները` վարչապետի ընտրությունը տապալելու նպատակով:
Ինքնին հասկանալի է, որ կողմերի միջև կոմպրոմիս չի կարող լինել բոլոր տեսանկյուններից: Նույնիսկ այդ օրակարգով երկխոսությունն արդեն հակասահմանադրական է, որովհետև վարչապետի վաղվա ընտրությունն, ըստ էության, Սահմանադրության իմպերատիվ պահանջ է, որը սակարկելի չէ, չի կարող լինել քաղաքական համաձայնությունների կամ կոմպրոմիսների թեմա:
Քաղաքական տեսանկյունից առնվազն տարակուսելի կլինի, որպեսզի կառավարող կուսակցության վարչապետի թեկնածուին որոշի ընդդիմությունը և այս հարթության վրա ևս` բանակցելու կամ քննարկելու թեմա չկա:
Չնայած այն հանգամանքին, որ փողոցային ընդդիմության գործողություններն արմատական և կտրուկ են, ինչի հետևանքով շրջափակվել և կաթվածահար է եղել Երևանի կենտրոնը, համարժեք չեն «Մերժիր Սերժին» շարժման և իշխանությունների ռեսուրսները, ինչը գործնականում բացառում է, որ վերջիններս քաղաքական ժեստ կանեն ընդդիմության ուղղությամբ:
Այսպիսով` գրեթե 100% ճշգրտությամբ կարող ենք պնդել, որ մի քանի ժամից տեղի կունենա խորհրդարանի արտահերթ նիստ, որի ընթացքում Սերժ Սարգսյանը կընտրվի երկրի Առաջին դեմք վարչապետ:
12-ը փաստորեն այն խորհրդանշական ժամն է, որն արմատապես փոխելու է երկիրը: Իշխանությունը դարձյալ կունենա անվանական պատասխանատու, կամ` ինչպես Գալուստ Սահակյանն է ասում, տեր, իսկ ընդդիմությունը կզրկվի իր միակ պահանջից:
Քաղաքական ռացիոնալությունը պահանջում է` այս դեպքում, այսպես ասած, ցրվել տներով, որովհետև, ի վերջո, Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող խորհրդարանի շենքի գրավման կամ իշխանության յուրացման բացահայտ պահանջ ձևակերպել: Ընդդիմությունը չի կարող նաև Սերժ Սարգսյանը հրաժարականի պահանջ ձևակերպել, որովհետև նրա ընտրությունը վարչապետի պաշտոնում միանգամայն լեգիտիմ է իրավական և քաղաքական տեսանկյուններից:
Մյուս կողմից` եթե ընդդիմությունը ցրվի, պատային իրավիճակ է ստեղծվում նաև նորընտիր վարչապետ Սերժ Սարգսյանի համար: Մի կողմից` նա չի կարող հանդուրժել այսօրվա քաոսը, մյուս կողմից` եթե տրվի Բաղրամյան փողոցը ցուցարարներից ազատելու հրաման, ապա Սերժ Սարգսյանն ակամայից ասոցացվում է բռնության և ավտորիտարիզմի հետ, որովհետև ստացվում է` նրա բացակայության յոթ-ութ օրերին իշխանությունը տոլերանտ էր, վերադարձով կրկին դարձավ ավտորիտար:
Հայաստանի իշխանության և փողոցային ընդդիմության այսօրվա պայքարը, մեծ հաշվով, չունի քաղաքական հիմք, սակայն անտագոնիստական, պատային է: Էսկալացիայի, բախման հավանականությունը չափազանց մեծ է, միակ հույսն այն է, որ Սերժ Սարգսյանի ընտրությունը վերացնի փողոց դուրս գալու հասարակության մոռիվացիան` նպաստելով շարժման աստիճանական մարմանը:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
