Նախկինում բժշկուհի, այժմ հնաբնակ երևանցիների «Խրոխտ ձայներ» երգչախմբի անդամ Էմմա Խանգուլյանը մեկն է այն 200 հոգուց, ով ամեն օր, բացի կիրակիից, գալիս է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի և հայկական բարեգործական միության հովանավորությամբ գործող Արաբկիրի բարեգործական ճաշարան, կերակրվում է, նաև շփվում բախտակիցների հետ:
Էմմա Խանգուլյան – Երբ իմացա, որ չեմ կարող երեխա ունենալ, ամուսնացա մեկի հետ, ով տղա ուներ, իսկ կինը մահացել էր: Այդ երեխային պահեցի, բայց հոգեկան հիվանդ էր, մի օր իրեն գցեց պատշգամբից, հայրն էլ այդ վշտից մահացավ, ու էլի ես մնացի մենակ:
Ամեն ինչ այլ կերպ կլիներ, եթե մենակությանը չմիանար միայնակությունը, շատերին այստեղ ոչ այնքան քաղցը, որքան հենց միայնակությունն է բերում:
Ճաշարանի տնօրեն Միշա Կարապետյանը պատմում է, որ այստեղ շատերը ընկերանում են, անգամ ամուսնանում, դեռ իրեն էլ քավոր ընտրում:
Ոմանք երջանկություն են գտնում, ոմանք ցույց տալիս, թե երջանիկ են: Մշեցի հոր և վանեցի մոր ճարտարապետ զավակ Բաբկեն Մխիթարյանը 90 տարեկան է, մենակ է ապրում: Ասում է սպորտով շատ եմ զբաղվել, դրա համար եմ ջահել երևում: Բայց հպարտանում է ոչ այնքան իր, որքան նույնպես ճարտարապետ դուստրերի ձեռքբերումներով, որոնք այցելում են հորը միայն կիրակի օրերին:
Բաբկեն Մխիթարյան – Չեմ ուզում նրանց նեղություն պատճառեմ, մի կերպ յոլա եմ գնում:
Բոլորովին այլ մթնոլորտ է Լաուրա Խուդինյանի ընտանիքում: Նա ոչ մենակ է, ոչ էլ միայնակ. բազմազավակ մայր է, ով ժամանակ չունի անգամ համտեսելու կերակուրները: Հաց` 200 գրամ, թեյ` շաքարավազով, սուպ` մակարոնով և տոլմա` մսով – ահա այսօրվա ճաշացանկը, որից 4 բաժին Լաուրան շտապում է տուն տանել` երեխաներին ու հաշմանդամ քրոջը: Հենց նրան էլ մենք որոշեցինք օգնել` հնարավորինս արագ կերակուրը տուն հասցնել:
Մեզ տեսնելով` անակնկալի եկած Խաչիկն ու Էլենը վազեցին լվացվելու, բայց չշտապեցին բացել կերակուրի տոպրակը, համբերատար սպասում էին մեզ ճանապարհելուն: Մինչ այդ, երեք եղբայրների քույրը` 5-ամյա Էլենը, փորձեց ինքն իրեն ներկայացնել: «Ես գրագետ եմ, – ասաց նա,- ես գրագետ եմ, ամեն օր գրում եմ տառերը»:
Դեռ դպրոց չհաճախող Էլենը, բացի հայերեն տառերը գրել սովորելուց, ուրիշ շատ ձգտումներ ունի, միգուցե անապահով ընտանիքում ապրող երեխայի բնական երազանքներ են դրանք, որոնց իրականացմանը, սակայն, նա այնքան հավատով է սպասում:
Խաչիկը մեծ է քրոջից 4 տարով. մեծին հարիր իրատեսությունից, թե տղային հարիր հպարտությունից դրդված` նա իր ցանկությունների մասին շատ զուսպ արտահայտվեց:
«Ես լիքը խաղալիք ունեմ,- ասաց նա,- միայն նկարչական ալբոմներ եմ ուզում, էլ ոչ մի բան չեմ ուզում»:
Բացի նկարելուց Խաչիկը սիրում է ֆուտբոլ խաղալ: «Շուտով,- ֆուտբոլի անվճար պարապմունքների եմ գնալու. մայրս է տեղը գտել»,- ուրախ ասաց նա:
Իրականում թաղապետարանն է առաջարկել Լաուրային երեխաներին անվճար որևէ խմբակի տանել: Մեծ որդին էլ այժմ գտնվում է բարեգործական հիմունքներով կազմակերպված ճամբարում:
Լաուրա Խուդինյան – Ես գիտեմ ինձանից վատ ապրողներ էլ կան, ուզում եմ, որ բոլորիս վիճակն էլ լավանա, միասին բարգավաճենք, լավ ա մենք գոնե աշխատանք ունենք, մարդ կա` էդ էլ չունի:
Աշխատանք ասելով` Լաուրան նկատի ունի ժամանակ առ ժամանակ ուրիշների տանը մաքրություն անելը: Իսկ իր նման անապահովների մասին նրա մտահոգությունը դատարկ խոսք չի: Ծնողները վաղ են մահացել, և նա առանց վարանելու իր հաշմանդամ քրոջ խնամքը վերցրել է ծանրությանը սովոր իր ուսերին:
Այս կիսախարխուլ տանը նրանք ապրում են 25 հազար ամսեվարձով` Լաուրան` բանվոր ամուսնու, ամեն օր հոգեմետ դեղ խմող քրոջ և 4 անչափահաս երեխաների հետ: Օրերով հոսանք չեն ունենում` պարտքերի պատճառով: Այդ ժամանակ բարեգութ հարևանը թույլ է տալիս իր տանից լարով հոսանք տանել, ինչպես հիմա: Սակայն Լաուրան, իր այս խնդիրների մեջ, ինչպես աշխարհի բոլոր կանայք, չի դադարում երազել իր փոքրիկ անկյան մասին:
Եթե բազմազավակ Լաուրայի համար բարգավաճելը սեփական անկյուն ունենալն է, ապա տիկին Էմմայի համար` սեփական անկյան մեջ երեխաների աղմուկը: Միայն թե Լաուրան դեռ 42 տարեկան է, իսկ տիկին Էմման` 89:
