Եվրամիությունը պաշտոնապես տեղեկություն է տարածել, որ Սերժ Սարգսյանը մասնակցելու է նոյեմբերի 29-ին տեղի ունենալիք Արևելյան գործընկերության Վիլնյուսի գագաթնաժողովին: Այդ մասնակցության հարցը մինչ օրս որոշակի չէր և գուցե կարելի է այլևս համարել այդպիսին, թեև, իհարկե, պաշտոնական Երևանից այդպես էլ դեռևս որևէ հստակություն չկա:
Հիշեցնենք, որ օրեր առաջ լրագրողների հարցերին ի պատասխան՝ Հայաստանի արտգործնախարար Նալբանդյանը հայտարարել էր, որ մասնակցության մակարդակի մասին որոշում կա, սակայն կհրապարակվի՝ երբ ժամանակը գա: Թե ինչու է պաշտոնական Երևանը նման խորհրդավորություն ստեղծում Վիլնյուսի շուրջ՝ պարզ չէ: Միգուցե այն պատճառով, որ ըստ էության վիլնյուսյան գագաթնաժողովը Հայաստանի համար ոչ մի բան չի խոստանում, և խորհրդավորությունը ստեղծվում է չեղած տեղից ինչ-որ ինտրիգ հասունացնելու համար:
Չի բացառվում, որ Սերժ Սարգսյանը մասնակցելու որոշում է կայացրել այն բանից հետո, երբ պարզ է դարձել, որ գագաթնաժողովին մասնակցելու է նաև Ալիևը: Հավանաբար Ադրբեջանից հետ չմնալու համար Սարգսյանը որոշել է ինքն էլ մասնակցել, թեև Վիլնյուսի գագաթնաժողովի ամփոփիչ հռչակագրում Հայաստանի մասին ոչինչ չկար, իսկ ահա Ադրբեջանին ուղղված ռևերանսներ կային: Համենայնդեպս՝ նախագծում էր այդպես, իսկ վերջնական տեսքը պարզ կլինի Վիլնյուսում:
Պետք չէ բացառել նաև, որ, այնուհանդերձ, Հայաստանին ինչ-որ տեղ հատկացնեն հռչակագրում, որպեսզի դրա տակ դրվի նաև Սերժ Սարգսյանի ստորագրությունը, կամ Հայաստանի հետ ինչ-որ առանձին բան ստորագրեն:
Ըստ տեղեկությունների՝ Եվրամիությունն ու Հայաստանը նման մի փաստաթղթի վրա աշխատել են, սակայն տեղեկություններ կային նաև, որ համաձայնության չեն գալիս բովանդակության շուրջ և մինչև Վիլնյուս երևի թե չեն էլ հասցնի: Սերժ Սարգսյանը մեկնում է, և հարց է ծագում՝ հասցրե՞լ են արդյոք համաձայնեցնել ինչ-որ փաստաթուղթ: Ներկայումս սա է Վիլնյուսի հետ կապված ինտրիգը, թեև, իհարկե, խոշոր առումով դեռևս պահպանվում է Ուկրաինայի հարցը, ինչը, անկասկած, կախված է նրանից, թե ինչպես կընթանան այդ երկրում քաղաքացիների բողոքի ակցիաները: Չի բացառվում, որ ի վերջո՝ առաջիկա երեք օրերի ընթացքոմ Ուկրաինայի իշխանություններին նրանք ստիպեն վերանայել որոշումը և Վիլնյուսում ստորագրել Ասոցացման համաձայնագիրը: Սա, իհարկե, լիովին կփոխի պատկերը:
Սակայն, այնուամենայնիվ, Հայաստանի մասով էականն այն է, թե ինչ կստորագրվի Հայաստան-Եվրամիություն ֆորմատում: Եթե ստորագրվելիքը լինելու է ընդամենը մտադրությունների մասին ինչ-որ հուշագիր՝ առանց առարկայական հարցերի և դրանց վերաբերյալ պատասխանատվության հստակ շեշտադրումների, ապա այդ փաստաթուղթը կարելի է վստահաբար որակել փաստաթուղթ ոչնչի մասին և ինքնանպատակ ինչ-որ բան. այդ դեպքում շատ ավելի լավ է ոչինչ չստորագրել և չխաբել հասարակությանը, և իշխանությանն էլ չտալ հասարակությանը խաբելու առիթ և հնարավորություններ:
Սա է հարցերի հարցը Վիլնյուսում: Սակայն այստեղ, իհարկե, առարկայական որևէ բանի հեռանկարը մշուշոտ է, քանի որ արդեն իսկ հստակ է դառնում Հայաստան Պուտինի այցի հեռանկարը, ինչը նշանակում է, որ Վիլնյուսում Սերժ Սարգսյանն իրեն «խելոք» է պահելու կամ այլ կերպ ասած՝ պահելու է իրեն Մաքսային միության շահերի շրջանակներում:
