Ներկայացնում ենք «Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանի խմբագրականից հատված:
Ամեն ինչ իր ծայրահեղ դրսևորումներում դաոնում է տհաճ և անընդունելի: Ծայրահեղ «պոլիտկոոեկտության» դրսևորում կարող է լինել քո հայրենիքի և քո հավատքի զգացողության կորուստը:
Այսինքն՝ մի բան է, երբ դու ունես քոնը և հարգում ես ուրիշինը, բոլորովին այլ բան՝ երբ քո համար քոնն ու ուրիշինը մեկ են: Ընդհանրապես այս երկնային կյանքում ոչ մի բացարձակ բան չկա: Պետք չէ բացարձակացնել անձի դերը: Ուրուգվայի նախագահ Խոսե Ալբերտո Մուխիկա Կորդանոն ապրում է գյուղական մի տնակում, սնվում է իր աճեցրած կաղամբով և քշում է 1987 թվականին իր գնած ավտոմեքենան: Սակայն ոչ ոք, հավանաբար, չի կարող պնդել, որ Ուրուգվայն աշխարհի ամենածաղկուն և զարգացած երկիրն է:
Պետք չէ բացարձակացնել նաև ժողովրդի դերը: Վրացիների և մեր «ստարտային պայմանները» առնվազն հավասար էին, սակայն մի քանի օրինական ընտրություն անցկացնելուց հետո հարևանները կարողացան շատ հարցերում մեզնից աոաջ անցնել: Բավական է ասել, որ ըստ «Թրանսփերենսի ինտերնեյշընլի» կոռուպցիայի ընկալման մակարդակով Վրաստանը 68-րդ տեղում է, իսկ Հայաստանը՝ 123-րդ: Ասել, որ Սաակաշվիլին, իր ամբողջ էքսցենտրիզմով հանդերձ, դրանում ոչ մի դեր չի խաղացել, իհարկե՝ չափազանցություն կլիներ: Պետք չէ բացարձակացնել նույնիսկ ազատությունը. թե Ռուսաստանում, թե Սովետում և թե ամբողջ աշխարհում արվեստի բարձրագույն նվաճումների մեծ մասը ստեղծվել են ամենադաժան գրաքննության պայմաններում: Գուցե հենց՝ ի հեճուկս դրա:
Խմբագրականն ամբողջությամբ՝ կարդացեք «Առավոտ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
