Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարությունը փաստորեն խոստովանեց, որ Ռոբսոն մականունով Ռուբեն Թաթուլյանը եղել է արտաքին գործերի նախարարի խորհրդական: Հաստիքային է եղել Թաթուլյանը, թե արտահաստիքային՝ խոշոր հաշվով մեծ նշանակություն չունի, և դա գուցե Հայաստանի ԱԳՆ-ին է ինչ-որ բան ասում, բայց ոչ նրանց, ովքեր աշխարհով մեկ տեղեկանում են, որ քրեական աշխարհի հետ առնչության համար գերտերության պատժամիջոցի տակ հայտնված Թաթուլյանը իրեն հայտարարում է արտգործնախարարի խորհրդական:
Մյուս կողմից՝ Հայաստանի իշխանության և այդօրինակ սեգմենտ ներկայացող տարբեր օդիոզ անձանց միջև կապերի մասին աշխարհը կամ, այսպես ասած, աշխարհաքաղաքականության առանցքային կենտրոնները նոր չէ, որ պետք է տեղեկանան: Ի վերջո, հիշենք տարիներ առաջ ԱՄՆ իրավապահների բացահայտած, այսպես ասած, Պզոյի գործը, որի առնչությամբ ԱՄՆ իրավապահները խոսել էին նաև դեպի Հայաստանի իշխանության տարբեր ներկայացուցիչներ տանող թելերի մասին:
Անկախության առաջին տարիներից հետո ժողովրդավարության կղզյակ և տարածաշրջանային փարոս ընկալվող Հայաստանը քայլ առ քայլ, սանտիմետր առ սանտիմետր սկսեց թեքվել դեպի, այսպես ասած, նեոսովետական «կղզյակ»: Իսկ դա նշանակում է նաև առանձնահատուկ դեր քրեական աշխարհի համար, ինչպես Սովետական Միությունում, որտեղ այդ աշխարհը դե ֆակտո կատարում էր, այսպես ասած, քաղաքական այլախոհության «հակակշռի» դեր և լիովին վերահսկվում անվտանգության կառույցների՝ ՊԱԿ խողովակներով:
Հայաստանի համակարգի պարագայում իրավիճակն ամբողջապես նույնական չէ, սակայն ակնառու է, որ իշխանության համար քրեական աշխարհը հավասարակշռության կենտրոն է, որն իր վրա է վերցրել հանրային մի զգալի շերտի, այսպես ասած, տրամադրությունների կառավարման գործը՝ թե՛ իշխող համակարգի վերարտադրության, թե՛ կենսագործունեության առումով: Պարզապես, ի տարբերություն սովետական ժամանակաշրջանի, այս դեպքում իշխող համակարգի և քրեական սեգմենտի առնչությունները հաճախ ստանում են, այսպես ասած, «պաշտոնական կարգավիճակ»:
Ընդ որում, այստեղ իհարկե խնդիրը միայն արտգործնախարարության համակարգում չէ, որ արտահայտվում է: Իսկ արտգործնախարարության մակարդակում էլ խնդիրը միայն Ռոբսոնը չէ, այլ ընդհանրապես այն, թե ինչ սկզբունքով, տրամաբանությամբ է ձևավորվում դիվանագիտական համակարգը: Օրինակ՝ ի՞նչ սկզբունքով են Հայաստանի դեսպանների, հյուպատոսների կարգավիճակ ստանում մարդիկ, որոնք ոչ միայն կապ չունեն դիվանագիտության հետ, չունեն քիչ թե շատ բավարար կրթական ցենզ, այլ նաև հայտնվել են տարատեսակ աղմկոտ պատմություններում՝ նվազագույնը, այսպես ասած, գլամուրային շերտավորմամբ: Օրինակ՝ ռուսաստանցի միլիարդատեր Սարկիսով եղբայրները, որոնցից մեկը Լիոնում Հայաստանի հյուպատոսն է, մյուսը՝ Լոս Անջելեսում: Կամ, օրինակ, Հայաստանի դեսպանն Ուկրաինայում՝ Անդրանիկ Մանուկյանը, որի աշխատանքի լավագույն արդյունքը թերևս հայ-ուկրաինական հարաբերության ներկայիս խիստ ցածր մակարդակն է: Ցանկը հնարավոր է թվարկել՝ ընդհուպ այն, որ Հայաստանում կարող է խոսակցություն ծավալվել, ասենք, Սամվել Ալեքսանյանին Իրաքյան Քուրդիստանում հյուպատոս կամ դեսպան նշանակելու մասին:
Հասկանալի է, որ չնայած իրենց անձնական խնդրահարույց կամ աղմկոտ կյանքին, գործերին և այլն, այդ մարդիկ որոշակի ռեսուրս են, որ Հայաստանը պետք է օգտագործի տարբեր խնդիրներ լուծելու համար, քանի որ հաճախ հարկ է լինում խնդիրներ լուծել նաև այն դաշտերում, որտեղ «ձուկը ջրում» են այդ մարդիկ: Հատկապես հետսովետական տարածությունում այդպիսի «ջրերը» շատ են: Սակայն բանն այն է, որ պետությունը քվազիպետություններից տարբերվում է թերևս նրանով, որ այդ ռեսուրսի հետ աշխատանքի օղակները լինում են պետական քաղաքականության ինստիտուտների դիապազոնից դուրս, որպեսզի նախ՝ չստացվի, որ այդ անձինք են պետությունն իրենց ծառայեցնում, ոչ թե պետությունն է իր համար ծառայեցնում այդ ռեսուրսը, և երկրորդ՝ որպեսզի այդ ռեսուրսը, տարբեր խնդիրների լուծմանը ծառայելով, ինքը խնդիրներ չառաջացնի պետական քաղաքականության և պետության վարկի համար:
