Հոկտեմբերի 24-ին Հայաստան է ժամանելու Ռուսաստանի վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևը: Այս փաստը հաստատվել է անցած ամսվա ընթացքում՝ առնվազն երկու անգամ: Սեպտեմբերի 15-ին Ռուսաստանի իր գործընկերոջը ծննդյան օրվա առթիվ հեռախոսազրույցի միջոցով շնորհավորել է Կարեն Կարապետյանը՝ հընթացս քննարկելով նաև նրա հայաստանյան այցի մանրամասները: Սեպտեմբերի 25-ին Հայաստան այցելելու մտադրության մասին հայտնել է արդեն Մեդվեդևը՝ Ռուսաստանի փոխվարչապետների հետ ունեցած խորհրդակցության ժամանակ:
Այցի ֆորմալ առիթն այնքան էլ նշանակալից չէ, որովհետև պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ԵՏՄ անդամ երկրների վարչապետների հերթական նիստն անցկացվելու է Երևանում: ԵՏՄ շրջանակներում որոշակի հետաքրքրություն ներկայացնում են միայն նախագահների մակարդակում անցկացվող գագաթնաժողովները, որտեղ երբեմն լինում են ինտրիգային դրսևորումներ, իրադարձություններ, որոնք թույլ են տալիս պատկերացում կազմել ԵՏՄ-ում ընթացող զարգացումների, միտումների մասին: ԵՏՄ բոլոր երկրներում վարչապետները, որպես կանոն, ապաքաղաքական մարդիկ են, իրենց բնորոշմամբ՝ մենեջերներ, որոնց հանդիպումները կրում են միօրինակ արարողակարգային բնույթ:
Սակայն Մեդվեդևի այցը Հայաստան կարևորվում է ամենևին էլ ոչ եվրասիական հարթակում: Բանն այն է, որ Կարեն Կարապետյանի մի քանի հրապարակային ուղերձներ պարզորոշ բացահայտում են, որ 2018-ի իշխանության ձևավորման գործընթացում Հայաստանի վարչապետը հիմնականում ապավինում է հենց Մեդվեդևի աջակցությանը: Հիշեցնենք, որ օգոստոսին՝ Խոսրովի անտառի հրդեհաշիջման դրամատիկ օրերին, Կարեն Կարապետյանը բացակայում էր Հայաստանից՝ ծննդյան օրը Մոսկվայում նշելու, ապա Արցախում հանգստանալու առիթով, սակայն դեռ հրդեհը չմարած՝ ֆեյսբուքյան գրառմամբ հատուկ շնորհակալություն հայտնեց Մեդվեդևին Հայաստանին ցուցաբերված ռուսական աջակցության համար: Կասկածից վեր է, որ Կարապետյանի այդ գրառման միակ իմաստը հենց այն էր, որ շնորհակալություն հայտնվի Դմիտրի Մեդվեդևին:
Կարեն Կարապետյանի նման վարքագիծը միանգամից մի քանի հարցեր է ծնում, որոնք միով բանիվ բացահայտում են վարչապետի քաղաքական հայտի պարզունակությունը: Նույնիսկ Հայաստանի պրիմիտիվ քաղաքական համակարգում անցել են այն ժամանակները, երբ քաղաքական սուբյեկտը մոսկովյան աջակցություն է ակնկալում նման բաց, «կացնային» եղանակով: Նման գործելաոճը մինչև 2000-ականների կեսերը բնորոշ է եղել ընդդիմությանը, որը բոլոր դեպքերում ձախողվել է, որովհետև ռուսական «դաբրոն» ստանալու ամենամեծ հավանականությունն ունի իշխանության առաջին դեմքը:
Նույն ճակատագիրն ըստ էության սպասվում է նաև Կարեն Կարապետյանին, որովհետև Հայաստանի իշխանության հարցը եթե նույնիսկ ռուսական դաշտում քննարկվելու անհրաժեշտություն ունի, ապա դա բացառապես Վլադիմիր Պուտին-Սերժ Սարգսյան հարթակն է, որից բացակա են թե՛ Կարեն Կարապետյանը, թե՛ Դմիտրի Մեդվեդևը:
Գլոբալ իմաստով Մոսկվային հետաքրքրում է ոչ թե Հայաստանի իշխանության անհատական հասցեականությունը, այլ այսօրվա ստատուս քվոյի պահպանումը: Մեծ հաշվով՝ եթե Սերժ Սարգսյանը որոշի մնալ իշխանության ղեկին, ապա Մոսկվայում քննարկելու առանձնապես բան չունեն, որովհետև Հայաստանի համակարգում չկա երկրորդը, ով ավելի ինտեգրված է ռուսական էլիտային: Մյուս կողմից՝ Մոսկվայում Կարեն Կարապետյանը փորձում է հենվել մեկի վրա, ով, մեղմ ասած, հենց ինքը հենարանի կարիք ունի:
Ռուսական ԶԼՄ-ները գրեթե անխուսափելի են համարում Մեդվեդևի հրաժարականը նախագահական առաջիկա ընտրություններում Պուտինի հերթական հաղթանակից հետո: Դա միակ տարբերակն է լինելու, որպեսզի հետընտրական փուլում Պուտինը հանրային սպասումների գոնե մինիմալ ֆոն ապահովի: Ընդ որում, հենց Մեդվեդևն է Ռուսաստանի իրական և նույնիսկ մարիոնետային ընդդիմության քննադատության հիմնական թիրախը: Բանն այն է, որ Ռուսաստանում նախագահական ընտրությունները նշանակված են մարտ ամսին, և շատ հնարավոր է, որ մինչ ապրիլ՝ հայաստանյան «իշխանափոխության» ամիսը, Մեդվեդևը նույնիսկ կորցրած լինի իր պաշտոնը:
Դատելով Կարեն Կարապետյանի քաղաքական հաշվարկներից և արտաքին աջակցություն ստանալու պրիմիտիվ տեխնոլոգիայից՝ հնարավոր է պատկերացում կազմել նրա իշխանական հայտի բովանդակության մասին: Սա այն դեպքն է, որ նույնիսկ Մոսկվային կարող է խորթ թվալ Կարապետյանի վարքագիծը, որովհետև անգամ Պուտինի շրջապատում կան ռացիոնալ մարդիկ, որոնց մեր տարածաշրջանում երկրորդ «Աբխազիա» պետք չէ:
