2018 թվականին ընդառաջ Հայաստանում ձևավորվել է գնաճային բավականին լարված սպասում: Դրա օբյեկտիվության վերաբերյալ տեսակետները անկասկած տարբեր են, թեև մի բան անհերքելի է՝ գնաճն արդեն կա, և բացի դրանից չկա նաև գնաճի վերաբերյալ համոզիչ ու տրամաբանական բացատրություն: 2018 թվականի հունվարի 1-ից գործողության մեջ է մտնում երկու հանգամանք՝ Հարկային օրենսգիրքը և ԵՏՄ նոր մաքսատուրքեր, որոնք Հայաստանի մասով այսպես ասած հետաձգված էին մինչև 2018 թվական:
Դրանք ավելի բարձր մաքսատուրքեր են երրորդ երկրներից ներմուծումների համար, հետևաբար գնաճ չլինելու համար կամ պետք է փոխարինվի ԵՏՄ երկրներից համարժեք ներմուծումներով, կամ կլինի գնաճ, և կամ էլ այսպես ասած չարյաց փոքրագույն տարբերակը՝ կլինի երրորդ երկրից ներմուծված թանկ որակյալ և ԵՏՄ երկրից այսպես ասած էժան փոխարինող:
Հարկային նոր օրենսգիրքը ենթադրում է գնաճ այն տրամաբանությամբ, որ դրանով նախատեսվում է հարկային բեռի ավելացում: Ընդ որում, իշխանությունը դա բացատրում է նրանով, որ այդպես էլ պահանջում միջազգային ֆինանսական կառույցները, որոնք վարկ են տալիս Հայաստանին: Ըստ բացատրության, նրանք պահանջում են, որպեսզի Հայաստանը ցույց տա, թե հարկային ինչ բազայով է ապահովելու վարկի այսպես ասած վերադարձելիության կայունություն:
Այդպիսով, առկա է շատ կոնկրետ, ռեալ գնաճ ներկայումս, և առկա են շոշափելի հանգամանքներ, որոնք կարող են ավելացնել գնաճը նաև 2018 թվականի հունվարից: Հետևաբար, ասել, որ գնաճային լարված սպասումը անհիմն է, չափազանցված, անշուշտ շատ դժվար է: Միաժամանակ, իշխանությունն էլ գործնականում ոչ թե գնաճի հավանականությունն է վիճարկում, այլ այսպես ասած աստիճանը, ասելով, թե գնաճ կլինի, բայց ոչ մեծ: Բայց այստեղ մեծն ու փոքրը իհարկե հարաբերական է:
Որովհետև, եթե երկրի բնակչության մեկ երրորդը պաշտոնական տվյալով իսկ աղքատ է, իսկ ոչ պաշտոնապես գուցե ավելին, ապա անգամ մեկ տոկոս գնաճը կարող է այդ շերտերի համար լինել բավականին ծանր և զգալի: Իսկ իշխանության համար 1 տոկոսը անկասկած գնաճ չէ, որովհետև իշխանության գնողունակությունը մեղմ ասած այնպիսին է, որ նույնիսկ դժվար է պատկերացնել, թե ինչ գնաճի դեպքում այն կարող է զգացվել գրպանի վրա: Միևնույն ժամանակ, Հայաստանին իհարկե անհրաժեշտ է փիլիսոփայության փոփոխություն, ոչ միայն կառավարման, այլ կառավարումից հանրային սպասումների, կառավարման հանդեպ հանրային պահանջարկի իմաստով: Խնդիրը այն է, որ հասարակությունը պետք է պահանջի ոչ թե գների նվազում կամ աճի արգելակում՝ ի վերջո գնաճը նաև տնտեսագիտական առողջ կատեգորիա է, եթե այն իհարկե չափի և տրամաբանության շրջանակում է, այլ պետք է պահանջի գնողունակության աճի ապահովում՝ գնաճին զուգահեռ:
Կառավարման խնդիրը պետք է լինի մարդկանց հնարավորություն ապահովելը՝ այդ թվում եկամուտների աճի հնարավորություն: Այդ խնդիրն է, որ չի լուծում Հայաստանի կառավարումը: Հենց այդ խնդրում շոշափելի լուծումների բացակայությունն է նաև, որ բերում է գնաճային սպասումների գեներացման, բերում է լարվածության, բերում նույնիսկ խուճապի, որովհետև մարդիկ հնարավորություն չունեն: Միևնույն ժամանակ, հասարակությունը պետք է ճնշում ձևավորի հենց այդ փւիլիսոփայության և տրամաբանության շրջանակում, պահանջելով ոչ թե ցածր գներ, այլ մեծ և շատ հնարավորություններ:
