«Ելք» դաշինքը հարկային բեռի ավելացման և թանկացումների դեմ երթ է նախաձեռնում հունվարի 19-ին և այդ մասին կոչով դիմել է քաղաքացիներին: «Ելք»-ի նախաձեռնությունը քաղաքական օրակարգի իմաստով միանգամայն համարժեք է և այդ իմաստով ձեռնոց է ոչ միայն իշխանությանը, այլ նաև խորհրդարանում երկրորդ ուժ համարվող «Ծառուկյան» դաշինքին:
Դա գործնականում «Ելք»-ի նոր առաջարկն է դաշինքին, նախագահի թեկնածության շուրջ գործակցելու առաջարկից հետո, որը փաստացի մերժվեց: Ընդ որում՝ այդ հարցում «Ծառուկյան» դաշինքի մերժումը, խոշոր հաշվով, միանգամայն տրամաբանված ու ռացիոնալ էր: Ինչ կանի դաշինքը «Ելք»-ի երկրորդ նախաձեռնության կամ առաջարկի դեպքում: Այստեղ, իհարկե, ուղիղ, անմիջական իմաստով առաջարկ չկա, սակայն իրավիճակը բավական պարզ է՝ «Ելք»-ն անում է այն, ինչ առկա իրադրությունում պետք է անի ընդդիմադիր ուժը:
«Ծառուկյան» դաշինքը ևս հայտարարում է ընդդիմություն լինելու մասին, ինչպես նաև հանդես գալիս սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության քննադատությամբ և թանկացումների վերաբերյալ կոշտ ընդդիմախոսությամբ: Հետևաբար հարց է առաջանում՝ ի՞նչ փաստարկով դաշինքը չպետք է միանա «Ելք»-ին կամ ի՞նչ տրամաբանությամբ և փաստարկով պետք է մնա «Ելք»-ի նախաձեռնությանն անտարբեր:
Նվազագույնը, «Ելք»-ը սահմանում է մի, այսպես ասած, նշաձող կոնկրետ իրավիճակի կապակցությամբ, որը որոշակի իրողության առաջ է դնում «Ծառուկյան» դաշինքին՝ կազմակերպել հանրության դժգոհությունն ու բողոքը թանկացումների դեմ և դրանով փորձել ճնշում բանեցնել իշխանության վրա՝ տնտեսական քաղաքականության մեջ հրատապ քայլեր ձեռնարկելու և գործողություններ կատարելու համար:
Մյուս կողմից՝ «Ելք»-ի նախաձեռնությունն ինքը դեռևս ամբողջական չէ, այն իմաստով, որ դեռ պարզ չէ երկու բան. նախ՝ թե խորհրդարանի ընտրությանը 120 հազար ձայն ստացած «Ելք»-ը, որի կեսից ավելին Երևանում, իր ձայների կամ ընտրողների քանի տոկոսին կկարողանա մոբիլիզացնել թանկացումների դեմ երթի համար, իսկ մյուսը՝ թե «Ելք»-ն ինչ կարգախոսներով և ինչ պահանջներով է հանդես գալու, այսինքն՝ լինելո՞ւ են արդյոք տնտեսական քաղաքականության շատ կոնկրետ և ռացիոնալ պահանջներ, որոնք կկրեն ոչ միայն հռչակագրային-հռետորական ընդդիմախոսության բնույթ:
Վերջին հաշվով, այդ երկու հանգամանքից է կախված լինելու քաղաքական նախաձեռնության ամբողջական կշիռը և հեռանկարը, լրջությունը: Իհարկե, միայն դրանից հետո հնարավոր կլինի խոսել այն մասին, թե արդյո՞ք նախաձեռնությունը մարտահրավեր է թե՛ իշխանության, թե՛ ընդդիմության դաշտում դիրքավորված խոշոր ուժ՝ «Ծառուկյան» դաշինքի համար, որը ստիպված պետք է լինի այդ դեպքում անել որևէ քայլ, որով պետք է պահի իր, այսպես ասած, դիրքը և ընդդիմության դաշտում օրակարգ թելադրողի կարգավիճակը: Այդ տեսանկյունից, կա ուշագրավ որոշակի օրինաչափություն, երբ «Ելք»-ը հանդես է գալիս որևէ հարցում աշխուժության գեներացիայով, «Ծառուկյան» դաշինքը փորձում է նույն կամ մեկ այլ հարցում պատասխանել և կամ խլել նախաձեռնությունը, կամ պահել այն իր ձեռքում:
Մյուս կողմից՝ խնդիրն ունի մեկ այլ ուշագրավ նրբերանգ՝ «Ելք»-ի նախաձեռնությունը իշխանության հատկապես որ կենտրոնին է թիրախավորելու՝ նախագահի՞ն, որին կասկածում են նաև ապրիլից հետո վարչապետի պաշտոնին հավակնելու համար, և ինչին բացահայտորեն դեմ է հանդես գալիս «Ելք»-ը, թե՞ վարչապետին: Մեկ այլ հարց է այն, թե արդյո՞ք այդ հարցում «Ելք»-ն ունի կուռ և խորը միատարրություն:
Խնդիրն այն է, որ այստեղ «Ծառուկյան» դաշինքի դերակատարումը ինքնին ուշագրավ է՝ անկախ «Ելք»-ի նախաձեռնությունից: Ապրիլին ընդառաջ ի՞նչ է անելու դաշինքը: Եթե փոքր-ինչ պարզունակ և կոպիտ ձևակերպենք հարցը՝ դաշինքն աջակցելու է Սերժ Սարգսյանի՞ հետնախագահական պլաններին, թե՞ ոչ: Կամ՝ Սերժ Սարգսյանի բոլոր պլաններին աջակցելու է ապրիորի՞, թե՞ կախված է լինելու քննարկումներից, որ կունենա Գագիկ Ծառուկյանը Սարգսյանի հետ, ինչպես նաև այն հանգամանքից, թե արդյո՞ք Կարեն և Սամվել Կարապետյանները վարչապետի պաշտոնի հարցում, այսպես ասած, կպայքարեն և այդ պայքարում կփորձեն ստանալ Ծառուկյանի աջակցությունը:
Համենայնդեպս, առայժմ կարծես թե ապրիլին ընդառաջ «Ծառուկյան» դաշինքի հռետորաբանությունը կառավարության հանդեպ ավելի ու ավելի կոշտանում է: Եվ այստեղ առաջանում է հարց, թե արդյո՞ք ապրիլի հարցում չեն բաժանվում «Ելք»-ի և «Ծառուկյան» դաշինքի շահերը, եթե հաշվի առնենք նաև այն, որ «Ելք»-ի բավական սուր թիրախում է նաև պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը:
