Վիեննայում դեկտեմբերի 6-ին աշխատանքային այցելությամբ գտնվող Հայաստանի արտաքին քաղաքական գերատեսչության ղեկավար Էդվարդ Նալբանդյանը հանդիպել է Ադրբեջանի արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովի հետ։ Հանդիպումը մեկնարկել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների և ԵԱՀԿ գործող նախագահի անձնական ներկայացուցչի ներկայությամբ, ապա շարունակվել առանձնազրույցի ձևաչափով։ Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների հանդիպման օրակարգում էին երկու երկրների ղեկավարների Վիեննայի, Սանկտ Պետերբուրգի և Ժնևի գագաթաժողովներին ձեռք բերված պայմանավորվածությունների իրագործման ուղիները։ Համանախագահների առաջարկությամբ համաձայնություն է ձեռք բերվել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների միջև առաջիկա հանդիպումը 2018թ. տարեսկզբին կազմակերպելու վերաբերյալ։
Պաշտոնական լակոնիկ տեղեկատվությունն, ըստ էության, չի բացահայտում հանդիպման բովանդակությունը, մանավանդ, որ կասկածից վեր է` Ադրբեջանի ԱԳՆ տարածած հաղորդագրությունը մի փոքր այլ շեշտադրումներ կունենա: Մյուս կողմից` այն հանգամանքը, որ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել արտգործնախարարների նոր հանդիպման մասին, խոսում է այն մասին, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը բանակցային գործընթացը «տաք» պահելու ցանկություն ունի:
Իհարկե, այստեղ խոսքը գնում է բանակցային գործընթացի ոչ թե բովանդակային բաղկացուցիչի, այլ` հակամարտության, այսպես կոչված, մենեջմենթի և կառավարման մասին: Դատելով ԱՄՆ և Ռուսաստանի ներկայացուցիչների վերջին հայտարարություններից` խոսքը ստատուս-քվոն ամրապնդող միջազգային որոշակի գործիքների ու մեխանիզմների ստեղծման մասին է:
Հակամարտության գոտում ստատուս-քվոյի ամրապնդմանն ուղղված քայլերի իրականացումը հատկապես արդիական է դառնում երեկ տեղի ունեցած մեկ այլ իրադարձության ֆոնին, որն ուղղակի ազդեցություն չունի ԼՂ խնդրի հետ, սակայն կարող է կործանել այն փխրուն ստատուս-քվոն, որ առկա է դրա շուրջ:
Խոսքը` Երուսաղեմն Իսրայելի մայրաքաղաք ճանաչելու Դոնալդ Թրամփի հայտարարության մասին է, ինչն անկայունության ու լարվածության նոր ալիք է բարձրացնելու Մերձավոր Արևելքում` հարուցելով ուժերի դասավորության նոր պատկերի ստեղծում այդ և հարակից տարածաշրջաններում: Թրամփի հայտարարությունն անխուսափելիորեն մեծացնելու է լարվածությունը Վաշինգտոնի և Թեհրանի հարաբերություններում, մեծացնելու է Թուրքիայի դեստրուկտիվ ռեգիոնալ ազդեցությունն, ինչն իր հերթին ստատուս-քվոյի որոշակի փոփոխություն է առաջացնելու մեր տարածաշրջանում` մեծացնելով պատերազմի վերսկսման ռիսկերը նաև ղարաբաղյան հակամարտության գոտում:
Հատկապես այս լույսի ներքո ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ակտիվությունը և հայ-ադրբեջանական շփումներն անհրաժեշտություն են` նույնիսկ անկախ կոնկրետ արդյունքներից:
