Ընդդիմադիրները չեն ցանկանում դատախազի հետ էս գլխից վատանալ. մամուլ

«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այսօրվա խմբագրականում գրում է.

 «Երեկ Ազգային ժողովից վերադար­ձած մեր թղթակիցն ապշահար պատմում էր, թե ինչպես են բոլոր ֆրակցիաները միահամուռ ողջու­նում Գևորգ Կոստանյանի թեկնա­ծությունը ՀՀ գլխավոր դատախա­զի պաշտոնում: Լրագրողները թվարկում էին այն բոլոր «մեղքերն ու բացերը», որոնք կարող էին դր­վել Կոստանյանի առաջ, և զարմա­նում էին, թե ինչու ոչ իշխանական ուժերի ներկայացուցիչները դա չեն արել: Սակայն մի պարզ բացատ­րություն ունի այս «առեղծվածը»՝ նրանք բոլորը մահկանացուներ են, բազում արատներով, սխալներով, զանցանքներով ու հանցանքներով և չեն ուզում 6 տարի շարունակ գլ­խավոր դատախազի պաշտոնն զբաղեցնող անձի թշնամանքը ձեռք բերել էս գլխից: Հետո հազար հարց է ծագելու՝ բիզնեսի, որդիների-հարազատ-բարեկամների համար միջնորդելու, երեսատեղ են թող­նում, որ կարողանան հետագայում դիմել նրան ու հարցեր լուծել: Այս «ախպերական» հարաբերություն­ները, քավոր-սանիկությունն ու իրար հետ «արիշվերիշների» մեջ լինելն էլ հենց մեր տունը քանդում է: Երբ հնարավոր է դառնում «հար­ցեր լուծել», օրենքը շրջանցել, ոմանց մերձավորներին ազատել պատասխանատվությունից, հա­սարակության մեջ վերանում է ար­դարություն կոչվող հասկացությու­նը: Մարդիկ տեսնում են, որ «տերովին տերև է տարել, անտերին՝ գե­լը»: Եվ անարդարության այս սուր զգացումն է, որ մարդկանց հիաս­թափեցնում է սեփական հողից ու պետությունից, ստիպում փնտրել ավելի արդար ու ավելի արժանա­պատիվ կյանք: Այնպես որ, երբ այս նույն ընդդիմադիրները կոկորդիլո­սի արտասուք են թափում, թե երկիրը դատարկվում է, արտագաղթը՝ ուժգնանում, նրանց հարկավոր է հիշեցնել, թե երբ, որտեղ, ինչպես է սրա-նրա համար գործ «դզել», սրան-նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից կամ անարժանիորեն տեղա­վորել բարձր պաշտոնի, հարկերը թաքցրել և այլն, և այլն»:

 

Լուսանկարը՝  Photolure-ի