Երեկ Ազգային ժողովի տնտեսական հարցերի հանձնաժողովում քննարկում էին օրենքի նախագիծ՝ Պաշտոնական վիճակագրության մասին: Այն ներկայացնում էր Ազգային վիճակագրական ծառայության տնօրեն Ստեփան Մնացականյանը: Հանձնաժողովի անդամ պատգամավորները և Ստեփան Մնացականյանը հանդիպման ժամանակ բազմաթիվ հումորներ արեցին, ծիծաղեցին և անկեղծ ուրախացան: Չէ որ քննարկվում էր Պետական վիճակագրության մասին օրենքի նախագիծը: Մի՞թե ծիծաղելի չէ:
Օրինակ՝ Ստեփան Մնացականյանի ներկայացրած օրենքով, վիճակագրության պետական խորհրդի 7 անդամներին, այդ թվում և նախագահին, նշանակում է ՀՀ կառավարությունը՝ վարչապետի ներկայացմամբ: Այս դրույթը ներկայացնելիս, Ստեփան Մնացականյանը սրտնեղված ասաց. Ցավոք, այլևս նախագահը չի նշանակելու վիճակագրության խորհրդի անդամներին, ինչին հանձնաժողովի նախագահ Խոսրով Հարությունյանը հակադարձեց, որ ոչ մի ցավալի բան էլ չկա, ամեն ինչ կարգավորվում է Սահմանադրությամբ: Երկար ժամանակ Մնացականյանը փորձում էր դուրս գալ այն տհաճ իրավիճակից, որում հայտնվել էր, որովհետև ստացվում է, որ իր համար ցավալի է, որ իրեն այսուհետ ոչ թե նախագահը, այլ վարչապետն է նշանակելու նույն պաշտոնում: Մնացականյանը անընդհատ կրկնում էր, որ Հարությունյանի ուղղումը տեղին էր, դրանով առաջացնելով շատերի ծիծաղը:
Պատգամավորները բավականին զվարճացան, երբ «Ծառուկյան» դաշինքի անդամ Սերգեյ Բագրատյանը Մնացականյանին հարցրեց, թե ինչպես են հաշվում գյուղացիական տնտեսությունների արտադրանքի իրական ծավալը, այն դեպքում, երբ ինքը չի կարող նույնիսկ իր հարևանից ստույգ տեղեկանալ, թե նա որքան խնձոր է աճեցրել: Երբ ինքը հարցնում է հարևանին, վերջինս ասում է՝ 10 տոննա, բայց վաճառում է 50 տոննա: Մնացականյանն այս հարցին այդպես էլ չպատասխանեց, որովհետև բոլորի համար էլ պարզ է, որ ոչ մի ձև էլ չեն հաշվում, ու հաշվելու ոչ մի մեխանիզմ էլ չկա. պետք է՝ աճ են ցույց տալիս, պետք է՝ անկում են գրանցում: Ինչպես չծիծաղես Բագրատյանի միամտության վրա:
Ծիծաղելին այն էր, որ պատգամավորները կարծում են, որ եթե այսուհետ վարչապետը նշանակի վիճակագրության պետական խորհուրդի նախագահին և անդամներին, ապա այդ մարմինը ամբողջովին կախված կլինի գործադիր իշխանությունից և նրա ղեկավարից, և կկատարի այդ իշխանությունը: Հասկանում եք՝ չենք ունենա անկախ վիճակագրություն: Ուրիշ բան ներկա իրավիճակը, երբ նշանակում է նախագահը, և վարչապետից անմիջական կախվածություն, կարծես թե, չկա: Մի՞թե ավելի մեծ հումոր կարելի է մտածել, սա այնքան ծիծաղելի է, որ մարդ կարող է չդիմանալ հումորի նման չափաքանակին և ուշագնաց լինել: Բարեբախտաբար, մեր պատգամավորները բավարար կոփված են, ուշագնացություններ չեղան:
Իսկ ամենամեծ հումորը մեր երկրում վիճակագրության գոյությունն է, այն թվերը, որոնք հրապարակվում են Ստեփան Մնացականյանի ղեկավարած կառույցի կողմից: Այդ թվերը ոչ այնքան հումոր են, որքան ծաղր՝ հայ հասարակության նկատմամբ: Տնտեսական ակտիվության, համախառն ներքին արդյունքի անընդմեջ ու հավերժական աճի մասին տեղեկությունները, որ անընդհատ ներկայացնում է այդ մարմինը մի կողմից, իսկ մյուս կողմից՝ գների կայունության կամ աննշան գնաճի մասին հավաստիացումները կարող են ծիծաղ առաջացնել անգամ հումորի զգացողությունից բացարձակապես զուրկ մարդու մոտ: Ինչո՞ւ, դե որովհետև յուրաքանչյուր մարդ, անգամ նրանք, ովքեր վաղուց դադարել են ծիծաղել, առիթի բացակայության պատճառով, բայց շարունակում են ապրել Հայաստանում, տեղյակ են երկրում իրական վիճակի մասին: Եվ այդ մարմնի կողմից հրապարակված թվերը լսելիս, նրանց դեմքն անգամ ծամածռվում է, որը կարելի է որպես ծիծաղ և ուրախության դրսևորում ներկայացնել՝ վիճակագրական տվյալների մասով:
Այնպես որ, երեկ քննարկված և հավանության արժանացած նախագիծը հանգիստ կարելի է որակել որպես օրենք հրապարակային ծաղրի մասին: Ուրիշ էլ ինչ կերպ բնորոշես այն, ինչ փորձում են ներկայացնել որպես վիճակագրություն:
