Ուկրաինայում ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը խորհրդարանում արգելափակել են ամբիոնը և թույլ չեն տվել Ուկրաինայի վարչապետին ու կառավարությանը մոտենալ ամբիոնին: Պատճառը, ինչպես երևի կռահեցիք, եղել է Ուկրաինայի կառավարության որոշումը՝ Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագրի ստորագրման գործընթացը դադարեցնելու մասին: Իսկ նախօրեին էլ, երբ կառավարությունը հրապարակել էր այդ որոշումը, Ուկրաինայի ընդդիմությունը կոչ էր արել քաղաքացիներին դուրս գալ փողոց, և ուկրաինական Մայդանում գիշերը հավաքվել է մի քանի հազար մարդ ու բողոքել կառավարության որոշման դեմ: Թե ինչպես կծավալվեն Ուկրաինայի կապակցությամբ իրադարձությունները՝ ցույց կտա ժամանակը, և շատ բան, ամենայն հավանականությամբ, կախված կլինի նրանից, թե ինչ կխոսեն Կիևն ու Բրյուսելը Ուկրաինայի հրաժարումից հետո:
Չի բացառվում նաև, որ շատ բան կախված կլինի Բրյուսելի և Մոսկվայի խոսակցությունից, որտեղ գուցե Ուկրաինայի հրաժարման հետ կապված առևտուր լինի և դրանով պայմանավորվի եվրոպական չինովնիկների վերաբերմունքը տեղի ունեցածին: Խնդիրը, սակայն, այն է, որ ուկրաինական ընդդիմության և հասարակության առաջին արձագանքն իսկ արդեն նախանձելի է, քանի որ Հայաստանի պարագայում, օրինակ, արձագանքը, մեղմ ասած, շատ ավելի թույլ էր, իսկ քաղաքական ուժերի պարագայում գրեթե բացակայում էր: Ոչ մի քաղաքական ուժ, նույնիսկ այն ուժերը, որոնք հայտարարությունների և բանավոր գնահատականների մակարդակով դեմ են հանդես գալիս Մաքսային միությանն անդամակցելուն, իր կողմնակիցներին կոչ չարեց, փորձ չարեց՝ կազմակերպել բողոքի զանգվածային ակցիա: Նման ակցիայից ոչ ոք իշխանափոխություն կամ նման այլ նպատակներ չէր սպասում: Ընդամենը անհրաժեշտ էր կազմակերպել իսկապես զանգվածային մի ակցիա, որպեսզի պարզ լիներ, որ հասարակությունը Հայաստանում դեմ է Մաքսային կապիտուլյացիային և, ըստ էության, Հայաստանում կա մի ամուր և կուռ բևեռ, որը թույլ չի տա երկրի ինքնիշխանության անդառնալի կորուստ: Սակայն իրենց ընդդիմություն հռչակած կուսակցություններից և ոչ մեկը, առավել ևս՝ խորհրդարանական 5 տոկոսը իբր հաղթահարած, նման քայլի չդիմեցին: Հայաստանի իշխանությունների դեմ խորհրդարանական ոչ մի դեմարշ չեղավ: Ավելին՝ խորհրդարանական, այսպես ասած, ընդդիմադիր ուժերը զանազան սեթևեթանքներով սկսեցին իրենց լոյալությունը հայտնել կայացված որոշմանը, նրանցից ոչ ոք Սերժ Սարգսյանից թեկուզ բանավոր կերպով չպահանջեց չեղյալ հայտարարել որոշումը և չշարունակել Մաքսային միությանը անդամակցելուն միտված գործընթացը:
Խորհրդարանական մեծամասնությունից հետո երկրորդը հանդիսացող «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, որն իրեն այլընտրանք է հռչակել, ընդամենը հայտարարեց, որ ոչինչ չի ասում, քանի որ չգիտի, թե ինչ է Մաքսային միությունը: Երրորդը հանդիսացող ՀԱԿ կուսակցությունը ընդամենը հայտարարեց, որ կարելի էր ավելի արժանապատիվ կերպով անդամակցել ՄՄ-ին: ՀՅԴ-ն հայտարարեց, որ եթե Հայաստանի անվտանգությունը կախված է ՄՄ մտնելուց, ապա իրենք կողմ են: «Ժառանգությունը» դեմ արտահայտվեց, սակայն նախագահական ընտրություններում ավելի քան 500 հազար ձայն ստացած ուժը նույնպես 500 մարդ նույնիսկ չհանեց փողոց՝ բողոքի հրապարակային ակցիայի: Բողոք արտահայտեց միայն հանրության քաղաքացիական հատվածը, որին իհարկե մասնակցեցին նաև քաղաքական մի քանի ուժերի ներկայացուցիչներ, բայց պաշտոնապես՝ ոչ մի քաղաքական ուժ:
Ըստ էության, ոչ մի ակտիվ գործողություն չձեռնարկեցին նաև այն ուժերը, որոնք խորհրդարանում ներկայացված չեն պաշտոնապես կամ ընդհանրապես, սակայն հանդես են գալիս Հայաստանի ռուսահպատակացման դեմ: Չնայած բանավոր մակարդակում դիրքորոշումների համարձակությանն ու հստակությանը, այս ուժերը, այնուհանդերձ, մատնված են կատարյալ անգործության և նույնիսկ խորհրդանշական ակտիվության փորձ անգամ չարվեց: Մոտավորապես երեք ամիս հետո միայն Պարույր Հայրիկյանը հայտարարել է ՄՄ-ին անդամակցելու դեմ նոյեմբերի 29-ին հանրահավաք անցկացնելու մասին: Որևէ այլ քաղաքական ուժ նրան միանալու հայտարարություն դեռ չի արել:
