Ընդհանուր առմամբ համաձայն ենք այն տեսակետի հետ, որ Սերժ Սարգսյանի ծրագրերն ավելի շատ միտված են ոչ թե անցումային 2018-ին, այլ 2022-ին, երբ խորհրդարանական նոր ընտրություններով միս ու արյուն կստանա նոր իշխանությունը: Այս վարկածի օգտին են խոսում նաև տնտեսական ցուցանիշները, մանավանդ այն հանգամանքը, որ 2021թ.-ին երկրին սպառնում է իրական դեֆոլտ:
Տնտեսագետների կանխատեսումներով՝ 2021 թվականի դրությամբ, երբ արդեն մոտենում է եվրոբոնդերի սպասարկման ժամանակահատվածը, մենք կարող ենք կանգնել խնդիրների առաջ: Մեր տնտեսական աճի տեմպերը թույլ չեն տալու տվյալ ժամանակահատվածի համար սպասարկել մեր պարտքի մոտ 1 միլիարդ դոլարի հասնող տվյալ տարվա բեռը:
Այս տխուր իրականության ֆոնին 2018-ին վարչապետության ստանձնումը դառնում է կանխատեսելի քաղաքական ֆիասկո այդ պաշտոնին հավակնող գործչի համար:
Շատ հավանական է, որ հաջորդ տարի Սերժ Սարգսյանը «մեծահոգաբար պարտվի» ներհամակարգային պայքարում՝ վարչապետությունը զիջելով Կարեն Կարապետյանին, որի պաշտոնավարումն առաջին դեմքի կարգավիճակում ավելի է խորացնելու համակարգի ճգնաժամը, որովհետև քրեաօլիգարխիկ համաձայնությունը, կոնսենսուսը ձևավորված է Սերժ Սարգսյանի անձի շուրջ:
Սրան գումարվելու է երկրում անխուսափելիորեն խորացող սոցիալական լարվածությունը, որովհետև եթե նույնիսկ իրականություն դառնա կառավարության հնգամյա ծրագրի հիմքում դրված 5%-անոց տարեկան աճը, դա շատ չնչին ցուցանիշ է, որպեսզի նպաստի հասարակության բարեկեցությանը: Ասվածին պետք է գումարել համակարգաստեղծ արատները՝ մենաշնորհներն ու կոռուպցիան, որոնք բացառելու են երկարաժամկետ և զարգացման ռեսուրս ունեցող ներդրումները Հայաստանում:
Սերժ Սարգսյանից բացի՝ 2018-ին ով էլ զբաղեցնի վարչապետի պաշտոնը, խուլ հակադրության մեջ է լինելու խորհրդարանական այսօրվա մեծամասնության հետ:
Այս ամենը կանխատեսվող դեֆոլտի ֆոնին 2020-2021թթ. երկրում ստեղծելու է ֆորս-մաժորային իրավիճակ: Սա հենց այն վիճակն ու ժամանակաշրջանն են, որ թույլ կտան Սերժ Սարգսյանին զբաղեցնել վարչապետի պաշտոնը ու նախապատրաստել 2022-ի ընտրություններն ու ձևավորել նոր իշխանություն:
Լուսանկարը՝ armeniasputnik.am-ի
