ԼՂՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր Վահան Բադասյանը պատերազմի վերսկսումը հավանական չի համարում, թեև չի էլ բացառում: «Որպես անձ, մարտական ուղով անցած մարդ, որպես ծնող՝ չորս երեխաների հայր, ես չեմ ուզում, որ պատերազմ լինի, ցանկությունս է դա. Բայց եթե պատերազմ լինելու է, կուզեմ, որ շուտ լինի, որպեսզի ինքս էլ մասնակցեմ, և վերջակետ դնենք այդ պատերազմին: Եթե իրատեսորեն նայենք խնդրին, ապա Ադրբեջանը միշտ հայտարարել և հայտարարում է, որ ինքը պատերազմով պետք է հետ վերցնի իբրև իրեն պատկանող տարածքները»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց նա՝ միաժամանակ նշելով, որ պաշտոնական Բաքուն՝ հանձին Ալիևի կլանային դինաստիայի, դա պարտավոր է անել, որպեսզի իր դիրքը և նավթային հարստությունը կարողանա պահել:
Իրականում, Բադասյանը նշում է, որ հանդիպել է Ադրբեջանը լքած ադրբեջանցիների, ովքեր ուղղակի պատերազմի հետևանքներից սարսափում են: Հայաստանն ու Արցախը ևս չեն ուզում, մենք էլ ունենք պատերազմների հետևանքներ՝ հաշմանդամներ, հետագայում հրետակոծությունից, օդանավերի ռմբակոծությունից վիրավոր մարդիկ: Ըստ պատգամավորի՝ մեզ համար պատերազմն ավելի հեշտ կլինի տանելը, քանի որ պաշտպանվողի դերում ենք, իսկ իրենց համար դժվար է, քանի որ հարձակվողն են:
«Իհարկե, ընդունված է, որ պատերազմում հաղթում է տեխնիկան, սակայն դա այդպես չէ: Պայմանները հավասար չեն ուղղակի, բայց Ադրբեջանը միշտ ուզում է ռազմական առավելության հասնել, և երբ նա հարյուր տոկոսով համոզված լինի, որ հաղթելու է, պատերազմը կսկսի: Այլ բան է, որ մենք պիտի պատերազմի պատրաստ լինենք, որպեսզի խաղաղությունը հաստատ լինի»,- ասաց նա: Բադասյանի համոզմամբ՝ որպեսզի պատրաստ լինենք պատերազմի, դրա համար ուժեղ տնտեսություն է պետք, վերջինիս հասնելու համար՝ լավ ղեկավարություն, որ առայժմ Հայաստանը չունի, հակառակը՝ այսօր կատարվում է այն, ինչ կատարվում է, ունենք այն, ինչ ունենք: Տարածաշրջանում, ըստ պատգամավորի, ոչինչ չի փոխվել. Ադրբեջանը տնտեսապես հզորանում է, այստեղ իրենց մոտ նավթային գործոնն է գերիշխում, իսկ մեզ մոտ՝ ներքին կազմակերպվածության պակասը:
«Ես Լեռնային Ղարաբաղն ու Հայաստանը մի դաշտ եմ համարում: ՀՀ իշխանությունները նախկինում՝ սկսած Լևոն Տեր-Պետրոսյանից, անընդհատ հանձնել են, հանձնել դիրքերը՝ միջազգային ասպարեզներում, տնտեսական առումներով, և այսօր եկել է մի պահ, երբ մենք արդեն անկախություն կորցնելու վտանգի առաջ ենք կանգնած: Մեր խնդիրը սա է, ոչ երբեք՝ Ադրբեջանը, նա անգամ ապագայում խնդիր չի լինի, հակառակը՝ սերունդներ հետո գուցե երկու երկրները հաշտվեն և փոխադարձ հարաբերություններ լինեն՝ հարևանական, անգամ՝ բարեկամական»,- ասաց Բադասյանը:
Նրա խոսքերով՝ ԼՂ հիմնահարցի լուծմանը կհաջորդի Ցեղասպանության ճանաչումը, դա տեղի կունենա, երբ մենք լինենք հզոր, տարածաշրջանում դեր խաղացող երկիր, այդ ժամանակ Ադրբեջանն ինքը կփորձի մեզ հետ հարաբերություններ պահպանել, ոչ թե երբ մենք ստրկանանք Ռուսաստանի առջև, որ նա Ադրբեջանին սաստի: Բադասյանը համոզված է՝ ինչքան մենք թուլանանք, ստրկանանք, այնքան Ռուսաստանն Ադրբեջանին «քսի է տալու, որ մեզ վրա հաչա»: Ադրբեջանի նախագահի թեկնածուների՝ Ստեփանակերտն իրենց մայրաքաղաք դարձնելու ծրագրերին անդրադառնալով՝ պատգամավորը նշեց, որ դա էժանագին հեղինակության ձեռք բերման խնդիր է. ազերիները՝ որպես ժողովուրդ, ոչ թե ազգ, միշտ դյուրահավատ են, իրենց ժողովրդին ճանաչելով՝ ինչ նրա ականջը սիրում է լսել, այն էլ ասում են:
Տարածաշրջանում, ըստ Բադասյանի, ոչ մի փոփոխություն սպասելի չէ անգամ Ադրբեջանում կայանալիք նախագահական ընտրություններից հետո. Ալիևը մեծ տոկոսով հաղթելու է, իրենք պահելու են իրենց տոտալիտար ռեժիմը, ամեն ինչ կանխորոշված է արդեն:
