Ռուսահայ քաղաքագետ Անդրանիկ Միհրանյանն այսօրվա հարցազրույցում անհամեմատ քաղաքակիրթ է գտնվել և նախորդ անգամվա նման վուլգար արտահայտություններով չի անվանարկել Հայաստանի այն գործիչներին, ովքեր ԵՏՄ-ում Հայաստանի անդամակցությունը չեղարկելու խնդիր են դնում:
«Ինձ թվում է, որ որոշ խմբեր հակված են դեմոնացնելու Ռուսաստանը և չգիտես ինչ շահերից ելնելով՝ փորձել հակառուսական տրամադրություններ ստեղծել՝ օգտագործելով մի կողմից զենքի, մի կողմից լեզվի հարցը: Ես կրկնում եմ՝ ելնելով նաև պետական ղեկավարների հետ անձնական հանդիպումների բովանդակությունից, որ ինչ-որ հանգամանքներ կարող են տագնապ առաջացնել, բայց սրանք շատ դեպքերում չափազանցվում են և ավելի, քան իրականության մեջ»,-ասել է Միհրանյանն` այդպես էլ չբացահայտելով, թե որտեղ է չափազանցությունը, եթե Մոսկվան շարունակում է ինտենսիվորեն սպառազինել Բաքվին, ընդ որում` նաև ժամանակակից հարձակողական զինատեսակներով, ինչի հետևանքով սահմանային լարվածությունը պահպանվում է` պատճառ դառնալով հայ զինվորների մահվան:
Հայաստանում խնդիրը ոչ միայն չի չափազանցվում, այլ նույնիսկ չի գտնվում քաղաքական որևէ ուժ, որն առաջնահերթ կդարձնի ապագաղութացման օրակարգը:
Սակայն վերադառնանք Միհրանյանի այսօրվա օրակարգին, որի հիմնական առաքելությունը ոչ թե Կրեմլի ընդդիմախոսներին անվանարկելն է, այլ ռուսական քաղաքականության հետևողական պաշտպանությունը` սուբյեկտիվ փաստարկներով, իրականության խեղաթյուրումներով:
Միհրանյանն, իհարկե, ընդունում է, որ Ադրբեջանին ռուսական սպառազինության մատակարարումը խնդիրներ է առաջացնում, նույնիսկ բալանս է խախտում, այնուամենայնիվ, ասում է. «Եվ, իհարկե, ես՝ ելնելով արցախյան հարցի երկարատև պատմության իմ վերլուծություններից, հասկացել եմ, որ եթե Ադրբեջանը հանկարծակի, կայծակնային հնարավոր «բլից կրիգի» հետ կապված հնարավորություններ չունենա, այսինքն՝ 1-2-3 օրում կարողանա լուծել Ղարաբաղյան հարցը՝ ուժի կամ զենքի միջոցով, ապա տարածաշրջանում երկարատև պատերազմելու հնարավորություն չի ունենա՝ այն սկսելու ու շարունակելու:
Եվ ինձ թվում է, որ այդ հավասարակշռությունը պահպանելու համար, գոնե ես այդպես եմ տեսնում, կա պատասխանատու ռուսական պետական կառույցների ղեկավարության կողմից»:
Միհրանյանը սկսնակ քաղաքագետ չէ և, անշուշտ, տեղեկացված է, որ Մոսկվան Ադրբեջանին հենց «բլից կրիգիի» էլ դրդում է: Ասվածի լավագույն վկայությունն անցյալ տարվա Քառօրյա պատերազմն էր, ինչը, մեծ հաշվով, ռուս-ադրբեջանական դավադրության հետևանք էր և ադրբեջանական «բլից կրիգը» կանխվեց միայն հայկական զինված ուժերի սպաների ու զինվորների անձնազոհության շնորհիվ:
Ուշագրավ է, որ անցած տարվա ապրիլին Մոսկվան Բաքվին ու Երևանին, ըստ էության, զինադադար պարտադրեց հենց այն պահին, երբ մեր զինուժն արդյունավետ հակահարձակում էր ձեռնարկել: Այս ամենը Միհրանյանին ձեռնտու չէ հիշել, ինչպես նաև այն, որ շարունակելով Ադրբեջանին սպառազինության ինտենսիվ մատակարարումը` Մոսկվան, ըստ էության, նոր «բլից կրիգի» քարտ-բլանշ է նախապատրաստում Ադրբեջանի համար:
Ռուսաստանի նպատակը ոչ թե Հայաստանի ամբողջական կապիտուլյացիան է, այլ հայկական կողմին այնպիսի անօգնական վիճակի մեջ դնելը, որ հայ-ադրբեջանական հակամարտության գոտում ռուսական ռազմական ներկայության կարիք զգացվի: Հենց այդ նպատակով անցած տարի Մոսկվան Ադրբեջանին սադրեց Արցախի դեմ նախաձեռնել «բլից կրիգը» ու այդ նպատակին է ծառայում նաև Կազանի կավ Լավրովի պլանը:
Անշուշտ, Միհրանյանի իրավունքն է` կրծքով պաշտպանել ռուսական շահերը, բայց լավ կլինի, որ նա փորձի դա անել` առանց մեզ հիմարացնելու ձգտումների:
