«Սասնա ծռեր» խմբի անդամներից միայն Վարդան Գերավետյանն է հացադուլ հայտարարել: Այդ մասին տեղեկացրել են ՔԿՎ հանրային կապերի բաժնից:
Հացադուլը պայքարի ծայրահեղ միջոց է, որին կալանավորը դիմում է լսելի դառնալու, իր խնդիրը հանրայնացնելու համար: «Սասնա ծռերի» գործն առավել քան հանրայնացված է, ընդ որում` սա այն դեպքերից է, որ հանրությանը կողմնորոշելու խնդիր չկա, որովհետև ՊՊԾ գնդի դեպքը չեզոք վերաբերմունք չի ենթադրում. մարդիկ կամ այդ իրադարձությունն ողջունում են` «ծռերին» համարելով հերոսներ, կամ դատապարտում են, եթե նույնիսկ խմբի անդամներին չեն ուզում ահաբեկիչ համարել` իշխանության ջրաղացին ջուր չլցնելու համար:
Երբ Ժիրայր Սէֆիլյանը կոչ է անում պաշարել դատարանի շենքը և, ըստ էության, ազատագրել պատանդներին, կամ Վարուժան Ավետիսյանը հորդորում է զինված ապստամբել, պետք է ենթադրել, որ նրանք ոչ թե հասարակությանը կողմնորոշելու, այլ իրենց կողմնակիցներին մոբիլիզացնելու խնդիր են լուծում: Ժիրայրը կամ Վարուժանը «ծռերի» կողմնակիցների համար ֆետիշացված, խորհրդանշական, հավաքական կերպարներ են և նրանց կոչերն ազդեցիկ են նույնիսկ առանց մյուս «ծռերի» կոլեկտիվ համերաշխության: Այլ խնդիր է, որ անազատության մեջ լինելով` նրանք գուցե օբյեկտիվորեն կտրված են իրականությունից և չեն պատկերացնում, որ իրենց աջակցում է ոչ թե հասարակությունը, այլ դրա առավել լումպենացված հատվածը, որը ժամանակին ծափահարում էր, երբ Արշակ Սադոյանը խոսում էր «մազութ լափելու» մասին: Եթե այդ շերտն անգամ տրվի Սէֆիլյանի ու Ավետիսյանի հորդորներին, ընդամենը մի քանիսով ավելանալու է կալանավորների թիվը ու խստացվելու են Ժիրայրի հւ Վարուժանի մեղադրանքները: Սա է օբյեկտիվ իրականությունը, եթե նույնիսկ մոլեռանդ «ծռապաշտները» սոցցանցերում տողերիս հեղինակին համարեն Սերժ Սարգսյանի գործակալ:
Վարդան Գերավետյանը, հավանաբար, հացադուլ է հայտարարել անճարությունից, որովհետև չի տեսնում հանրային լուրջ աջակցություն և դա ուզում է ապահովել ինքնազոհ քայլով: Բայց եթե գործ ունենք խմբի հետ, ապա մեկի ընդվզումն ոչ միայն անարդյունավետ է, այլ նույնիսկ կարող է տպավորություն ստեղծել, որ «ծռերը» միակամ չեն, մանավանդ, որ Վարդան Գերավետյանը խարիզմատիկ կերպար չէ:
«Մարտի1»-ի գործով կալանավորվածները խմբակային էին դիմում հացադուլի և կարողանում էին մոտիվացնել իրենց քայլն անգամ այն պարագայում, երբ ռեժիմն ավելի ռեպրեսիվ էր և չկային սոցցանցերն իրենց ազդեցությամբ: Այնուամենայնիվ, «Մարտի 1»-ի գործով կալանավորվածներն որոշակիորեն իրավիճակ էին փոխում, որովհետև հանդես էին գալիս միասնական և հստակ քաղաքական ուղերձներով, մի բան, որ չեն անում «ծռերը», ինչի հետևանքը նրանց համակիրների շարքերի նոսրացումն է:
