Ինդոնեզիայի Տորաջի քաղաքում, ըստ որոշ տեղեկությունների, կիրառվում է սև կախարդության սարսափելի ծեսը: Վերջերս այդ տեսարանին կարելի է հանդիպել շատ ավելի հազվադեպ, բայց 1905-ից ի վեր պատմությունը բազմաթիվ դեպքեր գիտի, որ այդ քաղաքում դիակներն իրենք են գնում գերեզման:
Բանն այն է, որ գերեզմանոցը հեռու լեռներում է, ուստի տեղի բնակիչները դիմում են սև կախարդների օգնությանը, որոնք վերջին ճանապարհի համար ժամանակավորապես կենդանացնում են մարմինը, հայտնում է realfacts.ru-ն:
Մահացածը գնում է ինքնուրույն, իսկ նրա հետևից գնում է կախարդը
Մեկ պայման՝ ոչ ոք չպետք է դիպչի մահացած մարմնին, որովհետև հպումից հետո դիակն ընկնում է և այլևս չի կանգնում:
Տորայան ինդոնեզական Սուլավեսի հարավում ապրող ցեղ է, որը հայտնի է մեռյալներին թաղելու իր բացառիկ եղանակով: Չնայած Տորայա ցեղի անդամների մեծ մասը քրիստոնյաներ են՝ նրանց շրջանում ավելի ուժեղ են հին հավատալիքները:
Տորայա ցեղի անդամի գլխավոր խնդիրը բավարար գումար կուտակելն է, որպեսզի իրեն վերջին հրաժետը տան՝ ըստ սահմանված կարգի: Երբեմն հանգուցյալների մարմինները տանը պահվում են նրանց մահից հետո մի քանի տարի: Այդ ընթացքում հարազատները նրան վերաբերվում են որպես «հիվանդի», ոչ թե մահացածի՝ գումար հավաքելով թաղման համար, որին պետք է ներկա լինի մի քանի հարյուր մարդ: Զբոսաշրջիկները կարող են ներկա լինել արարողությանը, եթե միայն նրանց հագուստի մեջ բացակայում են սև կամ կարմիր գույները:
Մահացածների դագաղները, որոնց համար տեղ չի լինում ժայռում, կախվում են դրա վրա: Ցեղի որոշ անդամներ հնարամտություն են ցուցաբերում՝ խնայելու և մի դագաղում ընտանիքի մի քանի անդամի թաղելու: Ի վերջո, ամրությունները չեն դիմանում և մարմինների ծանրությունից փլվում են: Բայց դատելով ներքևում ոսկորների թվից՝ դա ոչ ոքի չի հուզում: Եթե երեխան մահանում է մինչև ատամ հանելը, մայրը նրան փաթաթում է սավանով և տեղավորում «մանկական ծառի» մեջ փորված անցքում: Բացվածքը նշվում է: Երբ ծառի վրայի բացվածքը փակվում է, համարվում է, որ այն կուլ է տվել երեխային:
