Մամուլում տեղեկություն է շրջանառվում, որ խորհրդարանական միջանցքներում սպասում են համաներման մասին Սերժ Սարգսյանի նախաձեռնությանը՝ Անկախության 22-ամյակի առթիվ: Իշխանություններն առայժմ պաշտոնապես ոչ հաստատում և ոչ էլ հերքում են նման նախաձեռնությունը:
Ինչպես, հավանաբար, շատերն են հիշում, վերջին համաներումը տեղի ունեցավ 2009 թվականին, որով Սերժ Սարգսյանն, ըստ էության, լուծեց քաղբանտարկյալների հարցը, որ ծանրացել էր նրա վրա դեռևս 2008 թվականի մարտի 1-ից հետո։ Նախընտրական իրադարձություններին ընդառաջ ռեֆորմատորի իմիջ ապահովելու և Արևմուտքի բարեհաճությունը վայելելու համար Սերժ Սարգսյանը կարիք ուներ ինչ-որ կերպ այդ հարցը լուծելու, հատկապես, որ մեծ էր նաև հասարակական ճնշումը:
Ի՞նչ հարցեր են լուծվելու նոր համաներմամբ, և ի՞նչն է նման անհրաժեշտություն առաջացրել: Ամենայն հավանականությամբ, նոր համաներումը, եթե այն լինի, լուծելու է արդեն ոչ թե քաղբանտարկյալների, այլ այսպես ասած` իշխանական բանտարկյալների խնդիրը: Իհարկե, այսօր էլ կան քաղբանտարկյալներ, մասնավորապես՝ Տիգրան Առաքելյանը` ՀԱԿ-ից: Եվ շատ հավանական է, որ Տիգրան Առաքելյանի հարցը լուծվի նման կերպ: Այսինքն, իշխանությունները երբեք չեն ընդունի, որ նրա հանդեպ սխալ են վարվել, անարդար են եղել,այլ կփորձեն հարցը լուծել այնպիսի միջոցով, ինչպիսին համաներումն է: Սակայն, միայն Տիգրան Առաքելյանի համար նման քայլ, բնականաբար, չէր լինի: Այստեղ, ամենայն հավանականությամբ, խնդիրը բոլոր այն անձինք են, ովքեր իշխանական համակարգի ներկայացուցիչներ լինելով՝ այսօր ազատազրկված են: Օրինակ Մարգար Օհանյանը, տխրահռչակ Հովիկ Թամամյանը, Վազգեն Խաչիկյանը, կամ տարբեր կարգի հանցագործությունների համար բանտարկված ու քրեորեն հետապնդվող թիկնապահներ, ընտրակեղծարարներ և այլն: Համաներումն, ամենայն հավանականությամբ, լուծելու է հենց այս բոլորի հարցերը և ազատություն է ապահովելու նրանց համար, որպեսզի Մաքսային միություն մտնող համակարգն ամբողջանա:
Հայաստանի իշխանական կուլիսներում խոսակցություններ կան նաև նոր ներիշխանական կոալիցիայի մասին, որը կարող է արտահայտվել 4 նոր պաշտոններով՝ փոխվարչապետի պաշտոններ, որոնցից մեկն էլ կտրվի Գագիկ Ծառուկյանին: «Դաշնակցությանն» արդեն իսկ դեսպանների պաշտոններ են տրվել:
Այս ամենը Մաքսային միության ներիշխանական էֆեկտն է, որը, բնականաբար, թերի կլիներ, եթե բանտում մնային իշխանության ներկայացուցիչներ, որոնցից ոչ մեկի հանցանքը ավելին չէ, քան ազատության և իշխանության մեջ գտնվողներինը, կամ ավելի մանր օղակներ, որոնք այսօր հետապնդվում են հասարակական պահանջներով, սակայն իրականում ընդամենը սովորական ծառայություններ են մատուցել իշխանություններին:
Ի վերջո, միայն Լիսկայի որդուն և թիկնապահին ազատություն տալն անհարմար կլիներ: Ինչո՞վ են նրանք ավելի լավ, կամ ինչո՞վ են մյուսները պակաս: Չէ՞ որ բոլորն էլ միևնույն գործին են ծառայում՝ իրենց իշխանության հարատևությանը Հայաստանի Հանրապետության և նրա ժողովրդի նկատմամբ: Հետևաբար բոլորն էլ պետք է լինեն ազատության մեջ։ Ձևականություններն ավարտվեցին սեպտեմբերի 3-ին:
